[ทางเข้าค่าย] ประตูค่าย

Dean HEROES

257

หุ่นยนต์วัวสุดสยองกับจิ้งจอกเจ้าเล่ห์

               21/12/2024 เวลา 12.20 น.

               ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม!

               มิสไซร์จากจักรกลวัวล็อคเป้าเล็งมายังบุตรแห่งโพไซดอนไม่หยุด จนพื้นที่สงครามเต็มไปด้วยเปลวไฟและหมอกควันหนาทึบจนแทบจะสำลัก

               “บ้าเอ๊ย!” ดีนกัดฟันกรอด เขาสถบออกมาอย่างหัวเสียเมื่อเข้าใกล้อสุรกายตนนั้นไม่ได้เลยแม้แต่น้อย “เมื่อไรกระสุนมันจะหมดวะเนี่ย!!”

               ปิ๊บ.. ปิ๊บ.. วืดดดด

               คล้ายโชคเข้าข้าง แม้ว่ากระสุนของจักรกลวัวสองขาจะไม่ได้หมด แต่ตอนนี้กลไกของมันขัดข้องโอเวอร์โหลดพลังงานมาเกินไปจากการโหมใช้แต่อาวุธหนัก แสงไฟสีแดงกะพริบขึ้นบนหน้าปัดกลางอก คล้ายกับว่าเขาได้ยินเสียงเอไอภาษากรีกดังมาจากตัวมัน

               『Ἡ ψῦξις πάλιν ἕτοιμος ἔσται μετὰ ἑκατὸν πεντήκοντα ὀκτὼ δευτερόλεπτα.』 (คูลดาวน์: พร้อมใช้งานใหม่ในอีกหนึ่งร้อยห้าสิบแปดวินาที)

               ดีนยังฟังภาษายาก ๆ ไม่ออก แต่เขารู้ว่านี่คือโอกาสทองที่ต้องรีบจัดการหุ่นยนต์ในขณะที่มันหยุดชะงัก

               ทว่า…

               “โอ๊ยยย พี่ดีนคะ.. ช่วยหนูด้วย…”

               เสียงร้องขอความช่วยเหลือมาจากหลังเขม่าควันสีดำที่เริ่มจางลง ทำให้ชายหนุ่มเผลอหยุดชะงักไปด้วย มีร่างเงาหนึ่งที่นอนหายใจรวยรินอยู่บนพื้นหญ้าที่ลุกติดไฟ เมื่อฝุ่นควันจางหายไปหมดเขาเห็น ‘เจโนวีฟ อีเมอร์สัน’ ธิดาแห่งอะโฟร์ไดท์ อยู่ในสภาพโชกเลือด ชุดสวย ๆ ขาดเวิ่นและไหม้เกรียม ผิวหนังบางแห่งพุพองหลุดลอกเป็นแผลเหวอะหวะ เส้นผมสีแพล็ตตินัมบลอนด์ยาวสลวยไหม้ไฟจนหงิกงอ สภาพอันน่าเวทนาเหลือเค้าโครงของสาวงามบ้านกุหลาบสีทองเพียงน้อยนิด

               ภาพที่เห็นทำเอาดีนตกอยู่ในอาการช็อก ลมหายใจเริ่มติดขัด.. อาการกลัวเลือดกำเริบก็ใช่ แต่ที่เหนือกว่านั้นคือเขาเป็นห่วงเด็กสาวที่นอนพะงาบรอความตาย

               “เจโนวีฟ!!”

               ตรีศูลในมือหดกลับเป็นรูปร่างของกำไล ดีนละทิ้งการต่อสู้ รีบพุ่งตัววิ่งไปหาเด็กสาวที่ไหม้เกรียม นั่งลงทรุดเข่าประคองร่างอันเปราะบางขึ้นมา คล้ายกับเธอจะแหลกสลายไปได้ทุกเมื่อ ใบหน้างดงามของน้องน้อยต่างบ้านผู้แสนสดใสเสียโฉมไปครึ่งซีก มันทำให้เขาใจสลาย หยาดน้ำจากดวงตาสีเปลือกไม้หยดลงบนข้างแก้มนวลอย่างหักห้ามตัวเองไม่ได้ ดีนพยายามควบคุมตัวเองไม่ให้สั่นเพราะว่าตอนนี้มีเพียงเขาที่ช่วยเหลือเธอได้

               ‘ตั้งสติสิวะดีน ตั้งสติ!’

               “อาหารเทพ.. ใช่.. อาหารเทพ.. แถวนี้น่าจะมีหน่วยพยาบาลสิ!”

               ชายหนุ่มอุ้มร่างเด็กสาวที่จวนเจียนจะสิ้นใจขึ้นมาปากก็พึมพำถึงอาหารเทพ หรือน้ำทิพย์ แถวนี้จะมีใครมีสิ่งของเหล่านั้นบ้าง.. หรือบุตรแห่งอะพอลโล่จะช่วยรักษาให้ได้ไหม

               แว้บหนึ่งในความคิด ภาพเหตุการณ์เมื่อเช้าย้อนกลับมา…

               ภาพของเทพอะพอลโล่ผู้หล่อเหลาเดินผ่านหน้า… ย้อนกลับไปอีก…

               ดีนโบกมือลารีชาและเจโรม… ย้อนกลับไปอีกหน่อย…

               เจโรมเอาแต่มองไปทางกลุ่มเด็กบ้านอะไฟร์ไดท์…

               ‘เดี๋ยวนะ… เด็กอะโฟร์ไดท์นอกจากเดม่อนก็ไปโอลิมปัสกันทั้งบ้านไม่ใช่เหรอ? แล้วที่อุ้มอยู่… ใครวะ?’

               ฝีเท้าที่วิ่งวุ่นหาหน่วยพยาบาลหยุดชะงัก เขามองร่างในอ้อมแขนด้วยสีหน้าตระหนก จากน้ำตาที่หลั่งไหลกลายเป็นเหงื่อเม็ดโตผุดที่ข้างแก้ม เขามองใบหน้าของสาวน้อยที่เสียโฉมค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นจิ้งจอกขาวที่มีเก้าหาง ปากยาว ๆ ของมันแสยะยิ้ม

               『รู้ตัวซะแล้วรึ หมดเวลาเล่นสนุกแล้วสินะ!!』

               ปีศาจจิ้งจอกพุ่งงับขอของเดมิก็อดสายเลือดเจ้าสมุทร ดีนเบี่ยงตัวหลบพร้อมกับโยนอสุรกายแปลงร่างทิ้งไป แม้จะไม่โดนคอหอยแต่ระยะที่แสนใกล้ทำให้เขาถูกงับเข้าที่ไหล่ กว่าจะสะบัดมันออกได้ก็เล่นซะเลือดชุ่มโชกไปทั้งแขนข้างซ้าย

               『สายเลือดมหาเทพ.. อร่อยมาก』 ปีศาจจิ้งจอกเลียริมผีปาก

               “หนอยแน่แก…” ดีนกัดฟันแน่น พยายามข่มความเจ็บปวดไม่ให้แล่นลามไปทั้งครึ่งซีกซ้าย แต่เหนืออื่นใดเขาโกรธที่มันบังอาจมาเล่นกับจิตใจของคน…

