The Cyclops Bookshop of Prophecies and the Orange Cat ⋘ ร้านหนังสือไซคลอปส์และคำทำนายและแมวสีส้ม ⋙

Dean HEROES

369

เยี่ยมครอบครัวไทสัน

               (FRI) 12/12/2025 เวลา 15.45 น.

               หลังจากใช้เวลาช่วงเที่ยงวันและตลอดช่วงบ่ายเดินชมร้านรวงที่ย่าน ‘วีอา แพรทอเรีย’ กับ ‘วีอา พรินซิพาลิส’ ที่เขตของค่ายจูปิเตอร์จนทั่วและได้ของติดไม้ติดมือกลับมาคนละนิดละหน่อยแล้ว (สำหรับแมคเคนซีอาจไม่นิดเพราะเอา ‘ไม้กายสิทธิ์เอลเดอร์’ กลับมาด้วย) เดมิก็อดหนุ่มจากค่ายฮาล์ฟบลัดทั้งสองก็พากันกลับมาที่เขตตัวเมืองนิวโรม และดีนก็เสนอว่า

               “นี่ล่ะ คือเวลาที่เหมาะสมที่จะไปบ้านไทสันกัน”

               “ร้านหนังสืออะไรนะ…”

               แมคเคนซีถามขึ้นมาอีกครั้งขณะที่พวกเขาเดินไปตามถนนที่สองข้างทางเต็มไปด้วยร้านรวงในเมืองนิวโรม จนถึงตอนนี้ก็ยังจำชื่อร้านไม่ได้ทั้งหมด จำได้แค่คำที่เป็นคีย์เวิร์ดประมาณว่า ‘ไซคลอปส์’ และ ‘แมวสีส้ม’ อะไรสักอย่าง

               “ร้านหนังสือไซคลอปส์และคำทำนายและแมวสีส้ม”

               ต่างกับหนุ่มใบหน้าละตินที่ตอบออกมาได้ทันทีราวกับฝังชื่อนั้นเข้าไปในสมองแล้ว และเป็นเพราะเขาตั้งใจจะมาเซอร์ไพรส์เหล่าพี่น้องร่วมบิดา ดีนจึงไม่ได้บอกใครล่วงหน้าว่าพวกเขาจะมาที่นี่ แต่การหาร้านหนังสือสักร้านก็คงไม่ใช่เรื่องยากเย็นเกินไปนัก

               “ใช่ร้านนั้นหรือเปล่า”

               หลังเดินผ่านไปได้ไม่กี่บล็อค แมคเคนซีก็สะดุดตาเข้ากับอาคารหลังหนึ่งที่ตั้งอย่างเงียบเชียบราวกับซุกซ่อนตัวอยู่ตรงมุมหนึ่งของถนนซึ่งก่อด้วยอิฐแดงเป็นรูปทรงคล้ายกระท่อมในเทพนิยายขนาดกระทัดรัด และมีกันสาดสีเขียวเขียนตัวหนังสือที่ไม่รู้ความหมายอยู่บนนั้น เขาไม่รู้ว่านี่คือร้านและบ้านของไทสันผู้เป็นพี่ชายดีนหรือเปล่า แต่จากชั้นหนังสือที่วางเรียงเป็นระเบียบตรงหน้าร้านแล้ว อย่างน้อยที่นี่ก็คือร้านหนังสือไม่ผิดแน่

               “คิดว่า… น่าจะใช่ล่ะมั้ง ถ้าไม่ใช่พวกเราก็แค่ทำเป็นดูหนังสือแล้วก็เดินออก”

               เมื่อตกลงกันได้แล้วดีนและแมคเคนซีจึงผลักบานประตูเข้าไปและได้ยินเสียงของเจ้าของร้านหนังสือไซคลอปส์คำทำนายและแมวส้มดังขึ้นทักทาย

               “ยินดีต้อนรับ”

               ดีนมองไปรอบ ๆ ไม่เจอไทสัน ไม่เจอคนที่น่าจะเป็นเอลล่าพี่สะใภ้ของเขา แล้วอีกอย่าง… เสียงนั้นไม่คุ้นหูเอาเสียเลย ไม่มีผู้คนในร้านนอกจากดีนและแมคเคนซี ทว่ากลับมีบางสิ่งเคลื่อนไหวแถว ๆ หน้าต่างบานใหญ่

               “น้องแมวส้ม!”

               ด้วยความรักสัตว์ดีนถลาเข้าไปเล่นกับเจ้าแมวส้มขนนุ่มฟูตัวนั้นทันทีโดยไม่กลัวว่าจะถูกแจกยันต์ห้าแถวหรือแขนเป็นรูด้วยสองเขี้ยว เขาลูบหัวและเกาคางน้องเหมียวของร้านอย่างมันมือ

               “หยูดดดด มือของเจ้ากำลังละเมิดเขตแดนศักดิ์สิทธิ์ ระหว่าง ‘แมวผู้รู้คำพยากรณ์’ กับ ‘เดมิก็อดที่ควรอ่านป้ายห้ามจับ’!”

               “ห๊ะ! ป้ายห้ามจับ?” เป็นอีกครั้งที่บุตรเจ้าสมุทรหันไปมองรอบ ๆ จากเสียงท้วง จนเพิ่งตระหนักได้ว่าเสียงนั้นมาจากสิ่งมีชีวิตที่อยู่ตรงหน้านี่นา

               “อย่าแตะ อย่าลูบ อย่าคิดว่าน่ารัก!” แมวส้มที่ดีนเพิ่งทำการจกขนมันไปขยับปากพูดส่งเสียงออกมาจากลำคออย่างน่าเหลือเชื่อ

               “เหวอ! ที่นี่ก็มีแมวพูดได้!”

               ดีนผงะ เขาไม่รู้เลยว่าแมวของไทสันพูดได้ด้วย คิดว่ามีแค่แมวของแม่มดเท่านั้นที่สามารถพูดได้เสียอีก แต่คิดอีกทีจะไปตะลึงทำไม นี่คือบ้านของไซคลอปส์ที่มีภรรยาเป็นฮาร์ปี้ มหัศ จอ.รอ.หัน ขนาดนี้ทำไมจะมีแมวพูดได้อีกตัวอยู่ในบ้านไม่ได้กันล่ะ

             “มีอะไรเหรอคุณอริสโตเฟนส์ หรือว่ามีลูกค้ามาใหม่?”

               ไทสันโผล่หน้าออกมาจากส่วนของตัวบ้าน ตอนอยู่ที่บ้านไซคลอปส์หนุ่มบุตรแห่งโพไซดอนมิได้จำแลงกาย เขาจึงมาในสภาพที่มีดวงตาขนาดใหญ่ข้างเดียวอยู่บนใบหน้า แล้วเมื่อเห็นว่าผู้มาเยือนเป็นญาติไม่ใช่ลูกค้า ดวงตาขนาดใหญ่ใสแจ๋วก็เป็นประกายระยับ ไซคลอปส์คลี่ยิ้มกว้างด้วยความดีใจ

               “อ้าวดีน ไหงนายถึงมาที่นิวโรมได้ล่ะเนี่ย”

               “เซอร์ไพรส์! เป็นไงตกใจล่ะสิ ฉันมาที่นี่ตามคำโม้ของซันซ์น่ะ เขาว่าเทศกาลบลูเบอร์รี่มีของกินฟรีไม่อั้นเลยอยากมาเห็น แต่ว่านายคงไม่ได้อ่านแชทสินะไทสัน”

               “บลูเบอร์รี่?” ไทสันเอียงคอทำหน้างงก่อนจะนึกออก “อ๋อ นายหมายถึงบรูมาเลียเหรอ ฮ่าฮ่า อาจจะนะ ปีนี้ฉันไม่ได้ออกไปเที่ยวเลย ตั้งแต่มีเจ้าตัวเล็กแม้แต่โทรศัพท์ก็ไม่ค่อยได้เล่น โทษทีนะดีน”

               มือขนาดใหญ่ของไทสันลูบท้ายทอยตัวเองพร้อมกับรอยยิ้มแก้เก้อ ด้วยความยุ่งหรืออะไรก็ตาม คุณพ่อมือใหม่เพิ่งสังเกตเห็นว่าแขกที่มาเยี่ยมไม่ได้มีเพียงแค่คนเดียว

             “โอ๊ะ นั่นแมคเคนซีนี่นา สวัสดีนะ พวกนายเข้ามาข้างในก่อนสิ แต่เอ่อ.. บ้านของพวกเราค่อนข้างเล็กแล้วก็รกนิดนึงหวังว่าพวกนายจะไม่ว่าอะไร” ยักษ์ตาเดียวผู้ใจดีผายมือให้น้องชายทั้งสองเข้ามาในส่วนของห้องนั่งเล่นขนาดกระทัดรัดที่อยู่ถัดจากโซนของร้านขายหนังสือ

               “สวัสดีไทสัน ขอรบกวนด้วยนะ นายและครอบครัวสบายดีกันใช่ไหม”

               แมคเคนซีทักทายตอบด้วยรอยยิ้มน้อย ๆ ที่มุมปาก เขายังไม่ได้ทำอะไรมากไปกว่าก้าวเท้าเข้ามาในร้านก้าวหนึ่งแล้วจับสายจูงลูกแมวผีนำโชคทั้งสองตัวในตอนที่ดีนถลาเข้าไปหาแมวส้มที่ชื่อว่า ‘อริสโตเฟนส์’ จนแทบจะลืมแมวของตัวเอง

               “พวกเราสบายดี โอ้ พวกนายเลี้ยงแมวผีนำโชคกันด้วยเหรอ น่ารักดีนี่นา”

             “มี้”

               หลังจากถูกทักลูกแมวดำที่เหมือนกันอย่างกับฝาแฝดก็ส่งเสียงทักทายเจ้าของบ้าน แต่สิ่งที่พวกมันสนใจคือแมวส้มอาวุโสตรงนั้นต่างหาก คล้ายมีพลังอ่านใจ อริสโตเฟนส์เอ่ยปรามแมวเด็กที่ทำท่าจะเข้ามาเล่นซนด้วย

               “ข้าไม่ต้องการเล่น และเจ้าไม่จำเป็นต้องอยู่ในคำพยากรณ์ของข้า”

               “มี้?”

               ลูกแมวผีชะงักเท้า มันเอียงคอมองแมวส้มด้วยความงุนงง ไม่เพียงแค่แมวงง คนก็งงด้วย

               “คำพยากรณ์… อะไรนะ? หรือว่าคุณอริสโตเติลจะเป็นผู้ให้คำทำนายของจูปิเตอร์เหมือนคุณเรเชลเหรอ?”