               มือขวาที่ชุ่มเลือดปล่อยออกจากบาดแผลที่ไหล่ซ้าย อัญมณีสีน้ำทะเลเรืองแสงอีกครั้งก่อนที่คราวนี้โลหะจะเปลี่ยนสภาพกลายเป็นดาบตรีศูลที่มีใบมีดทั้งหมดสามใบ คมดาบเป็นประกายแวววาวเมื่อสะท้อนกับแสงอาทิตย์ยามเที่ยงวัน ดวงตาปีศาจจิ้งจอกวาวโรจน์ขึ้นมาอย่างท้าทาย มิได้กลัวเกรงโทสะของบุตรเทพวารี

               『ตายซะ!!!』

               ปีศาจจิ้งจอกพุ่งตัวเข้าไปกัดอีกครั้ง แม้ว่าดีนจะได้รับบาดเจ็บจนเคลื่อนตัวช้ากว่าเดิมเกือบเท่าตัวเขาจึงเลือกที่จะไม่หลบคมเขี้ยวของสัตว์ร้ายแต่เลือกที่จะเผชิญหน้ากับมันไปตรง ๆ

               “ย้ากกกก!!!”

               ชายหนุ่มไม่เคยใช้ดาบมาก่อน เขาจึงใช้สัญชาตญาณและประสบการณ์การต่อสู้ล้วน ๆ ในการพิชิตศัตรู ดีนหมุนตัวหลบการโจมตีของจิ้งจอกเก้าหาง ใช้โมเมนตัมแกว่งดาบสามง่ามอย่างสุดแรงด้วยแขนทั้งสองข้างที่สั่นเทา เพียงพริบตาเดียว ร่างของปีศาจจิ้งจอกก็ถูกแยกออกเป็นสามท่อนอย่างน่าสยดสยอง แต่ไม่ทันที่เศษชิ้นส่วนของมันจะตกสู่พื้นร่างนั้นก็สลายเป็นธุลีเถ้าไปก่อน

               จังหวะเดียวกันนั้นเอง…

               『Το λειτουργικό σύστημα είναι έτοιμο. Εκκίνηση: Μηχανή Θανάτου』(ระบบปฏิบัติการพร้อมใช้งาน ทำการเปิดเครื่อง: เดธแมชชีน)

               ดวงตาของหุ่นจักรกลสว่างวาบขึ้นอีกครั้งหลังจากที่มันคูลดาวน์ไปเกือบ ๆ สามนาที เมื่อทำงานเต็มรูปแบบมันก็กลับมาล็อคเป้าเดมิก็อดคนเดิมด้วยความเกรี้ยวกราด คราวนี้มันยิงเลเซอร์สีแดงออกมาจากปากกระบอกปืน ดาบสามง่ามในมือของดีนแปรเปลี่ยนรูปร่างเป็นโล่ทรงกลมอย่างรวดเร็ว

               ‘เกือบจะลืมไอ้เวรนี่ไปเลย…’

               ตอนนี้ดีนพอจะรู้แล้วว่าจุดอ่อนของหุ่นสังหารคืออะไร หากยันไว้ได้จนพลังงานหมดมันจะทำการชัตดาวน์เพื่อคูลดาวน์ตัวเอง แต่ว่าตัวเขาจะถือโล่กันไว้ได้นานแค่ไหนเนี่ยสิ…

               ไม่เพียงแค่ดีนที่เกิดกระบวนการเรียนรู้ เอไอของหุ่นก็เช่นกัน มันไม่เอาแต่ปล่อยพลังอย่างบ้าคลั่งเหมือนกับครั้งแรก แต่ยิงเลเซอร์ใส่เป็นพัก ๆ และหยุดยิงเพื่อไม่ให้เซลล์พลังงานร้อนจนช็อต กระนั้นหุ่นยนต์ก็ไม่สมบูรณ์แบบ เพราะว่ามันพยายามจะสมบูรณ์แบบ รูปแบบการยิงเลเซอร์ของเครื่องจักรสังหารเป็นจังหวะเกินไปจนดีนจับทางได้

               เมื่อมันหยุดยิงชั่วครู่ ดีนจึงวิ่งไปปะชิด เปลี่ยนโล่เป็นหอกตรีศูล เน้นจ้วงแทงตามจุดข้อต่อต่าง ๆ ประกายไฟแปรบปราบเมื่อสายวงจรตามแขนขาถูกตัดขาด เพียงไม่นานหุ่นสังหารก็กลายเป็นเป้านิ่ง ด้ามหอกหดเล็กสั้นตามใจนึกของผู้ใช้ เปลี่ยนเป็นเพิ่มความยาวที่ใบดาบแทน ดีนฟันคอของเครื่องจักร มันไม่ขาดสะปั้นง่าย ๆ เนื่องจากเป็นเหล็กชั้นดี ชายหนุ่มจึงกระโดดขึ้นไปขี่คอมันก่อนจะปักดาบสามง่ามไปที่หลังคอที่น่าจะเปราะบางกว่าส่วนอื่น เฉือนหัวของมันจดขาดกระเด็น

               “ย้ากกกก!!”

               『Το σύστημα έχει υποστεί σοβαρή ζημιά. Δεν μπορεί να συνεχίσει να λειτουργεί. Ο πυρήνας ενέργειας είναι στο μηδέν τοις εκατό.』(ระบบเสียหายอย่างหนัก ไม่สามารถทำงานต่อได้ แกนพลังงานเหลือศูนย์เปอร์เซ็นต์)

               ไฟสีแดงที่ตาและตามจุดวงจรต่าง ๆ ของเดธแมชชีนกะพริบปริบ ก่อนที่มันจะดับไปอย่างถาวร ทว่าหนุ่มสายเลือดโพไซดอนที่อยู่ในโทสะตั้งแต่ถูกปีศาจจิ้งจอกปั่นหัวก็ยังจ้วงแทงเศษเหล็กนั้นไม่หยุดราวกับใช้มันแทนสนามอารมณ์

               เงาแร็กนาร์ปรากฏขึ้นด้านหลังแต่เมื่อมันเห็นว่าคู่ต่อสู้คือใครและอยู่ในสภาวะทางอารมณ์แบบไหนเงานั้นก็รีบจาง เปลี่ยนเป้าหมายไปเล่นงานเดมิก็อดคนอื่นแทน…

               “ย้ากกกก!! ตายซะ!! แกตาย!!!”

               ขณะที่แทงเศษซากไปเรื่อย ๆ มือของเขาก็ถูกใครบางคนจับเอาไว้

               “พอได้แล้วดีน…” น้ำเสียงเรียบนิ่งดังขึ้นเหนือหัว

               คนที่หยุดการกระทำอันบ้าคลั่งและเปล่าประโยชน์ของดีนไว้คือ ‘เลนน็อค เทย์โคลิส’ บุตรแห่งฮาเดส ที่แอบมุดเงามาอยู่ด้านหลังของเขาตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ตัว

              เมื่อได้สติชายหนุ่มหันมองไปรอบ ๆ การต่อสู้ยังคงอยู่ แต่ศัตรูที่เขาจัดการสิ้นชีพไปแล้ว ตรงนี้นอกจากเลนน็อคแล้วยังมีแซเทอร์ผิวดำผมทรงแอฟโฟร่อยู่อีกหนึ่งคน ดีนจำได้ดีว่านี่คือ ‘บ๊อบบี้ ลอซ’ เพื่อนเก่าสมัยประถม ซึ่งอยู่ในอาการกล้า ๆ กลัว ๆ

               “โอ้.. ฉัน” อาวุธในมือถูกหดคืนในรูปแบบของกำไล ฝ่ามือหนายกขึ้นลูบใบหน้า คราบเลือดของตัวเองที่ยังไม่แห้งดีจึงเลอะติดหน้าคมสันจนดูไม่ได้

               “นายต้องไปพัก รักษาตัวเองและสงบจิตใจซะ สภาพนี้.. ไม่พร้อมจะต่อสู้” เลนน็อคกำชับ คำของบุตรแห่งความตายกระชับและเฉียบขาด “แซเทอร์ พาเขาไปดูแล แล้วก็สินสงครามพวกนี้… เอาไปด้วย”

               “คะ.. ครับ” บ๊อบบี้ตอบรับอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ เขาโกยสินสงครามจากปีศาจจิ้งจอกและหุ่นนรกขึ้นมาใส่กระเป๋าสะพายข้าง ก่อนจะค่อย ๆ ประคองดีนที่บาดเจ็บขึ้นมา

               “ฝากนายด้วยนะเลนนี่.. ถ้าเป็นนายฉันรู้ว่าสถานการณ์ตรงนี้ต้องดีขึ้นแน่ ๆ”

               “อืม… แล้วเจอกันในค่าย เพื่อน”

               ชายหนุ่มทั้งสองชนหมัดกันก่อนที่ดีนจะถูกแซเทอร์น้อยประคองเข้าไปรักษาตัวอยู่ในเขตปลอดภัย

ตื่นรู้ +2 จากการพิชิต [คิตสึเนะ] ครั้งแรก
สินสงคราม: ใบไม้วิเศษ 3 หน่วย

ตื่นรู้ +2 จากการพิชิต [เดธแมชชีน] ครั้งแรก
สินสงคราม: โลหะผสมพิเศษ 10 หน่วย และ น้ำมันหล่อลื่น 1 หน่วย

สรุปสถานการณ์ Winter is Coming II คร่าว ๆ
เลนน็อค เทย์โคลิส มาประจำจุดหน้าประตูค่าย แทนดีนที่ไปพักรักษาตัว

Eloise HEROES

วันที่ 21 ธันวาคม 2024

เวลา 12.30 น.

ขณะที่การต่อสู้บริเวณหน้าค่ายเต็มไปด้วยความดุเดือด เสียงอาวุธกระทบกันดังกึกก้อง ผสมกับเสียงคำรามของอสุรกายและเสียงตะโกนสั่งการของเดมิก็อดที่วิ่งวุ่นเพื่อปกป้องค่าย แต่ท่ามกลางความสับสนวุ่นวายนั้นเอง จู่ ๆ เสียงร้องแหลมสูงของใครบางคนก็ดังขึ้น

“ช่วยด้วยยย ใครก็ได้ช่วยด้วยยย!”

เอโลอิสที่กำลังง้างธนูเตรียมยิงเป้าหมายสะดุ้งเล็กน้อย หูเธอสะดุดกับเสียงนั้นจนต้องลดคันธนูลงและรีบมองหาต้นเสียง ก่อนจะหันไปเห็นร่างของหญิงสูงวัยคนหนึ่ง นั่งกองอยู่กับพื้นไม่ไกลนัก มือกอดเข่าตัวเองพลางกรีดร้องเสียงหลง เมื่อวิ่งเข้าไปใกล้ถึงได้เห็นชัดว่าไม่มีอสุรกายตัวไหนสนใจป้านั่นเลย พวกมันเดินผ่านเธอไปราวกับเธอเป็นอากาศธาตุ

"นี่มันอะไรกันเนี่ย…ธิดาไทคีนี่มากับดวงจริง ๆ สินะ" เอโลอิสยืนมองภาพตรงหน้าด้วยความงงงัน ขณะที่ยัยป้ายังคงตะโกนร้องเสียงดังเหมือนไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองไม่ได้ตกเป็นเป้าหมายของอสุรกายใด ๆ

“อ้าว ป้ามาทำอะไรตรงนี้ ไม่ได้ไปเที่ยวโอลิมปัสเหรอ?” เอโลอิสถามพลางยกมือเท้าสะเอว มองป้าด้วยสายตาเหมือนอยากรู้ว่าป้าคิดอะไรอยู่ถึงมาโผล่กลางสมรภูมิแบบนี้

“ฉันจะไปทำอะไรที่โอลิมปัสนั่นกัน ไปดูแม่ที่หน้าเด็กกว่าฉันน่ะเหรอ?” ป้าตอบเสียงอู้อี้ พลางยู่ปากอย่างขัดใจ ก่อนจะดันตัวเองลุกขึ้นจากพื้นอย่างทุลักทุเล

“แล้วมาทำอะไรตรงหน้าค่ายล่ะป้า ทำไมไม่ไปหาที่ปลอดภัยหลบ” เอโลอิสถามด้วยสีหน้าสงสัย พลางชะโงกดูไปรอบ ๆ สมรภูมิที่ยังคงเต็มไปด้วยการต่อสู้

“ก็ฉันกลัวนี่ยะ! เด็กอย่างเธอจะไปรู้อะไร คนเล่นแห่มาหน้าค่ายกันเกือบหมด ถ้าฉันหลบอยู่ในบ้านคนเดียวแล้วเกิดมีอสุรกายมาฉุดฉันจะทำยังไง คนยิ่งสวย ๆ อยู่” คาเรนตอบเสียงสูงพลางมองไปยังสมรภูมิที่กำลังเกิดขึ้นด้วยความกังวล

“หนูว่านะคงไม่มีใครเขามาฉุดป้าหรอก ป้าหนังเหนียวกินไม่อร่อย” เอโลอิสพูดพลางถอนหายใจ

"อุ๊ย! นั่นตัวอะไรน่ะมีตาเดียว ขอป้าไปดูใกล้ ๆ หน่อยจะต้องเอาไปตีหวย งวดนี้มาแน่!" ป้าตาโตและรีบวิ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นไซคลอปส์ที่กำลังเดินผ่านไป มันมีรูปร่างใหญ่โตและมีตาเดียวอยู่กลางหน้าผาก

"เฮ้ยเดี๋ยวป้านั่นมันไซคลอปส์!" 