               “อะแฮ่ม! นามของข้าคืออริสโตเฟนส์ต่างหาก และคำพยากรณ์ของข้าก็คือ เจ้าจะไม่อยู่ในสายตาข้าอีกต่อไป”

               แมวส้มกระโดดหนี หลบมุมไปที่อื่น มันคงอยากปลีกวิเวกเต็มแก่ ด้วยไม่พร้อมรับมือกับคนคลั่งแมว และแมวเด็กอีกสองตัว

               “ไม่ใช่แบบนั้นหรอก เรื่องนี้ถ้าให้อธิบายคงยาว ฉันว่าเราเข้าไปคุยกันข้างในแล้วปล่อยให้คุณอริสโตเฟนส์เฝ้าร้านต่อไปดีกว่า”

               ไทสันยิ้มนุ่ม ๆ ตอบกลับ ในเมื่อเจ้าของบ้าน (ซึ่งตอนนี้ดีนไม่ค่อยแน่ใจว่าใครคือเจ้าของบ้านกันแน่) กล่าวเช่นนั้นแขกอย่างเขาก็ควรทำตามอย่างว่าง่าย ดีนและแมคเคนซีเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่น แล้วก็เห็นว่าภรรยาของไทสันผู้เป็นฮาร์ปี้ผมแดงกำลังเล่นกับลูกน้อยอยู่

               “ฮาย คุณเอลล่า ฮายออเร ผมขอรบกวนแป๊บนึงนะ”

               “รบกวนอะไรกัน อยู่คุยด้วยกันนาน ๆ ก็ได้” ไทสันยิ้มก่อนจะเริ่มแนะนำทั้งสองฝ่ายให้ได้รู้จักกันในฐานะตัวกลาง “ทั้งคู่คงเจอกันครั้งแรก เธอคือเอลล่าเป็นภรรยาของฉัน แล้วก็ออเรตัวน้อย ตอนนี้เขาอายุได้สี่เดือนแล้วล่ะ แล้วก็ทางนี้… ดีน กับ แมคเคนซี…ดีนเป็นน้องชายของฉัน ส่วนแมคเคนซีเป็นคนรักของดีนน่ะ”

               “ดีน.. คนที่ซื้อเสื้อฮาวายมาฝากตอนนั้นใช่ไหม ขอบคุณนะคะ ดีใจจังที่ได้พบตัวจริงสักที แล้วก็ยินดีที่ได้รู้จักนะคุณแมคเคนซี”

               “สวัสดีคุณเอลล่า ผมแมคเคนซี คลอดด์ ลินคอล์น ยินดีที่ได้รู้จักครับ”

               เอลล่ายิ้มหวานที่เหมือนจะละลายโลกได้ เธอเป็นฮาร์ปี้ที่หน้าตาสะสวยเอาเรื่อง แตกต่างจากอสุรกายที่เคยปะทะหรือเหล่าคนงานในค่ายฮาล์ฟบลัดโดยสิ้นเชิง หากว่าเธอมีปีกสีขาวบอกว่าเป็นนางฟ้าก็เชื่อ

               “พูดถึงของฝากคราวนี้ก็มีมาให้นะ” ดีนหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะนำของฝากอันหลากหลายออกมาจากแหวนห้วงมิติ “ผมซื้อนิทานพื้นบ้านของเท็กซัสมาฝาก เผื่อให้คุณอ่านให้ออเรฟังครับ”

               ดีนยื่นหนังสือนิทานให้แก่เอลล่า คนที่ชอบหนังสือเป็นทุนเดิมตาเป็นประกาย ดูเหมือนว่าเธอจะชอบของฝากที่ดีนเลือกไม่น้อยเลยเชียว หลังจากที่ให้ของขวัญคนแม่ บุตรแห่งโพไซดอนก็หยิบตุ๊กตาสุนัขชิวาว่าของฝากจากเม็กซิโกแล้วย่อตัวลงส่งให้เจ้าตัวเล็กที่นอนเล่นอยู่ในเบาะเด็กอ่อนอน ลูกของไทสันและเอลล่าออกจะดูแปลกตาไปเสียหน่อย เพราะว่าเขาเป็นลูกครึ่งที่มีลักษณะเด่นค่อนไปทางฮาร์ปี้ ทว่ามีดวงตาที่สามผุดอยู่กลางหน้าผาก

               “อาให้ตุ๊กตายัดนุ่นนะ มันคือหมาพันธุ์ชิวาว่าของเม็กซิโก หวังว่าหลานจะชอบล่ะเจ้าตัวเล็ก”

               “แอ๊ ๆ” ออเรน้อยวัยอ้อแอ้ชูมือขึ้นรับตุ๊กตาแล้วสวมกอดรับสัมผัสนุ่มนิ่มจากตุ๊กตาสุนัข ท่าทางเขาน่าจะชอบมันมากพอที่จะทำให้ตุ๊กตาตัวนี้กลายเป็นตุ๊กตาเน่าได้อีกตัว

               “ส่วนนายฉันซื้อช็อกโกแลตจากเม็กซิโกมาให้ ประเทศแถบนั้นขึ้นชื่อเรื่องช็อกโกแลตกับกาแฟมาก ฉันชิมแท่งอื่นแล้วอร่อยดี คิดว่านายน่าจะชอบนะพี่ชาย แล้วของฝากก็ไม่ได้มีแค่จากฉัน แต่แมคซี่ก็อยากมอบอะไรให้ด้วยเหมือนกัน เอาเลยที่รัก”

               ดีนถอยหลังออกไป หลีกทางให้แมคเคนซีได้มอบของที่ระลึกบ้าง

                [ต่อครึ่งหลังที่โรลเพลย์ของ @Mackenzie]

มอบ [ช็อกโกแลต] ให้ [NPC-08] ไทสัน

+5 ความสนิทสนมจากการพูดคุย
+20 จากการให้สิ่งที่ชอบที่สุด
+5 ความสนิทสนมจาก [ดอกกุหลาบน้ำเงินทอง]

+10 ความสนิทสนมจาก [มาลาแห่งอัสสัมชัญ]
[รวม +40 ความสนิทสนม]

มอบ [หนังสือนิทาน] ให้ [Mythic-02] เอลล่า (ฮาร์ปี้)
+5 ความสนิทสนมจากการพูดคุย
+20 จากการให้สิ่งที่ชอบที่สุด
+5 ความสนิทสนมจาก [ดอกกุหลาบน้ำเงินทอง]
+10 ความสนิทสนมจาก [มาลาแห่งอัสสัมชัญ]
[รวม +40 ความสนิทสนม]



มอบ [ตุ๊กตายัดนุ่น] ให้ [NPC-76] ออเร
+5 ความสนิทสนมจากการพูดคุย
+15 จากการมอบของเกรดน้ำเงิน (ไม่รู้ว่าชอบอะไร)
+5 ความสนิทสนมจาก [ดอกกุหลาบน้ำเงินทอง]
+10 ความสนิทสนมจาก [มาลาแห่งอัสสัมชัญ]
[รวม +35 ความสนิทสนม]

Mackenzie BELIEVER

95.hey! Brooo!

- 12.12.2025 / 03:56PM -

เมื่อคนรักของเขาถอยหลบฉากไปแล้ว แมคเคนซีจึงขยับมาด้านหน้าแล้วหยิบของที่ซื้อเตรียมไว้มาให้ทีละคน

“ฉันมารู้ทีหลังว่าดีนเคยซื้อเสื้อฮาวายให้นายแล้วหลังจากที่ฉันซื้อมาแล้วน่ะ คงไม่ว่าอะไรใช่ไหมถ้าจะรับเสื้อฮาวายจากฉันไปอีกสักตัวนึง“

แมคเคนซียิ้มให้อย่างประหม่าที่เขาดันซื้อของมาซ้ำกับดีนซะได้ แต่ไทสันกลับรับไปอย่างยินดีแล้วพยักหน้าให้ด้วยรอยยิ้ม

”แน่นอน ถ้าเป็นเสื้อฮาวาย ต่อให้นายจะซื้อมาสักโหลฉันก็ยินดี ลายนี้ฉันยังไม่มีเลยด้วย“

คำตอบสมเป็นลูกเทพเจ้าสมุทรจริง ๆ และข้อมูลที่ดีนให้เขามาก็ตรงกันคือไทสันชอบเสื้อฮาวายสุด ๆ

”ส่วนนี่ของคุณเอลล่าครับ คุณแม่ที่เพิ่งคลอดผิวบางส่วนอาจจะแตก ผมเลยซื้อครีมบำรุงผิวมาให้ ยี่ห้อนี้รีวิวดีมากทีเดียว“

จากนั้นแมคเคนซีก็หยิบถุงครีมบำรุงผิวแบรนด์เนมยี่ห้อดังมอบให้ฮาร์ปี้สาวที่เมื่อเห็นแวบแรกก็คิดว่า ‘ผิวสวยขนาดนี้ไม่ต้องใช้ครีมก็ยังได้’

”ขอบคุณมากเลยค่ะคุณแมคเคนซี เอลล่าก็เคยอ่านรีวิวครีมยี่ห้อนี้แล้วสนใจอยู่เหมือนกัน เอลล่าจะเริ่มลองใช้วันนี้เลยค่ะ“

เอลล่ารับครีมบำรุงผิวมาด้วยรอยยิ้ม ต่อให้เป็นฮาร์ปี้แต่เธอก็ยังมีรูปโฉมที่เหมือนมนุษย์ เรื่องรักสวยรักงามกับผู้หญิงย่อมเป็นของคู่กันอยู่แล้ว

”แล้วก็ของเล่นแขวนอันนี้ ผมซื้อมาให้ออเรครับ ความจริงผมเลือกของให้เด็กแรกเกิดไม่เก่ง แต่อันนี้ดูน่ารักดี หวังว่าออเรจะชอบ“

สุดท้ายคือของขวัญสำหรับเด็กน้อย แมคเคนซีเลือกโมบายที่มีแกะขนนุ่มนิ่มตัวเล็ก ๆ แขวนเรียงกันเป็นวงกลมมาให้ อย่างน้อยน่าจะช่วยให้ออเรได้มองเพลิน ๆ แล้วหลับสบายบ้าง ซึ่งทารกน้อยที่กอดตุ๊กตาที่ดีนให้อยู่ก็เพียงแค่ส่งเสียง “แอ๊ะ” เบา ๆ เป็นการตอบรับ

“ซื้อของมาฝากพวกเราทุกคนเลยขอบใจนะ” ในระหว่างที่ทุกคนแนะนำตัวกัน พ่อบ้านก็รินเครื่องดื่มสมุนไพรสไตล์โรมันแจกให้แก่แขกผู้มาเยือน จากนั้นนั่งลงบนโซฟาที่ว่างข้างเอลล่า “ว่าไปภารกิจที่พวกนายไปทำกันมาเป็นยังไงบ้าง”

“นายหมายถึงภารกิจไหนล่ะ เรื่องที่ต้องต่อสู้กับไฮเพอร์เรียน หรือเป็นเรื่องที่ฉันต้องหาเงินซ่อมบ้านดี”

“ยังต้องเลือกด้วยเหรอ ทำไมไม่เล่ามาทั้งสองภารกิจเลยล่ะ”

การพบกับญาติในครั้งนี้ดีกว่าที่คิด ดูท่าแล้วพวกเขาน่าจะมีเรื่องคุยกับไทสันอีกยาวแน่ ๆ…

.

.

”ลำบากกันไม่ใช่เล่นเลยนะพวกนายน่ะ“

หลังจากฟังน้องชายอัพเดทชีวิตช่วงที่ผ่านมาจบ ไทสันก็สรุปออกมาได้เป็นประโยคนี้ ซึ่งเขารู้ดีว่าชีวิตของเหล่าเดมิก็อดไม่มีคำว่าง่ายเลยจริง ๆ

ฟิ้ววว——

”เฮ้! ตัวอะไรน่ะ“

อยู่ ๆ ก็มีบางสิ่งบินเข้ามาทางหน้าต่างที่เปิดทิ้งไว้ เป็น ‘แอนซิลอส’ นั่นเอง มันคงจะเที่ยวจนสำราญใจแล้วจึงได้บินกลับมาหาเจ้าของของมัน กรงเล็บแข็งแรงเกาะเข้าที่ไหล่แมคเคนซี ดวงตาของนกนักล่ามองไล่ไปยังกลุ่มคนตรงหน้าทีละคนแล้วเหมือนจะทำหน้าเซ็งออกมาเมื่อเห็นว่ามี ‘สายเลือดของโพไซดอน’ เพิ่มมาเป็นสามคน

“โอ้ ขอโทษที นี่แอนซิลอส อินทรีแห่งซุส สัตว์เลี้ยงฉันเอง”

แมคเคนซีรีบขอโทษขอโพยแทนสัตว์เลี้ยงตนเองที่ไม่เข้าตามตรอกออกตามประตู แต่แอนซิลอสก็มักจะเป็นเช่นนี้เสมอ หรือว่าเขาเลี้ยงมันแบบอิสระเกินไปกันนะ 

“ไม่เป็นไร ๆ ว่าแต่พวกนายนี่เลี้ยงสัตว์กันเยอะใช่เล่น ตั้งแต่อะไรนะ…สิงโตนีเมียนตัวนั้น เจ้าไข่เหลืองของนายน่ะดีน ป่านนี้ตัวโตเท่าบ้านไปแล้วหรือยัง นี่ยังเอาแมวผีนำโชคมาเลี้ยงอีก”

ไทสันส่ายหน้าอย่างไม่ถือสาแล้วนึกถึงสัตว์เลี้ยงตัวแรกของน้องชายก่อนจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นได้

“จะว่าไปแมวพวกนี้น่ะ ช่วยหาสินสงครามแปลก ๆ ได้นะ พวกนายเคยลองดูหรือยังล่ะ”

“คนที่ให้แมวสองตัวนี้มาก็บอกเราแบบนั้นเหมือนกัน แต่ฉันยังไม่เคยเห็นพวกมันไปไหนเลย”

แมคเคนซีบอกสิ่งที่ตนเองเห็นมาตลอดตั้งแต่พวกเขารับเลี้ยงแมวดำสองตัวนี้ นอกจากหางสีม่วงเป็นประกายสวยงามแล้ว กิจวัตรประจำวันของพวกมันก็ดูไม่ต่างจากแมวบ้านทั่วไปเท่าไหร่

“อาจจะยังโตไม่พอที่จะทำอย่างนั้นได้ค่ะ อินทรีแห่งซุสก็เช่นกัน ถ้าน้องโตขึ้นกว่านี้อีกหน่อยจะต่อสู้เก่งมากเลยนะคะ”

เอลล่าช่วยเสริม ซึ่งหนุ่มอังกฤษก็เริ่มสนใจขึ้นมานิดหน่อย

“แล้วต้องใช้เวลานานเท่าไหร่ สัตว์พวกนี้ถึงจะโตขึ้นเหรอครับ”

ไม่ใช่ว่าเขาอยากให้แมวรีบไปหาสมบัติหรือใช้อินทรีมาช่วยในการต่อสู้ แต่เขาเป็นห่วงแอนซิลอสมากกว่าเพราะธรรมชาติของนกคงไม่ชอบถูกขังอยู่แต่ในกรง และเขาเองก็ไม่ต้องการให้เป็นเช่นนั้นจึงมักปล่อยให้อินทรีทองตัวนี้บินไปบนท้องฟ้าได้ตามใจต้องการ เมื่อถึงเวลามันก็จะกลับมาเอง

แต่จะดีแค่ไหนหากว่ามันได้บินอย่างอิสระและสามารถปกป้องตัวเองได้ด้วย

“จริง ๆ แล้วมันก็มีวิธีนะ…..”

อดีตผู้สอนวิชาอสุรกายศึกษาประจำค่ายฮาล์ฟบลัดเว้นช่วงไปเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อ

“ถ้าเป็นวิธีที่เห็นผลเร็วหน่อยก็คือการใช้หินบูชาเทพบดให้ละเอียดแล้วผสมกับน้ำให้สัตว์เลี้ยงกิน“

”ฮะ…หินเนี่ยนะ มันได้จริง ๆ เหรอ“

แมคเคนซีโพล่งขึ้นมาอย่างไม่อยากเชื่อ ให้สัตว์เลี้ยงกินหิน ไม่อันตรายหรือยังไง

”ลองดูไหมล่ะ นายมีหินบูชาเทพติดตัวมาไหม ฉันจะทำให้ดู“

ไทสันบอกยิ้ม ๆ แน่นอนว่าเขาพร้อมเสมอสำหรับการสาธิต แมคเคนซีจึงขอให้ดีนช่วยเอาหินบูชาเทพที่เขาเก็บไว้ในกระเป๋าสัมภาระแล้วฝากดีนไว้ในแหวนห้วงมิติออกมาให้ก่อนจะส่งมันให้ไทสัน

”รอแป๊บนึงล่ะ“

ไทสันบอกเพียงแค่นั้นแล้วเดินเข้าไปในห้องครัวพร้อมกับหินนิทราของแมคเคนซี จากนั้นพวกเขาก็ได้ยินเสียงเหมือนของแข็งถูกทุบ เพียงไม่นาน ไซคลอปส์หนุ่มก็ออกมาพร้อมชามใส่น้ำที่มีผงระยิบระยับผสมอยู่

“ให้ตัวไหนเป็นหนูทดลองดีล่ะ”

บุตรโพไซดอนครึ่งอสุรกายแกล้งบอกด้วยรอยยิ้ม แมคเคนซีรับชามใบนั้นมาก่อนจะหันมองแอนซิลอสที่เกาะอยู่ตรงไหล่

“ลองหน่อยไหมแอนซิลอส”

ราวกับรู้อยู่แล้วว่าหินบูชาเทพมีสรรพคุณอะไร อินทรีแห่งซุสก้มลงดื่มน้ำในชามอย่างไม่คิดลังเลแม้แต่น้อย หลังจากที่มันดื่มน้ำจนหมดชามแล้ว แอนซิลอสก็บินขึ้นไปด้านบน ร่างสีทองปล่อยกระแสไฟฟ้าออกมาเล็กน้อยจนคนในบ้านตกใจ แต่มันก็ไม่ได้ทำอะไรไปมากกว่านั้นนอกจากบินลงมาเกาะที่ไหล่แมคเคนซีตามเดิม

“ได้ผลจริงด้วยแฮะ”

แมคเคนซียังคงทึ่งไม่หายกับสิ่งที่เห็นเมื่อครู่ อีกใจก็เริ่มหวั่น ๆ เสียวสันหลังว่าเกิดแอนซิลอสปล่อยกระแสไฟฟ้าตอนเกาะไหล่เขาอยู่ขึ้นมา เขาจะโดนไฟช็อตเข้าหรือเปล่า

“แล้วก็มีอีกวิธีนึง ได้ผลช้าหน่อย แต่ก็ชัวร์”

ไทสันลุกไปหยิบอะไรบางอย่างในลิ้นชักมาให้ มันคือเหรียญกษาปณ์โบราณที่มีรูปสลักของใครบางคนอยู่

“นี่คือเหรียญเซเรส พวกนายลองไปเผาเหรียญบูชาเทพีเซเรสที่เทวสถานพร้อมกับถวายเกียรติยศให้นางที่เนินเทมเพิลดูสิ วิธีนี้ก็ได้ผลเหมือนกัน แต่ถ้าพวกนายมีเหรียญบูชาเทพอื่นด้วยจะลองดูก็ได้นะ วิธีการก็ไม่ต่างกันหรอก”

“ขอบคุณไทสัน เราจะลองดู”

แมคเคนซีรับเหรียญจากไทสันมาเก็บไว้ คิดถูกจริง ๆ ที่มาบ้านไทสันวันนี้ ถือว่าพวกเขาได้ความรู้เกี่ยวกับการเพิ่มความสามารถให้สัตว์เลี้ยงจากผู้มีประสบการณ์ไปเต็ม ๆ

เสียงโมบายที่แขวนไว้เหนือประตูร้านหนังสือไซคลอปส์และคำทำนายและแมวสีส้มดังกรุ๊งกริ๊ง เป็นสัญญาณว่ามีลูกค้ารายใหม่แวะเวียนมาที่ร้าน หรือไม่ก็เป็นคนรู้จักที่มาหา ไทสันและเอลล่าไม่ได้ออกไปต้อนรับ อย่างไรเสียคุณอริสโตเฟนส์ก็สามารถรับมือได้เป็นอย่างดี

จะว่าไประหว่างที่พวกเขากำลังสนทนากันอย่างออกรสตามประสาญาติที่ไม่ได้เจอกันมานาน จะว่าคุยเพลินจนไม่ได้ยินเสียงประตูก็ไม่น่าใช่ แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ได้ยินเสียงโมบายแขวนประตูทำงานหลังจากที่ดีนและแมคเคนซีเข้ามาในร้านหนังสือ 

แล้วบ้านประตูส่วนของห้องนั่งเล่นก็ถูกเปิดออกตามด้วยเสียงทักอันคุ้นหูที่ออกจะมีความตกใจในน้ำเสียง

“สวัสดีไทสัน พี่เอลล่า… เฮ้ย! ดีนกับแมค พวกนายมาได้ไง!?”

ผู้มาเยือนคนที่สามคือ 'ซันซ์ มาเดิล เคานต์' บุตรแห่งโพไซดอนอีกคนที่อาศัยอยู่ในนิวโรมแห่งนี้เพื่อศึกษามหาวิทยาลัยด้านพาณิชยนาวี แล้วดีนก็เพิ่งปั่นหัวอีกฝ่ายไปเมื่อเช้าเรื่องของขวัญจับฉลาก ดีนยักคิ้วเข้มขึ้นเป็นการทักทาย (และท้าทาย)

“สวัสดีซันซ์”

“ฮาย ซันซ์นี่ ไม่ได้เจอกันนานเลย อึ้งใช่ป่ะล่ะที่ฉันมาโผล่ที่นี่ ไม่ได้ซ่อมบ้านงก ๆ อย่างที่นายเข้าใจ”

“ก็.. ตกใจนิดหน่อย ว่าแต่ เพิ่งมา?”

“เปล่า มากันตั้งแต่เมื่อวานตอนเย็นละ” 

“อ้าว! ถ้ามาตั้งแต่เมื่อวานตอนเย็นแล้วที่นายส่งของขวัญให้ฉันมาเมื่อเช้านี้คือยังไงฟะ!”

หนุ่มบราซิลเดินไปทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ที่ว่างอยู่โดยไม่รอคำเชิญชวน แสดงให้เห็นว่าเขาสนิทกับครอบครัวนี้และมาบ่อยมากแค่ไหน

“ก็ทำหน้าที่เป็นพี่ชายที่ดีไงล่ะน้องรัก” ดีนหัวเราะเปาะ ส่วนคนฟังเบ้หน้า

“ว่าแต่มาก็ดีแล้ว ฉันขี้เกียจไปงานเลี้ยงอะไรนั่นอยู่พอดี งั้นพรุ่งนี้นายไปแทนแล้วก็เอาของขวัญจับฉลากไปให้ผู้โชคดีคนนั้นเองแล้วกัน”

“หืม เอางี้เลย? เอาจริงก็ไม่มีปัญหาหรอก แต่ว่าของขวัญนั่นอยู่ไหนล่ะ” ดีนถาม ตอนนี้เขาไม่รู้เรื่องงานปาร์ตี้สักอย่าง รู้แค่ว่าพรุ่งนี้มีงาน และเขากับแฟนอยากไป

“อยู่ในงานนั่นแหล่ะ ฉันลงทะเบียนไว้ นายหาไม่ยากหรอก กล่องของขวัญสีส้มแสบตาแบบนั้น …ว่าแต่อะไรอยู่ในกล่อง?”