เอโลอิสตะโกนเรียกเสียงดัง พยายามวิ่งไปดึงแขนป้าให้หยุด แต่ป้าดันไม่สนใจเธอและไม่ยอมฟัง รีบวิ่งไปข้างหน้าอย่างไม่รู้ตัว ป้าพยายามมองเจ้าไซคลอปส์ที่อยู่ในระยะห่างกันไม่มากนับนิ้วตัวเองเหมือนกำลังพยายามใช้ศาสตร์บ้างอย่างในการตีความภาพที่เห็นให้กลายเป็นเลขเด็ด แต่ทว่าเพียงไม่นานไซคลอปส์ก็เริ่มรับรู้ถึงการมีตัวตนของป้าแล้วเดินเข้ามาหาหวังจะจัดการทิ้งเสีย ป้าเมื่อเห็นดังนั้นก็กรี๊ดลั่นวิ่งมาหลบด้านหลังของเอโลอิสมือของป้าจับต้นแขนทั้งสองข้างของเธอแน่น

“ยะ…อย่าทำอะไรฉันนะ ถ้าจะทำก็ทำยัยเด็กนี่แทน!” ป้ารีบพูดขึ้นมาทันทีแบบรักตัวกลัวตายสุด

“อ้าวป้า!” เอโลอิสหันไปมองป้าที่ยังหลบอยู่ด้านหลังเธอด้วยสีหน้าอิหยังวะ แต่นี่ไม่ใช่เวลามาสนใจเรื่องนี้ เรื่องที่เธอควรสนคือจะทำยังไงให้ตัวเองรอดจากไซคลอปส์ตัวนี้มากกว่า สู้ก็สู้วะ!

ไซคลอปส์ยักษ์คำรามลั่นก่อนจะพุ่งเข้าหาเอโลอิสพร้อมกำปั้นขนาดยักษ์ที่พร้อมจะหวดเธอ เอโลอิสหลบหลีกไปทางขวาอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะกระโจนขึ้นไปยิงธนูที่หัวใจของมัน แต่ไซคลอปส์กลับหมุนตัวหลบและทุบพื้นอย่างแรงจนเกิดแรงสะเทือน

“เกือบไปแล้ว” เอโลอิสถอนหายใจอย่างโล่งอก ขณะหลบการโจมตีอย่างฉิวเฉียด แม้จะหลบได้แต่ก็ยังรู้สึกเหนื่อยจากการหลบหลีกอย่างต่อเนื่อง

“นี่! เอาแต่หลบแล้วเมื่อไหร่มันจะตายยะ! ยิงมันสิยังมัน!” ป้าตะโกนพูดเสียงดังแบบไม่สนใจสถานการณ์ สายตาของเธอยังคงจับจ้องไปที่ไซคลอปส์ที่กำลังบ้าคลั่ง

การต่อสู้กับไซคลอปส์ยังคงดุเดือด แม้ว่ามันจะไม่มีอาวุธแต่กำปั้นขนาดใหญ่ของมันกลับสามารถสร้างแรงกระแทกที่รุนแรงได้ เอโลอิสต้องหลบหลีกอย่างฉิวเฉียด เพื่อไม่ให้ถูกกำปั้นมหึมาของมันฟาดเข้าให้

“มันก็ต้องอาศัยจังหวะนี่คะป้า ป้าไปหาที่หลบเลยไป!” เอโลอิสพูดเสียงแหลม พร้อมทั้งหลบการโจมตีที่แสนอันตรายไปด้วย

“เอ๊ะ! ยัยเด็กนี่เป็นเด็กเป็นเล็กยังจะมาเถียงอีก ฉันอาบน้ำร้อนมาก่อนนะยะ” ป้าตอบอย่างขัดใจ ก่อนเอามือเท้าเอวยืนสั่งสอนเธอไม่ยอมไปหาหลักแหล่งหลบให้เป็นที่เป็นทาง

“จะน้ำอะไรหนูไม่สนหรอก แต่ถ้าป้าไม่เงียบปาก น้ำเดียวที่ป้าจะได้คือน้ำอาบศพในงานของป้าน่ะ!” เธอตะโกนกลับไปอย่าหงุดหงิด แต่ทำให้ป้ายอมหุบปากลงได้

ไซคลอปส์คำรามออกมาอย่างโกรธเกรี้ยว ขณะที่กำปั้นมันพุ่งมาหาเอโลอิสอีกครั้ง เอโลอิสหันไปมองมันแวบหนึ่งแล้วตัดสินใจเด็ดขาด เธอกระโดดหลบไปดึงธนูขึ้น เจ้าไซคลอปส์ทำท่าจะโจมตีเธอ เอโลอิสรีบยิงลูกธนูไปที่ตาของมันอย่างแม่นยำ ทำให้ไซคลอปส์ร้องคำรามด้วยความเจ็บปวด หยุดการโจมตีและกุมตาของมัน

เอโลอิสไม่รอช้า รัวธนูไปอีกชุดเพื่อให้มันใจว่าเจ้าไซคลอปส์ตัวนี้จะไม่สามารถมีชีวิตรอดไปได้ มันร้องคำรามอีกครั้งหนึ่ง ก่อนที่ร่างมันจะเริ่มสั่นสะท้านและล้มลงไปกับพื้นค่อย ๆ สลายไปทีละนิด ก่อนจะกลายเป็นละอองสีทองลอยขึ้นไปในอากาศและจางหายไปจนหมด

สินสงคราม: ตาไซคลอปส์

Nymeria HEROES

TO THE OLYMPUS
 21-12-2024 | 08.00 PM

               แสงแดดยามเช้าทอประกายระยิบระยับผ่านยอดไม้สูงของค่ายฮาล์ฟบลัด เสียงนกร้องประสานกันเป็นจังหวะธรรมชาติ ขณะที่กลุ่มเด็กครึ่งเทพเริ่มทยอยกันมารวมตัวที่ประตูทางเข้า อากาศสดชื่นแฝงกลิ่นหอมของดินชื้นและต้นสน เสียงพูดคุยเบา ๆ ของเหล่าเด็ก ๆ คล้ายกับเป็นเสียงกระซิบแห่งความตื่นเต้น

               ร่างบางของไนมีเรียปรากฏขึ้นจากเส้นทางที่ทอดมาจากเขตเคบิน เดรสหนังสีเข้มของเธอสะท้อนแสงเล็กน้อยเมื่อเคลื่อนไหว คาดิแกนสีดำคลุมไหล่ของเธอเพิ่มความสง่างาม เจ้าของดวงตาสีเฮเซลมองไปรอบ ๆ อย่างนิ่งสงบ แต่ในแววตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น

               ไครอน เซนทอร์ผู้เป็นผู้นำของค่าย ยืนอยู่เบื้องหน้า เขาใช้ไม้เท้าชี้ไปยังเด็ก ๆ ที่ทยอยมาถึง ใบหน้าของเขาจริงจังและเปี่ยมด้วยความห่วงใย “พวกเธอทุกคนจำไว้ โอลิมปัสคือสถานที่ศักดิ์สิทธิ์และเปราะบางในแง่มารยาท อย่าลืมว่าทุกการกระทำของพวกเธอจะสะท้อนถึงสายเลือดและตัวตน”

ไครอนก็ปรากฏตัวมาพร้อมกับการเรียกเด็ก ๆ เพื่อประกาศกำหนดการ

               “เอาล่ะทุกคน ฟังทางนี้” เซนทอร์วัยกลางคนปรบมือสองสามครั้ง ดึงความสนใจจากกลุ่มเยาวชนที่ลงทะเบียนเข้าร่วมการทัศนาจรให้เบี่ยงเบนมาทางเขา “ ผมดีใจที่เห็นว่าทุกคนให้ความสนใจในการใช้เวลาร่วมกับครอบครัว แต่ถึงจะเป็นการรวมญาติ กฏระเบียบและกำหนดการที่ควรปฏิบัติก็ยังมีอยู่”

               “ผู้ที่จะมาทำหน้าที่รับส่งคือ เทพอะพอลโล่ ดังนั้นขอให้ทุกคนระมัดระวังเรื่องการเสียมารยาท— แม้ว่าเขาจะขี้เล่นและไม่ค่อยถือสาก็ตาม ทุกคนมีเวลา 1 วัน บนโอลิมปัส นั่นหมายความว่าวันที่ 22 พวกเธอจะได้กลับมาที่ค่ายนตอนเช้า ฉะนั้น.. ใช้เวลาของตัวเองให้เต็มที่ ”

               ผู้อำนวยการของค่ายหันหน้าไปมองรถโรงเรียนสีเหลืองฉูดฉาดที่เข้ามาเทียบท่า ก่อนจะกล่าวสิ่งที่ต้องการประกาศเป็นเรื่องสุดท้าย “ หลังจากนี้คนที่อธิบายต่อจะเป็นเทพอะพอลโล่ เชื่อฟังเขาให้มากหน่อย อย่าสร้างปัญหากันนะเด็ก ๆ ”

[ อ้างอิงจากโรลของ Nereza คนสวย ]

               เสียงเครื่องยนต์ดังแว่วมาจากระยะไกลก่อนรถบัสสีเหลืองจะปรากฏขึ้นท่ามกลางแสงแดด ตัวรถบัสเปล่งประกายระยิบระยับจนเหมือนทำจากแสงอาทิตย์ รถคันนี้คือของเทพอพอลโล่ สุริยเทพผู้มีชื่อเสียงในเรื่องความงามและความเป็นมิตร เมื่อรถบัสจอดนิ่งตรงหน้ากลุ่มเด็ก ๆ ประตูรถเปิดออกพร้อมเสียงกลไกที่ลื่นไหล เทพอพอลโล่ก้าวออกมาด้วยท่าทางผ่อนคลาย ผมสีทองสลวยของเขาไหวเบา ๆ ตามแรงลม ดวงตาสีทองประกายอ่อนโยนประดับบนใบหน้าที่หล่อเหลาราวกับงานแกะสลักชั้นเอก

               “ยินดีต้อนรับเด็ก ๆ! ขึ้นมาได้เลยมัวรออะไรกันล่ะ ?” อพอลโล่เอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงร่าเริง ใบหน้าของเขาประดับด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนที่ดูเหมือนสามารถปลอบประโลมทุกคนได้

               "ขอบคุณที่มารับพวกเราแทนการเดินเท้าหรือไปเสี่ยงเป็นอาหารอสุรกายนะคะ" คล้อยหลังชาวค่ายส่วนใหญ่ ไม่รีบร้อนหรือรั้งท้ายจนเกินไปไนมีเรียก้าวขึ้นไปยืนตรงหน้าเขา เธอยื่นครีมกันแดดขวดเล็ก ๆ ออกมาให้ “เมื่อกลางคืนหายไปฉันคิดว่าสิ่งนี้อาจมีประโยชน์สำหรับคุณ”

               ให้ครีมกันแดดกับเทพแห่งดวงตะวัน? เทพสุริยหัวเราะเบา ๆ อย่างมีอารมณ์ขันและรับไว้ด้วยความยินดี “ถูกของเจ้า มันจะช่วยสักคนได้มากทีเดียวในวันที่แดดจ้าแบบนี้”

               เมื่อขึ้นมาบนรถบัส ไนมีเรียกวาดสายตามองหาที่นั่งว่าง เธอเลือกที่นั่งหลังสุดริมหน้าต่าง จุดที่เงียบสงบที่สุดและสามารถมองเห็นวิวภายนอกได้อย่างชัดเจน เด็กสาววางกระเป๋าสะพายข้างไว้บนที่นั่งข้าง ๆ เพื่อกันไม่ให้ใครมานั่งร่วม เธอหยิบแอร์พอดขึ้นมาสวม ดวงตาสีเฮเซลจับจ้องวิวภายนอกผ่านกระจกใสขณะที่เพลงร็อคจังหวะหนักหน่วงเริ่มบรรเลง

               “เธอเลือกที่นั่งได้ดีจริง ๆ เข้าช่วงปฎิเสธสังคมหรือยังไง” เสียงของคลาริสซ่าดังขึ้นในหัว

               “ต้องการพื้นที่เงียบ ๆ เพื่อวางแผนการเดินทางที่กำลังมาถึงน่ะ” ไนมีเรียตอบกลับในความคิด “ดูแล้วทุกคนคงตื่นเต้นกับการได้ไปพบเหล่าเทพตัวเป็นๆ ไม่มีเวลามาสนใจฉันหรอก”

               วิญญาณสาวหัวเราะเบา ๆ “แต่ดูเหมือนเธอจะลืมสังเกตนะ มีบางคนที่เธอคุ้นตานั่งอยู่ไม่ไกลจากเธอ”

               ภายในรถบัสที่ออกแบบอย่างสะดวกสบาย ทุกอย่างถูกประดับด้วยสีอ่อนตา และกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกไม้ประหลาดลอยมาแตะจมูก เสียงพูดคุยจอแจของเด็กครึ่งเทพดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง

               แน่นอนว่าไม่มีใครสังเกตเรื่องที่แอร์พดอีกข้างของเธออยู่ในโหมด OFF ไม่ว่าจะบทสนทนารึเสียงเครื่องยนต์เธอได้ยินทั้งหมดเผื่อป้องกันเหตไม่คาดฝัน ไนมีเรียดูไม่ได้สนใจเสียงรอบข้าง เธอปรับเบาะเอนเล็กน้อยก่อนดึงหมวกปีกกว้างมาคลุมศีรษะ ราวกับต้องการบอกทุกคนว่าอย่ารบกวน เสียงเพลงจากแอร์พอดยังคงบรรเลงอยู่ในหูของเธอ แต่ในใจของธิดาแห่งเฮคาทีกลับเต็มไปด้วยความคิดหลากหลายเกี่ยวกับสิ่งที่อาจรอเธออยู่ในโอลิมปัส

               “เธอคาดหวังอะไรจากที่นั่นหรือเปล่า?” แคลร์ถามขึ้นอีกครั้ง

               “ฉันดูเป็นแบบนั้นหรอ์” 

               “โอ้ เลิกอมพะนำน่า ฉันอยู่กับเธอมานานพอจะรู้ว่ามนุษย์ค้างคาวอย่างเธอไม่ยอมลุกแต่ฟ้าสางแค่การไปเที่ยวแน่”

               ไนมีเรียยิ้มเล็กน้อย “บางทีฉันอาจต้องการแค่บททดสอบใหม่ อะไรที่.. ไม่น่าเบื่อจนเกินไป”

               รถบัสสีเหลืองทองแล่นออกจากประตูค่าย ภาพของต้นไม้และทางเดินรอบค่ายค่อย ๆ ลับสายตาไป ไนมีเรียเอนตัวพิงเบาะ หลับตาลงปล่อยให้เสียงเพลงและความคิดในใจพาเธอเข้าสู่ความเงียบสงบ

BELIEVER [ผู้ศรัทธาเหล่าเทพ] โบนัสเพิ่มความโปรดปราน+15

มอบครีมกันแดด ให้อพอลโล่ 

เป็นเทพก็ต้องทานะต่อให้คุณอยู่ใกล้พระอาทิตย์ระยะเผาขนก็ตาม

@God 

Eloise HEROES

วันที่ 21 ธันวาคม 2024

เวลา 13.00 น.