กล่องของขวัญปิดผนึกอย่างดีเกินว่าจะแกะห่อของขวัญออกมาแงะดู ความคลางแคลงยังคงติดในใจของซันซ์อยู่มาก ใจนึงทั้งสงสัย ส่วนอีกใจก็แอบโล่งอกหากดีนแกล้งเขาด้วยการใส่ระเบิดตดลงไปในกล่อง ซึ่งโอกาสที่หนุ่มเท็กซัสทำอาจมีมากกว่าหกสิบเปอร์เซ็นต์

“ไม่อะ ไม่บอก แต่แมคซี่นายรู้ดีเนอะ” ดีนหันไปขอเสียงจากคนรัก แต่สิ่งที่เขาได้ยินกลับเป็นเสียงเดาะลิ้นของซันซ์ที่ถูกเอาคืน “แล้วพวกเราต้องเตรียมตัวอะไรบ้าง งานนี้มีรายละเอียดอะไรเพิ่มเติมไหม นอกจากอาหารฟรีและเหล้าไม่อั้น”

“เห็นว่าธีมปีนี้เป็นงานเลี้ยงสุดหรู ใส่ทักซิโด้หรืออะไรทำนองนั้น ซึ่งมันไม่เหมาะกับฉันโคตร ๆ ดีแล้วที่นายมาจะได้มีตัวตายตัวแทน” ซันซ์ตอบ

“อาฮะ ทักซิโด้ ฉันก็ไม่เคยใส่อะไรแบบนั้นเหมือนกัน ครั้งนี้เราจะได้ทำตัวเป็นคนรวยกันแล้วสินะ” ดีนหันไปยิ้มให้กับแมคเคนซี

ตอนแรกว่าพวกเขาคิดว่ากำลังจะลากลับ แต่ในเมื่อซันซ์มาอีกคนพวกเขาจึงได้คุยกันต่ออีกยาว แล้วได้รับรู้ข้อมูลหลายอย่างเพิ่มเติม ทั้งเรื่องการเรียนนิวโรม แรก ๆ ทั้งสองไม่ได้สนใจจะเรียนปริญญาตรีใบที่สอง ทว่าเมื่อเรียนจบแล้วจะได้รับสิทธิพิเศษมากมาย หนึ่งในนั้นคือพาสปอร์ตเวทมนตร์ที่ไปได้ทุกที่ทั่วโลกด้วยวีซ่าหมอก ทำให้พวกเขาไม่ต้องทำตัวลับ ๆ ล่อ ๆ กันแถวด่านตรวจอีก ซึ่งมันน่าสนใจยิ่งกว่าของขวัญรับปริญญาที่มาจากพ่อแม่เทพอีก

นอกจากนี้พวกเขายังทราบเรื่องโครงการทำพระอาทิตย์จำลองของเทพอะพอลโล่ เพื่อปรับสมดุลย์ระหว่างกลางวันและกลางคืนของโลกในระหว่างที่รัตติกาลยังหายไปเป็นระยะเวลาห้าปี ซึ่งพลบค่ำไม่อาจชดเชยได้ทั้งหมด ส่วนของที่ต้องบริจาคนั้นเรียกว่าโหดมันฮา

จนกระทั่งเย็นมากแล้ว ก่อนที่ออเรตัวน้อยจะงอแงหิวนมเสียก่อน และควรให้เวลาครอบคัวไทสันได้พักผ่อนเสียที ซันซ์จึงขอตัวกลับไปก่อน ตามมาด้วยดีนกับแมคเคนซี แต่จุดมุ่งหมายของทั้งสองยังไม่ใช่โรงแรมซีซั่นคราวน์ แต่คือเนินเทมเพิลต่างหาก

คะแนนความสนิทสนม

[NPC-08] ไทสัน

ความสนิทสนมจากการพูดคุย  :  เพิ่มความสนิทสนม +5

ให้สิ่งที่ชอบที่สุด (เสื้อฮาวาย)  :  เพิ่มความสนิทสนม +20

เอฟเฟกต์กุหลาบสีน้ำเงินทอง  :  เพิ่มความสนิทสนม +5

เอฟเฟกต์มาลาแห่งอัสสัมชัญ  :  เพิ่มความสนิทสนม +10

รวมคะแนนความสนิทสนม : +40

[Mythic-02] เอลล่า (ฮาร์ปี้)

ความสนิทสนมจากการพูดคุย  :  เพิ่มความสนิทสนม +5

ให้สิ่งของจิปาถะ (ครีมบำรุงผิว)  :  เพิ่มความสนิทสนม +15

เอฟเฟกต์กุหลาบสีน้ำเงินทอง  :  เพิ่มความสนิทสนม +5

เอฟเฟกต์มาลาแห่งอัสสัมชัญ  :  เพิ่มความสนิทสนม +10

รวมคะแนนความสนิทสนม : +35

[NPC-76] ออเร

ความสนิทสนมจากการพูดคุย  :  เพิ่มความสนิทสนม +5

ให้สิ่งของจิปาถะ (โมบาย)  :  เพิ่มความสนิทสนม +15

เอฟเฟกต์กุหลาบสีน้ำเงินทอง  :  เพิ่มความสนิทสนม +5

เอฟเฟกต์มาลาแห่งอัสสัมชัญ  :  เพิ่มความสนิทสนม +10

รวมคะแนนความสนิทสนม : +35

บดหินนิทราผสมกับน้ำให้ ‘อินทรีแห่งซุส’ กิน จำนวน 1 ก้อน : 

 +2 เลเวล

 หมายเหตุ :

เหรียญเซเรสที่ดีนกับแมคเคนซีได้รับจากไทสันคือรางวัลที่ได้รับจากการร่วมกิจกรรมเทศกาล ‘อิเอย์ยูนิอูม เซเรริส’ ที่ผ่านมา (โดยการสิง NPC) จึงนำมาเขียนถึงที่มาเพื่อให้มีความสมเหตุสมผล และใช้ประกอบในเนื้อเรื่องจากนี้ไปตามความเหมาะสม

—Hakrabi

Dean HEROES

371

รับสัตว์เลี้ยง

               (SUN) 14/12/2025 เวลา 11.15 น.

               ไม่มีอะไรจะดีกว่าได้นอนกอดอยู่ในอ้อมแขนของกันและกัน ดูเหมือนว่าวันนี้จะเป็นวันว่างหนึ่งวันจนต้องมานั่งครุ่นคิดว่าจะทำอะไรดี ใจหนึ่งก็อยากจะนอนกอดแฟนต่ออีกหน่อยแต่ดีนก็ตระหนักรู้ได้ว่า…

               พวกเขาเอาสัตว์เลี้ยงสามตัวไปฝากไทสันตั้งแต่เมื่อวานช่วงบ่าย

               คนที่เคยไปร้านหนังสือไซคลอปส์และคำทำนายและแมวส้มรู้ดีว่าที่นั้นเป็นร้านหนังสือขนาดเล็กที่เป็นทั้งร้านและที่อยู่อาศัยในอาคารเดียวกัน แม้จะแบ่งสัดส่วนของห้องหับอย่างชัดเจนทว่าก็ยังคับแคบอยู่ดีเมื่อมีสิ่งมีชีวิตดุ๊กดิ๊กอยู่ในนั้นหลายชีวิต

               นี่ยังไม่รวมลูกค้าที่เข้าไปใช้บริการเลย

               แม้จะเกรงใจแต่ดีนและแมคเคนซีจำเป็นต้องฝากสัตว์เลี้ยงเอาไว้ในช่วงเวลาที่พวกเขาเข้าร่วมงานเลี้ยงเต้นรำ ถึงพวกน้อง ๆ จะเป็นสัตว์วิเศษที่เรียบร้อยแต่ใครจะรู้หากเจ้าพวกนี้เกิดคึกแผลงฤทธิ์ขึ้นมาในช่วงเวลาที่เข้าของไม่อยู่จนห้องเสียหาย ต้องถูกปรับค่าซ่อมแซมในราคาที่เกินคืนละหนึ่งร้อยดีนาเรียสแน่ ๆ

               ซึ่งตอนนี้เงินดีนาเรียสที่พกติดตัวไม่มากพอที่จะจ่ายค่าเสียหายที่ไม่จำเป็น ดังนั้นช่วงสายของวันดีนและแมคเคนซีจึงไปที่ร้านหนังสือไซคลอปส์และคำทำนายและแมวดำเพื่อรับเหล่าสัตว์วิเศษกลับมา โดยที่ไม่ลืมซื้อของฝากติดไม้ติดมือไปด้วย

               “ฮาย ไทสัน คุณเอลล่า ออเร ฉันซื้อโดนัทมาฝากล่ะ”

               ดีนถือกล่องโดนัทกล่องใหญ่เข้ามาในส่วนของตัวบ้านโดยแมคเคนซีเดินตามเข้ามาพร้อมตะกร้าผลไม้ในมือ หนุ่มอังกฤษเพียงแค่ยิ้มให้เจ้าบ้านพร้อมผงกศีรษะทักเบา ๆ

               “สวัสดี ขอบคุณนะที่ซื้อโดนัทมาให้ นั่นน่ะของโปรดฉันเลย” ไทสันผู้มีตาเดียวเข้าไปรับกล่องโดนัทจากแขกมาถือไว้พร้อมกับยิ้มแป้น

               “ออเรน่าจะยังกินโดนัทไม่ได้พวกเราเลยซื้อผลไม้มาให้แทน เผื่อว่าจะเอาไปบดเป็นอาหารเด็กอ่อนน่ะ ฉันไม่รู้ว่าออเรกินอาหารเหมือนกับเด็กปกติไหม ส่วนผลไม้พวกนี้ดีนเป็นคนเลือก” แมคเคนซีกล่าว คราวนี้เขาส่งตะกร้าให้เอลล่าที่ออกมารับแขกอีกคน

               “ขอบคุณนะคะ ออเรก็กินอาหารเหมือนกับเด็กปกตินั่นแหล่ะค่ะ”

               เอลล่าตอบกลับด้วยรอยยิ้มก่อนจะส่งตะกร้าต่อให้สามีนำไปเก็บหลังบ้าน เมื่อฟังประโยคนี่จบดีนกับแมคเคนซีก็หันมองหน้ากัน หลานออเรมีจงอยแบบนก เขานึกไม่ออกเลยว่าเด็กน้อยจะดื่มนมจากแม่อย่างไร

               แต่แม่เขาบอกแบบนั้น… ปกติก็ได้

               “เมื่อคืนเป็นไงบ้างล่ะ ปาร์ตี้สนุกไหม?” ไทสันเอ่ยถามหลังจากที่นำของฝากไปเก็บ เว้นแต่โดนัทเคลือบน้ำตาลหนึ่งชิ้นที่อยู่ในมือ ไม่บอกก็รู้ว่าไทสันชื่นชอบขนมชนิดนี้มากแค่ไหน น่าจะชอบจนวางไม่ลง

               “สนุกสิ สนุกมาก ๆ แต่ฉันว่าหลังปาร์ตี้จบสนุกกว่า”

               ดีนกับแมคเคนซีมองหน้าแล้วยิ้มให้กันอย่างมีเลศนัย หนุ่มอังกฤษอมยิ้ม มือหมุนแหวนวงหนึ่งที่สวมอยู่บนนิ้วก้อยข้างซ้าย ทั้งสองไม่ได้ขยายความต่อแต่ไทสันก็เข้าใจ เพราะว่าเขาเองก็เป็นผู้ชายคนนึง หลักฐานคือลูกหนึ่งที่นอนอ้อแอ้อยู่บนเบาะนอน

               “แล้วพวกเด็ก ๆ ของฉันล่ะเป็นไงบ้าง พวกมันซนกันไหม”

               “ไม่เลย เป็นสัตว์วิเศษที่น่ารักกันมาก ๆ ไข่หอยเม่นกับแอนโทสติดคุณอริสโตเฟนส์แจเลย คงเพราะเป็นเผ่าพันธุ์คล้ายกันแหล่ะมั้งนะ ส่วนแอนซิลอส ฉันปล่อยให้เขาออกไปบินเล่นเป็นช่วง ๆ แล้วค่อยให้กลับมาเข้ากรง จะว่าไงดี เขาไม่ค่อยชอบฉันเท่าไร แต่กับเอลล่าไม่มีปัญหาเลยนะ”

               ไข่ซุสก็สมกับเป็นอินทรีย์ศักดิ์สิทธิ์แห่งซุสจริง ๆ เกลียดชังได้แม้แต่กระทั่งไทสันไซคลอปส์ที่ใจดีที่สุดในโลก (เท่าที่รู้จัก) เพียงแค่เพราะเขาเป็นบุตรแห่งบุตรแห่งโพไซดอน

               “จะว่าไปฉันสงสัยตั้งแต่เมื่อวันก่อนแล้วแต่ไม่ได้ถาม คุณอริสโตเฟนส์เนี่ยเป็นแมวที่ถูกคาถาทำให้พูดได้เหรอ พวกเราเคยเจอแมวที่คล้าย ๆ แบบนี้ตัวนึงแต่เป็นแมวของแม่มดดำ ใช่ไหมแมคซี่” ดีนถาม ส่วนแมคเคนซีพยักหน้า

               “ใช่ แต่แมวของแม่มดที่พวกเราเคยเจอมันไม่ได้พูดอะไรยาก ๆ เหมือนที่แมวสีส้มของพวกนายพูด”

               

               พอนึกถึงเดียบลิโด้ที่พูดได้ของคุณยายเฮ็กซาเรียแล้ว มันพูดได้แต่อะไรง่าย ๆ แบบที่สัตว์จะคิดออก เช่น หิว ง่วง และ นุดมา หลบ

               “จะบอกว่าไงดีล่ะ ความจริงแล้วคุณอริสโตเฟนส์มาก่อนทุกคนอีกน่ะ” ไทสันตอบพร้อมรอยยิ้มที่ยากจะอธิบาย

               “ยังไงนะที่บอกว่ามาก่อน?”

               “คุณอริสโตเฟนส์เป็นเจ้าของร้านหนังสือมาก่อนพวกเราน่ะค่ะ ตอนเด็ก ๆ เอลล่าชอบอ่านหนังสือเลยมาขลุกอยู่ที่นี่บ่อย ๆ จนคุณอริสโตเฟนส์ปลดเกษียณเลยให้เอลล่ารับดูแลต่อ” เอลล่าเป้นคนพูดแทน

               “เป็นอย่างนั้นเหรอ ทึ่งไปเลยแฮะ ตอนแรกฉันคิดว่าไทสันเป็นเจ้าของร้านหนังสือซะอีก ที่แท้นายแต่งออกมาอยู่บ้านภรรยานี่เองพี่ชาย”

               พวกเขาอยู่คุยต่อกันอีกสักพักจนพอจะรู้เรื่องที่มาที่ไปของร้านหนังสือไซคลอป์และคำทำนายและแมวส้ม เอลล่าที่เริ่มสนิทกับพวกเราแล้วพยายามแนะนำหนังสือน่าอ่านให้ แต่ดูเหมือนเธอจะแนะนำได้แค่แมคเคนซี หลังจากที่คุยธุระกันเสร็จเรียบร้อยดีนและแมคเคนซีก็รับสัตว์เลี้ยงทั้งหมดกลับไปด้วยกัน แต่กระนั้นตราบใดที่ดีนยังอยู่ที่นิวโรมคงได้มาเยี่ยมที่บ้านนี้บ่อย ๆ

มอบ [โดนัท] ให้ [NPC-08] ไทสัน

+5 ความสนิทสนมจากการพูดคุย
+20 ความสนิทสนมจากการให้สิ่งที่ชอบที่สุด
+5 ความสนิทสนมจาก [ดอกกุหลาบน้ำเงินทอง]

+10 ความสนิทสนมจาก [มาลาแห่งอัสสัมชัญ]
+10 ความสนิทสนมจาก [น้ำหอมอะพอลโล่] [ลงท้าย 0 3 5 7 9 ไบต์]
[รวม +50 ความสนิทสนม]

มอบ [โดนัท] ให้ [Mythic-02] เอลล่า (ฮาร์ปี้)
+5 ความสนิทสนมจากการพูดคุย
+10 ความสนิทสนมจากของประเภทอาหาร
+5 ความสนิทสนมจาก [ดอกกุหลาบน้ำเงินทอง]
+10 ความสนิทสนมจาก [มาลาแห่งอัสสัมชัญ]
+10 ความสนิทสนมจาก [น้ำหอมอะพอลโล่] [ลงท้าย 0 3 5 7 9 ไบต์]
[รวม +40 ความสนิทสนม]



มอบ [กระเช้าผลไม้] ให้ [NPC-76] ออเร
+5 ความสนิทสนมจากการพูดคุย
+10 ความสนิทสนมจากของประเภทอาหาร
+5 ความสนิทสนมจาก [ดอกกุหลาบน้ำเงินทอง]
+10 ความสนิทสนมจาก [มาลาแห่งอัสสัมชัญ]

+10 ความสนิทสนมจาก [น้ำหอมอะพอลโล่] [ลงท้าย 0 3 5 7 9 ไบต์]
[รวม +40 ความสนิทสนม]

Dean HEROES

374

We are Family!

               (THU) 18/12/2025 เวลา 10.26 น.

               เทศกาลบรูมาเลียสิ้นสุดลงแล้ว หลายชีวิตในนิวโรมเข้าสู่โหมดปกติหลังอิ่มเอมจากเทศกาลแห่งความสุขมาเป็นเวลานานร่วมเดือน รวมถึงแขกที่มาเข้าร่วมงาน (ที่ไม่ได้ลงทะเบียน) ด้วยเช่นกัน เพราะว่าตอนนี้ค่าโรงแรมซีซาร์คราวน์กินดีนาเรียสของพวกเขาจนโบ๋เบ๋ ดีนลองเช็คตารางเวลารถไฟเฮเฟตัสจากนิวโรมสู่นิวยอร์กแล้ว กว่าที่รถไฟสายประหยัดจะเทียบชานชาลาก็เป็นเวลาสี่โมงเย็น ฉะนั้นพวกเขายังมีเวลาอีกครึ่งวันในการไปบอกลาไทสันและครอบครัวที่ร้านหนังสือไซคลอปส์และคำทำนายและแมวสีส้ม

               สองเดมิก็อดคู่รักจากฮาล์ฟบลัดจัดการเก็บสัมภาระของพวกเขาเพื่อเช็คเอาต์ก่อนสิบเอ็ดโมง ทุกอย่างโยนเก็บไว้ในแหวน ยกเว้นแต่สายจูงที่ยังจำเป็นต้องใช้อยู่ (กฎของรถไฟเฮเฟตัสไม่ได้เข้มงวดเรื่องสัตว์ คงเป็นเพราะบนรถไฟขบวนนี้ไม่ว่าจะเป็นสิ่งวิเศษใดที่ขอแค่เป็นฝ่ายดีก็ขึ้นมาได้หมดกระมัง) ร้านหนังสือของคุณอริสโตเฟนส์อยู่ห่างจากโรงแรมไปไม่ไกลมาก เดินเท้าแค่สิบนาทีก็ถึง ลูกแมวทั้งสองตัวเดินตามเจ้าของพวกมันต้อย ๆ กวัดแกว่งปลายหางสีม่วงเรืองรองไปมา ส่วนอินทรีแห่งซุสโบยบินบนท้องฟ้าโดยไม่อาจทราบได้ว่ามันตามพวกเขามาหรือไม่ แต่เมื่อแมคเคนซีเรียกขานมันก็มักจะบินกลับลงมาด้วยเวลาไม่นานจึงไม่น่าเป็นห่วง

               เมื่อพวกเขาผลักบานประตูที่มีโมบายกรุ๊งกริ๊งห้อยเหนืออยู่เข้าไปก็เหมือนกับหลุดเข้ามาสู่โลกแห่งหนังสือ กลิ่นกระดาษและน้ำหมึกทั้งเก่าและใหม่ลอยฟุ้งในอากาศ ดีนไม่ค่อยคุ้นชินเท่าไรเพราะเขาไม่ค่อยได้เข้าห้องสมุด แต่กลิ่นนั้นก็ทำให้รู้สึกสงบใจได้ดี เอ่ยทักทายแมวส้มที่คอยหลบหน้า และเมื่อผลักบานประตูอีกบานเข้าไปสิ่งที่อยู่หลังบานประตูคือครอบครัวที่อบอุ่น และแขกของครอบครัวก็ได้รับการต้นรับเป็นอย่างดี

               “ฮาย ไทสัน วันนี้พวกเราจะเดินทางกลับกันแล้วน่ะเลยแวะมาลาสักหน่อย” ดีนพูดเกริ่นก่อนที่เขาจะยื่นดอกกุหลาบสีน้ำเงินที่เติบโตมาจากความรักของเทพีวีนัสให้ไทสัน “ฉันไปร่วมพิธีปิดมาเมื่อคืน ได้นี่มาด้วย หวังว่าพี่จะชอบนะ”

               “ขอบคุณนะดีน” ไทสันรับดอกกุหลาบสีน้ำเงินมาชื่นชม กลีบดอกสีน้ำเงินพลิ้วไหวราวกับดอกไม้เทพมีชีวิตแม้กิ่งถูกตัดออกจากต้น ละอองเกรสของมันโปรยปรายในอากาศ เป็นความงดงามที่ไม่มีวันถูกกาลเวลาลบเลือนไป และใช่… ตั้งแต่ที่ได้รับดอกกุหลาบไม่ว่าจะทองหรือน้ำเงินมาจากเทพีแห่งความรักและความงาม มันไม่เคยโรยราเลยแม้แต่ดอกเดียว “พวกนายจะออกเดินทางกันสี่โมงเย็นใช่ไหม ระหว่างนี้จะไปเที่ยวที่ไหนกันต่อหรือเปล่า”

               “อืมมม ก็มีหลายแห่งที่อยากไปเที่ยวนะ ฉันกับแมคซี่ยังไม่ได้ไปเยี่ยมวิหารพ่อที่เนินเทมเพิลเลย แถมได้รับคำชวนให้ไปดูซ้อมแข่งรถจากพี่แลร์รี่ด้วย แต่กำหนดการซ้อมแข่งตั้งวันที่ยี่สิบสองนู่นแน่ะ ตอนนั้นพวกเราคงไปนอนเหงา ๆ ที่ค่ายฮาล์ฟบลัดกันแล้ว” ดีนตอบด้วยสีหน้าเสียดาย

               “แล้วทำไมพวกนายไม่อยู่ต่อกันอีกหน่อยล่ะ น่าเสียดายแย่เลยนะที่ไม่ได้ไปสักการะท่านพ่อในอีกภาค แล้วการซ้อมแข่งของแลร์ลี่น่ะสุดยอดมาก ๆ เขาทุ่มเททุกอย่างไม่แพ้การแข่งจริงเลยล่ะ”

               ดีนและแมคเคนซีมองหน้ากัน มันช่างเป็นเรื่องที่ลำบากใจจริง ๆ แต่ก็ต้องบอก

               “คืองี้ ดีนาเรียสที่พวกเราแลกมามันหมดแล้วน่ะ เหลือแต่เงินฝากประจำที่กำลังออกดอกในธนาคาร ฉันกับแมคซี่คุยกันหลายรอบกำลังคิดว่าจะไปถอนออกมานิดหน่อยเพื่อเที่ยวต่อดีไหม”

               “แต่นั่นไม่ใช่ความคิดที่ดี” แมคเคนซีเสริม พอไทสันได้ยินเช่นนั้นเขาก็พยักหน้าเห็นด้วยอย่างเร็วไว

               “นั่นแหละ พวกเราก็เลยคิดว่ากลับค่ายฮาล์ฟบลัดกันก่อนก็ได้ เอาไว้มีเงินเมื่อไรค่อยมาเที่ยวกันอีก มีรถไฟเฮเฟตัสแล้วการเดินทางก็ไม่ได้ยุ่งยากเหมือนเมื่อก่อน”

               ซึ่งเมื่อไรที่ว่านั้น… มันคือเมื่อไรกันล่ะ

               “ฉันว่าพวกนายลืมอะไรไปหรือเปล่า” ไทสันยิ้ม “นายยังมีญาติอยู่ที่นิวโรมนะดีน พวกนายมานอนบ้านฉันก็ได้ ไม่ต้องเสียดีนาเรียสเลยสักเหรียญเดียว” ไทสันเสนออย่างภูมิใจ

               “จริงหรือเปล่า!” ดีนทำตาโตอย่างออกนอกหน้า “แต่พวกเราเกรงใจจัง จะรบกวนเวลาครอบครัวของพวกนายหรือเปล่าพี่ชาย ต้องถามเอลล่าก่อนไหม?”