หลังจากที่ไซคลอปส์ถูกสังหารไปแล้ว บรรยากาศรอบค่ายยังคงเต็มไปด้วยความตึงเครียด เสียงการต่อสู้ยังดังกึกก้องไม่หยุดจากทุกทิศทาง บางทีก็มีเสียงคำรามของอสุรกายที่ดังกระหึ่มมาจากที่ไกล ๆ ท่ามกลางการรุกรานของอสุรกายต่าง ๆ ที่ไม่ยอมหยุด

เอโลอิสยังคงยืนหอบหายใจ มือหนึ่งจับธนูแน่นคอยระแวดระวังสิ่งรอบข้างอย่างมีสมาธิ แต่ก็ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงกรีดร้องที่ดังขึ้ของป้าเจ้าเก่าเจ้าเดิม

“มันมาแล้ว! เร็วเข้า! สู้มัน! ธนูจะไปทันการอะไร เอาดาบกับโล่ไปฆ่ามันเร็ว ๆ!” ป้าร้องเสียงแหลมขณะเห็นหมาป่าน้ำแข็งกำลังพุ่งเข้ามา เธอยัดดาบและโล่ของตัวเองใส่มือเอโลอิส สาวน้อยผมสีเพลิงมองอาวุธที่ถูกยัดใส่มือแบบงง ๆ แต่นี่ไม่ใช่เวลาที่จะมาสงสัยว่าป้าเอาดาบกับโล่พวกนี้มาจากไหนตอนนี้จะต้องจัดการหมาป่าน้ำแข็งนั่นก่อน

เสียงคำรามต่ำ ๆ ดังมาจากหน้าค่าย เอโลอิสชะงักเท้า มือจับดาบและโล่แน่น ก่อนจะเงยหน้ามองเจ้าของเสียง มันคือหมาป่าที่มีร่างกายโปร่งใสราวกับน้ำแข็งสลักขึ้นมาอย่างประณีต หมาป่าน้ำแข็งส่งเสียงคำรามอีกครั้ง ก่อนจะพุ่งตัวเข้ามาอย่างรวดเร็ว เอโลอิสแทบไม่ทันตั้งตัวรีบยกโล่ขึ้นบังกรงเล็บคมที่ตวัดเข้ามา แม้แรงกระแทกจะไม่มากพอทำให้เธอเซแต่สัมผัสเย็นจัดที่ผ่านโล่ก็ทำให้เธอรู้สึกชาไม่น้อย

“เย็นชะมัด” เธอพึมพำขณะตั้งท่าพร้อมรับการโจมตีต่อไป

หมาป่าน้ำแข็งพุ่งโจมตีอย่างต่อเนื่อง มันอาศัยความเร็วและความคล่องตัวกระโดดจากด้านหนึ่งไปอีกด้าน กรงเล็บของมันข่วนใส่โล่ของเอโลอิสจนเกิดรอยน้ำแข็งเกาะ เอโลอิสพยายามฟันดาบสวนกลับไปหลายครั้ง แต่ก็วืดไปหลายรอบ

“ให้ตายเถอะ ไม่ได้ใช้ดาบนานไม่คล่องมือเหมือนก่อนเลย”

หมาป่าน้ำแข็งกระโจนเข้าใส่เธออีกครั้ง คราวนี้เธอไม่หลบแต่ยกโล่ขึ้นชนเข้าที่ใต้คางของมันเต็มแรงจนมันกระเด็นถอยไปเล็กน้อย เธอใช้โอกาสนี้ฟันดาบลงไปที่ขาของมัน หมาป่าน้ำแข็งส่งเสียงร้องคำรามด้วยความเจ็บปวด เธอหาจังหวะฟันดาบที่ตำแหน่งลำคออีกครั้งก่อนที่มันจะสลายกลายเป็นฝุ่นละออง 

เอโลอิสยังไม่ทันหายเหนื่อยจากการต่อสู้ เสียงแหลมของป้าก็ดังขึ้นอีกครั้ง

“พะ...พญานาค! นี่มันพญานาคตัวเป็น ๆ ไม่ต้องไปถึงคำชะโนดแล้ว!” เสียงป้าดูตื่นเต้นมาก เอโลอิสขมวดคิ้วทำหน้างงว่าไหนวะพญานาค? 

แต่คำถามของเธอพลันได้รับคำตอบเมื่อพื้นดินใต้เท้าเริ่มสั่นไหว เอโลอิสตาเบิกกว้างทันทีเมื่อเห็นร่างขนาดใหญ่ของสิ่งมีชีวิตที่มีหัวคล้ายงู แต่กลับมีถึงสามหัวที่ดูน่ากลัวและอ้าปากคำรามจนเผยเขี้ยวคมออกมา

“ฮะ...ไฮดร้าเหรอ...” เธอพึมพำออกมาเบา ๆ ขณะจับดาบและโล่แน่น

“ป้าจะไปหาพวงมาลัยมาไหว้” เสียงป้าดังขึ้นอีกครั้งพร้อมกับท่าทางตื่นเต้นเหมือนเจอสิ่งศักดิ์สิทธิ์ จนเอโลอิสถึงกับหันขวับไปมองด้วยสีหน้าแทบไม่เชื่อหูตัวเอง

“ป้าอย่าเข้าใกล้มันนะ ลมหายใจมันมีพิษ” เอโลอิสพูดพร้อมล้วงในกระเป๋าคาดเอว ก่อนจะหยิบหน้ากากปิดปากสองอันขึ้นมา โยนอันหนึ่งไปให้ป้าและเอาอันหนึ่งมาสวมไว้ที่หน้าตัวเอง

“แหม ใส่ทำไมล่ะ จะบอกว่าพญานาคนี่ปล่อยพิษได้เหรอ?” ป้ารับหน้ากากมาด้วยความลังเล

“ก็หนูบอกแล้วไงว่ามันไม่ใช่พญานาค มันคือไฮดร้า!” เอโลอิสตะโกนกลับพลางจ้องมองศัตรูตรงหน้า ไฮดร้าสามหัวกำลังเข้ามาใกล้ มันพ่นลมหายใจออกมาเป็นไอพิษสีเขียวจาง ๆ ที่ลอยไปในอากาศ ป้ายืนพึมพำอะไรบางอย่างที่เอโลอิสไม่ทันได้ฟัง ก่อนจะยัดหน้ากากปิดปากขึ้นมาอย่างเสียไม่ได้แต่ก็ยังยืนยันในความเชื่อของตัวเองว่านี่คือพญานาค

เอโลอิสยืนตั้งท่าอย่างระมัดระวัง ดาบในมือขวาส่องประกายวาววับภายใต้แสงอาทิตย์ โล่ในมือซ้ายยกขึ้นพร้อมรับการโจมตี เธอรู้ว่าไฮดร้าไม่ใช่คู่ต่อสู้ธรรมดา และหากจัดการไม่ถูกวิธี หัวที่ถูกตัดออกจะงอกใหม่เพิ่มขึ้นอีก

“จะทำอะไรน่ะ?” เมื่อป้าเห็นเอโลอิสตั้งท่าพร้อมรบก็สงสัยขึ้นมา

“จัดการพญานาคของป้าไง!”