               แมคเคนซีที่กำลังเกาคางให้ลูกแมวผีนำโชค เหลือบมองไปทางดีนราวกับรู้ว่าแฟนหนุ่มกำลังคิดอะไรอยู่ในหัว ‘คำว่าเกรงใจของดีนน่ะมีจริงซะที่ไหน’ จากนั้นเขาก็หันมายิ้มให้กับไทสันโดยไม่ได้เปิดปากพูด เพราะยังไงเดี๋ยวดีนก็จัดการเรื่องนี้แทนทั้งหมด (ยกเว้นถ้ามันไม่เข้าท่าค่อยแทรก)

               “จริงสิ เมื่อวันก่อนเอลล่ายังถามอยู่เลยว่าพวกนายไปพักที่ไหนกัน ฉันไม่รู้ก็เลยตอบไปว่าที่กองร้อยห้ามั้ง เพราะแขกจากฮาล์ฟบลัดมักจะไปพักที่นั่นกันอยู่แล้ว เธอยังบอกเลยว่าไม่ให้พวกเขามาพักกับพวกเราเหรอ ที่ค่ายทหารทำอะไรก็ไม่สะดวก… เอ่อ ไม่ได้หมายถึงเรื่องที่นายกำลังคิดอยู่นะดีน”

               ทำเอาหนุ่มที่กำลังยิ้มกริ่มเลิกลั่กแก้ตัว

               “อะไร! ฉันกำลังคิดอะไร! ที่ไม่สะดวกคือห้องน้ำ การทำเสียงดัง หรือเวลาเคอร์ฟิวอะไรทำนองนั้นใช่ไหมล่ะ” แน่นอนว่าสิ่งที่อยู่ในหัวของบุตรเจ้าสมุทรคนนี้ไม่ได้มีแค่เรื่องนั้นอย่างที่ไทสันรู้ทัน “แต่ว่านายให้ฉันกับแมคซี่พักได้จริงนะ งั้นฉันขออยู่จนถึงดูซ้อมแข่งของพี่แลร์รี่เลยได้ไหม”

               “ได้แน่นอนไม่มีปัญหาอยู่แล้ว พวกนายจะอยู่กันจนถึงคริสต์มาสเลยก็ได้ ครอบครัวอยู่พร้อมหน้าฉันคิดว่าเป็นเรื่องที่ดีนะ รวมถึงนายด้วยนะแมค” ดวงตาหนึ่งเดียวกลางหน้าหยียิ้มอย่างใจดี จากสรรพนามเรียกชื่อที่เปลี่ยนไปทำให้รู้ได้ว่าไซคลอปส์ตนนี้รับบุตรแห่งเฮคาทีเป็นหนึ่งเดียวกันกับครอบครัวของเขาแล้ว

               “ขอบคุณมากนะไทสัน พวกเราดีใจมากจริง ๆ ถ้ามีอะไรที่เราตอบแทนได้บ้างก็ขอให้บอก”

               “มีสิ มีอยู่แล้ว” ไทสันยิ้มกว้าง “ช่วงนี้ก็ใกล้คริสต์มาสกับปีใหม่แล้ว ฉันอยากจะตกแต่งร้านหนังสือให้เข้าเทศกาลสักหน่อย ถึงพวกเราจะเป็นชาวนิวโรมแต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีคนฉลองเทศกาลของสากล คงต้องรบกวนสองหนุ่มแล้วล่ะ”

               “โอ้! ได้สิ ฉันชอบแต่งบ้านให้เข้ากับเทศกาลอยู่แล้ว รับรองว่าร้านหนังสือของพวกนายจะสวยเฉียบไม่มีใครเทียบ”

               “หวังว่านายจะไม่ทำให้ร้านของไทสันเต็มไปด้วยส้มนะดีน” แมคเคนซีแอบแซว

               “ร้านเต็มไปด้วยส้ม… ยังไงเหรอ?” ยักษ์ตาเดียวถาม

               “ก็แบบนี้น่ะ” แมคเคนซีโชว์รูปในสมาร์ทโฟนให้ดู เป็นรูปต้นเหมายันที่พวกเขาตกแต่งกันเสร็จเรียบร้อยแล้ว ครึ่งบนของต้นสนถูกแต่งไปด้วยส้มเหมือนไม่ได้นัดกับคนที่แต่งครึ่งล่างมา

               “ส้มเยอะจริง ๆ ด้วย” ไทสันหัวเราะ “จะแต่งแบบนั้นก็ได้ แต่ให้รู้ว่าเป็นร้านหนังสือหน่อยนะ เดี๋ยวมีคนมาขอซื้อส้มล่ะก็แย่เลย”

               “โธ่เอ๊ย ไม่หรอกน่า เชื่อมือพวกเราสิ! จะว่าไป คุยกันมาตั้งนาน แล้วเอลล่ากับออเรล่ะ?”

               ดีนถามด้วยความสงสัย โดยปกติแล้วสามคนพ่อแม่ลูกจะอยู่ให้ห้องนั่งเล่นตลอดเวลา หรือว่าเอลล่าพาออเรไปเยี่ยมญาติที่เป็นฮาร์ปี้กันนะ? ดีนคิดว่าอาจเป็นเช่นนั้น แต่คำตอบที่ได้รับกลับธรรมดามากกว่าที่คิด

               “วันนี้ออเรงอแงนิดหน่อยน่ะ ร้องแต่จะหาเอลล่าทั้งวัน เธอก็เลยพาออเรไปให้นมที่ชั้นสองเดี๋ยวก็คงลงมาแล้วล่ะ อ้อ จริงสิ พูดถึงเรื่องที่นอน นายโอเคไหมถ้าจะนอนกันที่ห้องรับแขก ฉันไม่รู้ว่าออเรจะร้องขึ้นมาเมื่อไร กลัวว่าพวกนายจะอดนอนกันไปด้วยน่ะ”

               หลักฐานของการอดนอนอยู่ที่ใต้ตาของผู้เป็นพ่อ แม้ใบหน้าของไทสันจะดูสดใส แต่ใต้ตาของคุณพ่อลูกอ่อนคล้ำลงอย่างเห็นได้ชัดจากการที่ลูกน้อยตื่นขึ้นมาร้องไห้กลางดึก เผลอ ๆ ว่ารอยคล้ำนั้นจะแซงหน้าแมคเคนซีไปแล้วด้วยซ้ำ

               “ได้สิ ไม่มีปัญหา พวกเรากินง่ายอยู่ง่าย จะไม่ทำอะไรแปลก ๆ ให้พวกนายตกใจตอนลงมาเข้าห้องน้ำกลางดึก” ดีนรับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะ

               “เห?” ส่วนไทสันติดสตั๊น กำลังคิดว่าน้องชายของเขากำลังพูดเล่นหรือพูดจริง

               “หมอนั่นล้อเล่นน่ะ ไม่มีอะไรหรอก” แมคเคนซีจึงแก้ต่างให้แทน

               “ใช่ ล้อเล่นน่ะ” ดีนยิ้มกว้างเหมือนตัวการ์ตูนโตโตโร่ซึ่งดูมีพิรุธสูงมาก “ถ้าเอลล่ายังให้นมหลานอยู่แปลว่าพวกนายยังไม่มีมื้อเที่ยงสินะ ถ้างั้นให้พวกเราช่วยเอง ส่วนเรื่องแต่งร้านหนังสือเมื่อไรขอให้บอก พวกเรายินดีเสมอนะไทสัน”

               แม้ว่าดีนจะไม่ได้มีฝีมือทำอาหารที่เก่งกาจ แต่เขาก็พอจะทำอาหารได้อยู่บ้างจากการที่อยู่ซานอันโตนิโอมาราว ๆ ห้าเดือน ฉะนั้นรับรองว่าอาหารที่ทำกินได้แน่นอน ส่วนรสชาติอาจเป็นระบบสุ่ม

               “ขอบคุณที่ช่วยนะ ฉันดีใจจริง ๆ ที่พวกนายยังอยู่ในวันนี้ เรื่องแต่งร้านไว้ค่อยคุยกันอีกที ส่วนมื้อเที่ยงนี้จะทำอะไรกินกันดีล่ะน้องชาย”

               “เดี๋ยวคงต้องขอดูก่อนล่ะว่าในตู้เย็นของนายมีวัตถุดิบอะไรบ้าง แต่แมคซี่ งานนี้นายต้องมาเป็นลูกมือฉัน”

               “โอเค ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว” หนุ่มอังกฤษไหวไหล่เล็กน้อยก่อนจะปล่อยแอนโทสลงไปวิ่งเล่นแล้วตามดีนเข้าครัวไป

ปฎิสัมพันธ์กับ [NPC-08] ไทสัน

+5 ความสนิทสนมจากการพูดคุย
+40 ความสนิทสนมจากการมอบ [ดอกกุหลาบสีน้ำเงิน]
+5 ความสนิทสนมจากเอฟเฟค [ดอกกุหลาบน้ำเงินทอง]

+10 ความสนิทสนมจากเอฟเฟค [มาลาแห่งอัสสัมชัญ]
[รวม +60 ความสนิทสนม]

Dean HEROES

377

มื้อค่ำกับครอบครัวไทสัน

               (FRI) 19/12/2025 เวลา 18.45 น.

               “พวกเรากลับมาแล้ว หิวกันหรือยัง?”