เอโลอิสไม่รอช้ากระโจนหลบกรงเล็บแหลมที่ฟาดลงมาบนพื้นอย่างรุนแรง ดินกระจายเป็นวงกว้าง ขาทั้งสามของไฮดร้ากระทืบพื้นจนเกิดรอยแตกชัดเจน

เธอวิ่งวนรอบตัวไฮดร้า พยายามหาช่องโหว่ แต่ไฮดร้าไวเกินคาด มันหมุนตัวพร้อมกันสามหัว พ่นไอพิษเข้าหาเธอจากทุกทิศทาง เอโลอิสยกโล่ขึ้นป้องกันกระชับหน้ากากปิดหน้าให้แน่น

“ว้าย!!! พญานาคโกรธแล้วเห็นไหม เธอไปลบหลู่ท่านพญานาคได้ยังไงกัน!” 

เอโลอิสหันขวับไปมองป้า ที่กำลังยกมือพนมไหว้ไฮดร้าอยู่ห่าง ๆ

“ป้า! มันไม่ใช่พญานาค! มันคือไฮดร้า อสุรกายในตำนาน! และมันพยายามฆ่าพวกเราอยู่นะ!” เธอพยายามอธิบายด้วยน้ำเสียงเหนื่อยล้าผสมกับความรำคาญ

แต่ก็ไม่ได้มีเวลาให้คิดมากนานเพราะไฮดร้าพุ่งตัวมาอีกครั้ง คราวนี้มันพยายามใช้ฟันที่คมของมันกดดันเอโลอิสจากทุกทิศทาง เธอต้องวิ่งหลบอย่างรวดเร็วแล้วกระโดดขึ้นไปบนหินใกล้ ๆ เพื่อหลีกเลี่ยงการโจมตี

เอโลอิสยกโล่ขึ้นมาป้องกันหัวหน้าของไฮดร้าที่พยายามโจมตีในระยะใกล้ เธอไม่สามารถสู้กับมันในระยะประชิดได้ แต่ก็ต้องหาทางทำลายมันด้วยวิธีอื่น เธอสังเกตเห็นว่าหัวทั้งสามของมันเริ่มเหนื่อยล้าและช้าลงจากการโจมตีที่รวดเร็วอย่างไม่หยุดพัก

“ฉันต้องทำลายหัวมัน!” เอโลอิสคิดในใจ ขณะที่โล่ถูกยกขึ้นเพื่อบังการโจมตี เธอกระชับดาบในมือและมุ่งไปที่หัวแรกของไฮดร้าโดยตรง

เอโลอิสพุ่งตัวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ดาบของเธอส่องประกายและฟันลงไปที่คอของไฮดร้าอย่างแม่นยำ หัวหนึ่งของมันถูกตัดขาดและตกลงไปกับพื้น แต่ในขณะเดียวกัน อีกสองหัวของไฮดร้ายังคงพยายามโจมตีเอโลอิสอย่างไม่ยอมหยุด แต่ตามตำนาน ไฮดร้าไม่สามารถฟื้นขึ้นจากการถูกตัดคอในเวลานั้นได้ถ้าหากมีการใช้ไฟเผาหรือวิธีการที่ทำลายมันไปจนหมด

เอโลอิสไม่รอช้า เมื่อเธอตัดหัวแรกเสร็จ เธอรีบใช้โล่ดันตัวเองไปข้างหน้า เพื่อหาจังหวะตีที่หัวที่สอง ขณะนั้นเธอเห็นหัวที่สองพยายามพ่นพิษมาทางเธอ แต่เอโลอิสใช้ดาบฟันหัวมันขาดออกไปในทันที

"ป้าหาคบเพลิงมาให้หนู!" เอโลอิสตะโกนขณะที่เธอหันไปหาป้าที่ยืนอยู่ห่าง ๆ

"จะเอาไปทำอะไร?" ป้าถามกลับ

"เอามาบูชาพญานาคป้าไง" เอโลอิสตอบอย่างรวดเร็ว ขณะที่โล่ของเธอถูกยกขึ้นเพื่อบังการโจมตีจากหัวที่สาม

"อุ๊ย! เพิ่มความสิริมงคลเหรอ? ได้ ๆ รอแป๊บ!" ป้าพูดแล้ววิ่งหายไปสักพัก ก่อนจะกลับมาพร้อมคบเพลิงในมือ

เอโลอิสรับคบเพลิงจากป้าอย่างงง ๆ เธอกำไฟแล้วเดินไปยังซากหัวที่ถูกตัดและจุดไฟที่คอของไฮดร้า ใช้คบเพลิงเผาทำลายมันให้หมดสิ้น หลังจากที่หัวที่สองถูกตัด เธอรีบใช้ไฟจากคบเพลิงที่จุดแล้วเผาทำลายซากหัวเพื่อไม่ให้มันสามารถฟื้นคืนชีวิตได้

เมื่อเธอเห็นหัวที่สามใกล้จะโดนตัดแล้ว เอโลอิสมั่นใจว่าต้องจี้แผลให้แน่นหนากว่าที่เคย หลังจากตัดหัวที่สามลง เธอใช้คบเพลิงที่มีไฟอย่างแรงจี้ไปที่แผลที่คอของไฮดร้า และใช้ดาบเสียบลงไปในช่องคอที่ตัดให้แน่นขึ้น เพื่อไม่ให้มันมีโอกาสงอกหัวใหม่จากการฟื้นตัว สุดท้ายก็จัดการตัดหัวที่สามของไฮดร้าได้สำเร็จและเผามันจนกลายเป็นเถ้าถ่านไปในอากาศ

“นี่เธอทำอะไรยัยเด็กบ้า รู้ไหมว่าทำอะไรลงไป ฉันให้คบเพลิงเธอมาบูชาพญานาค แต่เธอกลับฆ่าท่าน บ้านเมืองจะต้องเกิดอาเพศแน่” 

เอโลอิสหายใจแรง สายตาของเธอเจือด้วยความเหนื่อยล้าและความรำคาญ เธอกลับมองป้าอย่างไม่พอใจ ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจสักเท่าไหร่ในความเป็นมนุษย์ป้า

“เงียบไปเถอะค่ะป้า พวกเราไม่ตายก็บุญโขแล้ว”