               กว่าที่ดีนและแมคเคนซีกลับมาถึงร้านหนังสือไซคลอปส์คำทำนายและแมวสีส้มก็เฉียดหนึ่งทุ่ม ยังไม่ถึงเวลาที่ครอบครัวไทสันจะรับประทานมื้อเย็นกันก็จริงแต่ก็จวนเจียนเต็มที

               “ยังเลยค่ะ เอลล่ากับไทสันกำลังเป็นห่วงอยู่เลยว่าพวกเธอจะหลงทางอยู่ในเนินเทมเพิลหรือเปล่า”

               เอลล่าออกมารับของที่หนุ่ม ๆ ไปซื้อกันมา ไม่แปลกที่เธอถามแบบนี้เพราะว่าเนินแห่งทวยเทพกว้างใหญ่ไพศาลและน่างงงวยจริง ๆ เนินก็มีตั้งหลายเนิน แถมวิหารน้อยใหญ่ที่กระจัดกระจายก็ลายตาไปหมด ขนาดว่าวันนี้ไปมาไม่ครบยังเดินขาลาก

               “ว่าแต่ซื้ออะไรกันมาบ้างคะเนี่ย”

               “อาหารทะเลครับ ซุปซีฟู้ด ข้าวบริยานีปลา ล็อบสเตอร์อบแล้วก็…” แมคเคนซีกล่าวพร้อมกับส่งถุงช็อปปิ้งอีกถุงให้คุณแม่บ้านฮาร์ปี้ พวกเขาไม่ได้โยนถุงช็อปปิ้งลงไปในแหวนเพราะกลัวว่าอาหารกับสินสงครามที่ฟาร์มมาจะปนกันมั่วไปหมด ซึ่งมันคงจะดูไม่น่ารับประทานเอาเสียเลย

               “มีหนวดคราเคนทอดกรอบ กับขนมหวานเป็นพุดดิ้งด้วยล่ะ”

               “มีหนวดคราเคนทอดกรอบด้วยเหรอ” ไทสันที่กำลังเล่นอยู่กับออเรหันขวับมาทันที ดูจากสีหน้าที่มีดวงตาดวงใหญ่แล้วคิดว่านี่น่าจะเป็นของโปรดของไซคลอปส์บุตรเจ้าสมุทร

               “ใช่ ตอนแรกก็ลังเลอยู่ล่ะว่าจะเอาหมึกธรรมดาหรือว่าคราเคนดี แบบว่าฉันคิดว่าฉันน่าจะไม่ชอบคราเคนเท่าไร...”

               ดีนพูดเสียงแผ่วที่ประโยคหลัง เขาไม่ได้รังเกียจหมึก แต่เคยมีประสบการณ์เฉียดตายกับคราเคนมาก่อนเลยรู้สึกสยองทุกครั้งที่ได้ยินชื่อนี้ และแน่นอนว่าแมคเคนซีไม่รู้วีรกรรมนี้ส่วนลูกบ้านโพไซดอนรู้กันหมด ฉะนั้นไทสันจึงรูดซิบปากในเรื่องนี้ทันที

               “คนขายเชียร์น่าดูแถมยังลดราคาพิเศษให้อีกเพราะรู้ว่าพวกเราพักอยู่ที่ร้านแมวส้มก็เลยซื้อมาก็ได้”

               “เมนูนี้หายากแล้วก็ราคาแพงมากเลยนะ นายโชคดีจังที่ซื้อราคาพิเศษมาได้”

               “ที่ได้ราคาพิเศษน่าจะเป็นเพราะคุณอริสโตเฟนส์มากกว่า เหมือนว่าเจ้าของร้านจะเป็นทาสแมวตัวยน่ะ แถมคุยให้ฟังอีกว่าตอนสมัยเรียนนิวโรมได้ร้านหนังสือเป็นสถานที่ติวหนังสือ คงจะมีความผูกพันเป็นพิเศษ”

               “ไม่มีใครที่ไม่ชอบคุณอริสโตเฟนส์จริง ๆ แหล่ะค่ะ” เอลล่ายิ้ม “เดี๋ยวเอลล่าเอาอาหารไปจัดจานก่อนนะ ส่วนพวกเธอสองคนเพิ่งกลับมาเหนื่อย ๆ นั่งรอที่โซฟากันก่อนนะจ๊ะ”

               หากเอลล่าไม่ดักทางเอาไว้ ดีนและแมคเคนซีต้องเข้าไปช่วยเธอนำอาหารใส่จานแน่ ๆ แต่เมื่อเป็นเช่นนี้แล้วสองหนุ่มจึงนั่งรอบนโซฟาตัวยาวเพื่อพักเหนื่อยอย่างว่าง่าย แล้วเจ้าแมวผีน้ำโชคตัวน้อยทั้งสองก็มาคลอเคลียเจ้าของที่หายไปทั้งวันทันที พวกมันส่งเสียงเล็ก ๆ ร้องอ้อนคล้ายกับถามว่า ‘หายไปไหนกันมา’ ด้านอินทรีแห่งซุสที่บินเล่นมาแล้วทั้งวันกลับมาที่ร้านของไทสันก่อนที่เจ้าของจะกลับมาเสียอีก เรื่องอาหารไม่ต้องเป็นห่วงเพราะได้อดีตครูสอนวิชาอสุรกายศึกษาดูแลอย่างถูกวิธีเป็นที่เรียบร้อย

               “อาหารเสร็จแล้วจ้ะ”

               เสียงเรียกของเอลล่าเปรียบดั่งเสียงสวรรค์ในเวลาที่ท้องหิว ดีนและแมคเคนซีเดินไปประจำที่โต๊ะอาหารตำแหน่งเดิม ไทสันอุ้มลูกน้อยออเรไปวางไว้บนเก้าอี้ทานข้าวเด็ก เจ้าหนูไม่มีอาหารในชามเพราะดื่มนมแม่ไปช่วงเย็นแล้ว

               “โอ้โห น่ากินจัง” ไทสันกล่าวด้วยตาเป็นประกาย

               ตั้งแต่ที่ดีนและแมคเคนซีมาอยู่ด้วยอาหารก็เต็มโต๊ะทุกวันเพื่อรองรับตามจำนวนคน ปกติสองสามีภรรยาทำอาหารกินกันเองอย่างเรียบง่าย จะมีแค่มื้อใหญ่ในโอกาสพิเศษหรือวันเทศกาลเท่านั้น ซึ่งมันมักจะเหลือไปกินในมื้อต่อไปเสมอ

               “ไปเที่ยวเนินเทมเพิลมาวันนี้เป็นไงกันบ้าง”

               “ก็ดีนะ ที่นั่นวิวสวยมาก ๆ แล้วก็ไม่น่าเชื่อเลยว่าวิหารเทพเมอร์คิวรี่จะเป็นที่ทำการไปรษณีย์ของเมือง ถึงว่าล่ะเป็นวิหารที่คนเยอะกว่าใครเพื่อน” ดีนเล่า จากนั้นเขาก็ตักข้าวบิรยานีเข้าปาก

               “จะว่าไป ฉันเกือบลืมไปเลย” แมคเคนซีกล่าวขึ้นก่อนจะนำจดหมายจากเทพอะพอลโล่สองฉบับออกมาจากกระเป๋าเสื้อโค้ท เขาส่งหนึ่งซองให้ดีน “จากเทพอะพอลโล่”

               “หืม เทพอะพอลโล่ส่งจดหมายถึงพวกเรา ทำไมอ่ะ?”

               “ไม่รู้สิ เปิดดูก็รู้” กล่าวจบแมคเคยซีก็เปิดซองจดหมายของตนเอง และดีนก็ทำตามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

               ถึงเหล่าผู้มีสายเลือดแห่งทวยเทพผู้น่าอิจฉาทุกคน (และโดยเฉพาะอย่างยิ่งลูก ๆ ของข้าเอง),

               ข้าขอประกาศให้ทราบโดยทั่วกัน! แม้ว่าเทศกาลนี้จะเป็นเรื่องของมนุษย์ที่คลั่งไคล้การร้องเพลงอันแสนน่าเบื่อและต้นสนประดับประดา แต่ในฐานะเทพเจ้าผู้มอบแสงสว่าง ความสุข และพรสวรรค์ทั้งหมดให้กับโลกใบนี้ ข้าจึงตัดสินใจที่จะยกระดับงานเฉลิมฉลองคริสต์มาสนี้ให้ คู่ควรกับการมีอยู่ของพวกเจ้า

               พวกเจ้าอาจเคยได้รับของขวัญงี่เง่าจากมนุษย์ทั่วไปมามากพอแล้ว แต่ปีนี้... ข้าจะมอบ ของขวัญ ที่เจิดจรัสและมีรสนิยมเทียบเท่ากับตัวข้าเอง ซึ่งแต่ละชิ้นได้ถูกคัดสรรมาด้วยสายตาอันเฉียบคมและสมบูรณ์แบบของข้า

               🎁 กำหนดการแห่งความรื่นเริง:

               วัน: วันคริสต์มาสอีฟ (24 ธันวาคม 2025)

               เวลา: 19:00 น. ตรง (อย่ามาช้า! ข้าไม่มีเวลามาคอยคนที่ไม่ตรงเวลา)

               สถานที่: Central Park (ที่ที่กว้างพอสำหรับรัศมีอันเจิดจ้าของข้า)

               “อื้ม… เขาดูเป็นคนหลงตัวเองดีนะ”

               ดีนให้ความเห็น ซึ่งสิ่งที่บุตรเจ้าสมุทรจับใจความได้ คือ เทพอะพอลโล่จะจัดงานเทศกาลคริสต์มาสในคืนคริสต์มาสอีฟ เวลาหนึ่งทุ่มตรง ที่เซ็นทรัลพาร์ค (จากหมายกำหนดการที่อยู่ท้ายสุด) มีของแจก และอีกสิ่งคือความหลงตัวเองที่แทรกแทบจะทุกตัวอักษรในเนื้อหาของจดหมาย ซึ่งอะพอลโล่เป็นเทพเจ้าที่หล่อเหลาอยู่แล้วทุกคนชื่นชมเมื่อได้ยลพระพักตร์เป็นครั้งแรก แต่พอเขาแสดงความหลงตัวเองอย่างออกนอกหน้าขนาดนี้ ความหล่อเหลาของเทพแห่งสุริยะในใจดีนจึงลดลงเหลือแค่ห้าสิบเปอร์เซ็นต์เท่านั้นจากความหมั่นไส้

               แต่เกิดเป็นลูกซุสน่าจะมีปมด้อยกันทุกคน ดีนได้แต่มองตัวอักษรสีทองนั้นด้วยความอาดูร

               “ว้าว มีของแจกอีกแล้ว ก็น่าสนใจดี” เมื่ออ่านจบเป็นรอบที่สองดีนก็ส่งจดหมายของเขาให้กับไทสันได้อ่าน “นายจะไปไหมพี่ชาย”

               “เซ็นทรัลพาร์คเหรอ ฉันก็สนใจนะ แต่ว่าพ่อแม่ลูกอ่อนอย่างพวกเราไม่ค่อยสะดวกเดินทางไกลเท่าไรน่ะสิ ไม่เป็นไรนะดีนพวกนายไปสนุกกันเถอะ” เมื่ออ่านจบไทสันก็ส่งจดหมายคืน

               “ถ้ามีงานคืนวันคริสต์มาสอีฟก็พอดีกับแผนกลับของเราเลยสินะ ดูแลร์รี่ซ้อมรถวันที่ยี่สิบสอง วันต่อมาก็คือวันกลับ นั่งรถไฟออกจากนิวโรมรอบสี่โมงสิบห้า กว่าจะถึงนิวยอร์กก็เที่ยงคืนของวันเดียวกัน ไว้เราไปหาโรงแรมในตัวเมืองนอนน่าจะสะดวกกว่ากลับไปค่ายก่อน”

               แมคเคนซีวางแผนการเดินทางหลังจากที่รับสาร หากเป็นดีนาเรียสเขาไม่มีจ่าย แต่ถ้าเป็นดอลลาร์เขามีเพียงพอที่จะใช้จ่ายในนิวยอร์กสำหรับหนึ่งวันอย่างเหลือเฟือ

               “แบบนั้นก็ได้นะ ไปกลับค่ายก็กินเวลารวมหกชั่วโมงแล้ว สู้เอาเวลานั่งรถไปนอนเตียงนุ่ม ๆ ของโรงแรมดีกว่า”

               ช่วงเวลาสิ้นปีเป็นเวลาที่รับทรัพย์อย่างแท้จริง ชักอยากรู้เสียแล้วสิว่าเทพอะพอลโล่จะแจกอะไร หวังว่ามันจะสมกับที่โม้อย่างมั่นหน้า

               ครอบครัวพูดคุยเล่าเรื่องที่ไปเจอมาในวันนี้ ดีนเล่าถึงการไปสักการะเทวสถานของเนปจูนที่เขาหลงคิดว่าเป็นส้วมสาธารณะเมื่อมองจากระยะไกล ได้พบกับธิดาแห่งเนปจูนถึงสองคนซึ่งหนึ่งในนั้นเป็นถึงแม่ทัพหญิงของนิวโรม ยศฐาบรรดาศักดิ์เทียบเท่ากับควินตัส แอนเดอร์สันที่มาช่วยพวกเขาสู้กับเทพโลกิเมื่อปลายปีที่แล้ว (ดีที่ปีนี้ไม่มีอะไรมาบุกค่ายอีก)

               จนถึงเวลาสามทุ่มก็ได้เวลาแยกย้าย เอลล่า ไทสัน และออเรขึ้นไปอยู่บนชั้นสอง ส่วนดีนและแมคเคนซีจับจองห้องรับแขกชั้นล่าง ขยับโซฟาออกไปแล้วนำที่นอนปิกนิกที่เก็บอยู่ในแหวนออกมาปูกางบนพื้น ผลัดกันเข้าห้องน้ำเพื่อทำธุระส่วนตัวก่อนเข้านอน ทั้งสองนอนจับมือกันหน้าเตาผิงที่ให้ความอบอุ่นโดยมีลูกแมวผีนำโชคสองตัวนอนขดอยู่ข้าง ๆ คิดถึงเรื่องที่จะทำกันในวันพรุ่งนี้ก่อนจะม่อยหลับไป

มอบ [หนวดคราเคนทอดกรอบ] ให้ [NPC-08] ไทสัน

+5 ความสนิทสนมจากการพูดคุย
+50 ความสนิทสนมจากของที่สายเลือดเทพสมุทรโปรดปราน
+5 ความสนิทสนมจาก [ดอกกุหลาบน้ำเงินทอง]

+10 ความสนิทสนมจาก [มาลาแห่งอัสสัมชัญ]
+10 ความสนิทสนมจาก [น้ำหอมอะพอลโล่] [ลงท้าย 0 3 5 7 9 ไบต์]
[รวม +80 ความสนิทสนม]
  

   

มอบ [ซุปซีฟู้ด (และอื่น ๆ)] ให้ [Mythic-02] เอลล่า (ฮาร์ปี้)
+5 ความสนิทสนมจากการพูดคุย
+10 ความสนิทสนมจากของประเภทอาหาร
+5 ความสนิทสนมจาก [ดอกกุหลาบน้ำเงินทอง]
+10 ความสนิทสนมจาก [มาลาแห่งอัสสัมชัญ]
+10 ความสนิทสนมจาก [น้ำหอมอะพอลโล่] [ลงท้าย 0 3 5 7 9 ไบต์]
[รวม +40 ความสนิทสนม]

รับรู้ข้อความในจดหมายของอะพอลโล่

Dean HEROES

379

ฝีมือการตกแต่งร้านของสองศรีพี่น้องโพไซดอน

               (FRI) 21/12/2025 เวลา 10.15 น.

               ยิ่งช่วงใกล้สิ้นปีก็มีผู้มาเช้าใช้บริการร้านหนังสือไซคลอปส์และคำทำนายและแมวสีส้มกันอย่างอุ่นหนาฝาคั่ง จนแมคเคนซีต้องออกมาช่วยคุณอริสโตเฟนส์ดูแลร้านหนังสือ แมวนักทำนายดูจะถูกคอกับแมคเคนซีที่ชอบอ่านหนังสือเหมือนกัน แต่กับดีนเจ้าแมวสีส้มมักจะหนีหน้าเป็นประจำตามคำทำนายที่มันบอกว่า ‘เจ้าจะไม่อยู่ในสายตาข้าอีกต่อไป’ เพราะไม่อยากจะถูกฟัดพุง หน้าที่ของการปรับปรุงร้านหนังสือจงตกเป็นของดีนและไทสันเพียงสองคน

               ก่อนจะทำการตกแต่งร้านสองพี่น้องสายเลือดโพไซดอนถือโอกาสนี้ซ่อมบำรุงตัวบ้านด้วยเสียเลย เช่น การหยอดน้ำมันบานพับประตูและหน้าต่างที่ฝืด ซ่อมรอยผุของผนังไม้ ทำความสะอาดหลังคาจากขี้นกและใบไม้ที่ปลิดปลิวลงมาสะสม กำจัดสนิมตามลูกกรงเหล็ก เช็ดกระจกหน้าต่างจนเงาวับ ไทสันบ่นว่าอยากทาสีร้านใหม่ด้วย แต่ด้วยเวลาและโอกาสนี้คงไม่เหมาะ เจ้าหนูออเรยังเล็กต้องมาสูดดมกลิ่นสารเคมีน่าจะไม่ดีต่อสุขภาพ นอกจากงานซ่อมแซมบ้านแล้วยังถือโอกาสในการจัดบ้านใหม่เสียเลย โล๊ะของใช้ที่ไม่จำเป็น และจัดวางเฟอร์นิเจอร์ใหม่ กว่าจะเสร็จงานซ่อมบำรุงก็ตกบ่ายแก่ ๆ

               ต้องกินลูกอมเพิ่มน้ำตาลในเลือดเสียหน่อย

               ดีนแกะห่อลูกอมจริงใจที่ได้รางวัลมาจากแอปพลิเคชั่นโทรศัพท์มือถือเดดาลัส เมื่อส่งลูกอมไร้สีเข้าปาก ความหวานล้ำก็แผ่กระจายไปทั่วลิ้นทันที นี่แหล่ะความหวานที่เขาต้องการ อมลูกอมนี่แล้วรู้สึกกระปรี้กระเปร่าเป็นบ้า

                เริ่มต้นด้วยการตกแต่งด้านในร้านด้วยสติ๊กเกอร์สุญญากาศรูปเกล็ดหิมะที่กระจกทดแทนหิมะจริงที่นานปีจะตกสักหน เนื่องจากภูมิประเทศอยู่ทางตอนใต้ของประเทศ สร้างบรรยากาศฤดูหนาวให้ดูเหมือนจับต้องได้ขึ้นมา เปลี่ยนผ้าคลุมโต๊ะด้วยโทนสีของคริสต์มาสแทนสีเก่าที่ถูกใช้งานมาแรมปี ประดับประดาช่อมิสเซิลโทไว้ตามผนัง (หวังว่าจะไม่มีใครมาจูบใต้ช่อนี้ตามธรรมเนียม) จากนั้นออกมาที่ด้านนอกโดยเริ่มจากติดตั้งต้นสนขนาดกลางบริเวณหน้าร้านหนังสือ (น่าทึ่งมากที่เมื่อวานไทสันแบกมันกลับบ้านได้ด้วยแขนข้างเดียว) แล้วงานประดับ ‘ต้นเหมายัน’ ก็เริ่มขึ้นอีกครั้ง

               “อยากลองเอาผลส้มมาติดไว้ที่ต้นสนไหมไทสัน รับรองว่าร้านของนายโดดเด่นไม่เหมือนใครแน่ ๆ”

               “ถ้าเอาส้มมาติดจะกลายเป็น ‘ร้านหนังสือไซคลอปส์และคำทำนายและแมวสีส้มและต้นส้ม’ หรือเปล่า” ไซคลอปส์หนุ่มแซว “น่าเสียดายนะที่ดูเหมือนว่าเมื่อวานพวกเราไม่ได้ซื้อส้มกลับมากันเลย มีแต่เจ้าพวกนี้...”

               ไทสันแบกกล่องของตกแต่งมาไว้ที่หน้าร้าน ในนั้นมีลูกบอลประดับหลากสีสัน กล่องของขวัญปลอม และไฟคริสต์มาสม้วนอยู่ในกล่อง

               “ถึงจะเบสิกไปหน่อยแต่ใช้แค่ของพวกนี้ก็ได้”

               ดีนยักไหล่ จากนั้นเขาเริ่มทำการประดับประดาต้นสนให้มีสีสัน ฝ่ายไทสันลากไฟประดับตกแต่งหลังคาและป้ายร้าน ประดับริบบิ้นสีแดงเล็ก ๆ น่ารัก เปลี่ยนร้านหนังสือให้กลายเป็นบ้านขนมหวาน วางกวางที่ดีนแนะนำให้ซื้อมาประดับอีกด้านถ่วงบาลานซ์กับต้นสนได้อย่างลงตัว และมันจะน่าดูยิ่งขึ้นเมื่อเปิดไฟตกแต่งในตอนกลางคืน

               “ฉันว่ามันดูขาดอะไรไปอย่าง” ดีนทำมือเป็นกรอบ เล็งดูภาพรวมของร้านหนังสือ แม้ตอนนี้หลาย ๆ อย่างจะลงตัว แต่ดีนรู้สึกว่ายังมีบางสิ่งที่ขาดมากกว่าเกิน จนกระทั้งกรอบมือเล็งอยู่ตรงหน้าที่มีตาข้างเดียว “ฉันรู้แล้ว! ซานตาคลอสไง ร้านเราไม่มีซานตาเลย แล้วคงไม่มีใครจะเป็นซานตาคลอสที่เหมาะไปกว่านายแล้วไทสัน!”

               “เอ๋ ฉันเนี่ยนะ!?” ไซคลอปส์เจ้าของร้านตกตะลึง ไม่คิดไม่ฝันว่าตัวเองจะต้องมาทำในสิ่งที่เรียกว่าแต่งแฟนซี แต่ด้วยอะไรก็ไม่รู้ที่ทำให้คุณพ่อท่านนี้กลับคิดว่ามันก็เข้าท่า อาจคิดว่าเขาควรแต่งเป็นซานตาเพื่อลูกน้อยก็ได้ “โอเคดีน แต่ฉันขอแต่งวันคริสต์มาสแล้วกันนะน้องชาย”

               “ไม่มีปัญหา เอาไว้ฉันจะรอดูรูปนายแต่งชุดซานตาในช่องแชทกลุ่มบ้านเรานะพี่ชาย ส่วนอันนี้ ฉันคิดว่านายควรได้ดอกไม้ไปประดับบ้านแบบปัง ๆ อีกดอกนึง” กล่าวจบดีนก็นำกุหลาบสีน้ำเงินออกมาจากแหวน จากนั้นเสียบไว้ที่อกเสื้อของไทสันแล้วเดินเข้าบ้าน นี่ก็ใกล้ได้เวลาสำหรับมื้อค่ำของครอบครัวแล้ว

มอบ [ดอกกุหลาบสีน้ำเงิน] ให้ [NPC-08] ไทสัน

+5 ความสนิทสนมจากการพูดคุย
+40 ความสนิทสนมจากกุหลาบสีน้ำเงิน
+5 ความสนิทสนมจากเอฟเฟค [ดอกกุหลาบน้ำเงินทอง]

+10 ความสนิทสนมจากเอฟเฟค [มาลาแห่งอัสสัมชัญ]

+40 ความสนิทสนมจากเอฟเฟค [ลูกอมจริงใจ] [ลงท้าย 2 4 6 8 ไบต์]

[รวม +100 ความสนิทสนม]