ป้ายืนโค้งไหว้ซากของไฮดร้าอย่างรวดเร็ว มือทั้งสองประสานกันอย่างเคารพ ขณะพูดเสียงหวาน ๆ ไปยังซากอสุรกายที่กำลังค่อย ๆ แปรสภาพเป็นละอองในอากาศ

“องค์พญานาคเจ้าขา ขอให้รู้ไว้ว่าลูกช้างไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับการสังหาร อย่ามาเอาชีวิตลูกเลย ยัยเด็กหัวแดงนั่นทำคนเดียวเจ้าค่ะ”

เธอพูดไปพลางยังคงยืนนิ่งอยู่อย่างนั้น สายตาของเธอหลับพริ้มในท่าทางที่ดูเหมือนกำลังขอพรจากเทพเจ้า ขณะที่ละอองจากร่างของไฮดร้าค่อย ๆ ฟุ้งกระจายและหายไปในอากาศ ร่างของมันเริ่มสลายหายไปจนหมดจนไม่เหลือแม้แต่เศษซากใด ๆ อีก

เอโลอิสยืนนิ่งมองเห็นภาพนั้นอยู่ด้านหลัง รู้ดีว่าไม่ใช่เวลาที่จะมาเสียเวลากับป้าบ้าบอคอแตกแบบนี้ เธอหันกลับไปอย่างรวดเร็ว ตัดสินใจว่าจะไม่เสียเวลาไปกับสิ่งที่ไม่สำคัญ ต้องรีบไปสมทบกับการต่อสู้อื่น ๆ ที่ยังคงดำเนินอยู่ เธอจึงปล่อยให้ป้าบ้าอยู่กับความคิดของเธอคนเดียวและรีบวิ่งไปสมทบทางอื่นต่อ

สินสงคราม: ผนึกคริสตัล

(LUK 80+ ได้จำนวนตามเลขไบต์สุดท้าย)

สินสงคราม: หัวไฮดร้า (เลขไบต์ 1/6/9)

โอกาสดรอปพิเศษ: เกล็ดไฮดร้า (เลขไบต์ที่เหลือ)

(LUK 60+ จะมีโอกาสได้เกล็ดมากกว่าหนึ่งหน่วยตามจำนวนเลขไบต์)

+4 ตื่นรู้จากการพิชิตหมาป่าน้ำแข็งและไฮดร้าครั้งแรก

Robin HEROES

Winter is coming

event : day 2 (21 dec 2024 02.00 PM)

Lennox Taycolis’s viewpoint

<< prev | next >>

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

เลนน็อคยืนนิ่งอยู่ใต้ร่มเงาของต้นไม้ใหญ่ มือข้างหนึ่งแตะด้ามดาบสีดำขลับที่พาดอยู่ข้างสะโพก ดวงตาสีเข้มของเขากวาดมองไปรอบๆ อย่างระมัดระวัง เงาที่ทอดยาวจากตัวเขาดูเหมือนจะมีชีวิต มันผสานเข้ากับความมืดรอบตัว เมื่อลมพัดจนเงาของกิ่งไม้สั่นไหว เงาของเขาก็ขยับตาม ห่างออกไปราวห้าสิบฟุตที่ซุ้มประตูหินอ่อนสีขาว มีชาวค่ายช่วยกันต่อสู้อยู่ เขาเงยหน้ามองชั่วครู่ ประเมินแล้วว่าคนกลุ่มนั้นน่าจะรับมือไหว จึงดึงฮู้ดสีดำของตนลงมาปิดหน้าให้แน่นขึ้น ลมเย็นพัดผ่านมากระทบผิว แต่เขาไม่รู้สึกสะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย

เวลาผ่านไปหนึ่งชั่วโมงกว่าๆ หลังจากที่เขากำชับให้แซเทอร์พาบุตรแห่งสมุทรเทพไปพักฟื้นร่างกายหลังผ่านการต่อสู้มาอย่างหนักหน่วง เขาก็อาสาจะเป็นคนเฝ้าประจำที่จุดนี้ให้แทน ก็ไม่รู้ว่าหมอนั่นจะทนพักได้นานแค่ไหนเหมือนกัน ดีน นีลคนนั้นที่เขารู้จักน่ะค่อนข้างจะชอบทำอะไรตามใจตัวเองเสียด้วย แล้วยิ่งสถานการณ์แบบนี้อีก เลนน็อคถอนหายใจออกมายาวๆ ยังไงเสียตอนนี้เขาก็ยังสัมผัสไม่ได้ถึงความตายที่แผ่ออกมารอบๆ ตัวอีกฝ่าย

เลนน็อคออกเดิน พื้นที่แห่งนี้ยังคงหลงเหลือร่องรอยการต่อสู้อย่างชัดเจน แม้สินสงครามจะถูกชาวค่ายเก็บไปหมดแล้วก็ตาม แต่ทุกเส้นทางที่เขาเดินผ่านยังทิ้งร่องรอยดาบ รอยเท้า และกลิ่นแปลกๆ ที่ลอยอยู่ในอากาศยังตลบอบอวลจนน่าสะอิดสะเอียน

“การต่อสู้เยอะเกินไปในวันนี้..” เขาพึมพัมกับตัวเอง เสียงทุ้มต่ำแทบจะถูกลมพัดกลืนหายไป

เขาเดินมาใกล้กับจุดที่กูลมักจะชอบมารวมตัว โดยเฉพาะเมื่อมีเศษซากหลงเหลืออยู่ แม้ว่าศัตรูที่ตายไปจะกลายเป็นฝุ่นละเอียด หรือไม่มีร่องรอยการเสียชีวิตของมนุษย์กึ่งเทพคนไหนในค่าย แต่พลังงานความตายที่ตกค้างอยู่ก็ยังสามารถดึงดูดสิ่งมีชีวิตที่มืดมิดอย่างพวกมันได้

อากาศเย็นลงอย่างน่าประหลาด เขาหลับตาลงชั่วครู่ก่อนจะเปิดมันอีกครั้ง “มาแล้วสินะ..” เสียงกระซิบจากเงามืดทำให้เขายกดาบขึ้นช้าๆ แต่ไม่ทันที่เขาจะได้ขยับทำอะไร เขาก็ได้ยินเสียงกรอบแกรบจากหิมะเบาๆ ดังมาจากใกล้ๆ เลนน็อคเงยหน้าขึ้น

“เธอ..?” เขาเลิกคิ้วมอง เด็กสาวท่าทางมั่นใจคนหนึ่งก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเล็กๆ มุมปาก ผมบลอนด์ยาวที่มีไฮไลท์สีชมพูสะบัดไปตามจังหวะการเดิน เธอสวมเสื้อค่ายสีส้มเหมือนกัน แต่เขาจำไม่ได้ว่าเป็นใคร เธออาจจะเป็นชาวค่ายที่เพิ่งมาอยู่ใหม่ เลยยังไม่ได้เจอกันที่สนามฝึกในเวลาที่เขาชอบไปบ่อยๆ  

“รุ่นพี่เลนน็อคใช่ไหม? ดีใจที่ได้เจอตัวค่ะ” เธอเอ่ยน้ำเสียงสดใส ดวงตาสีทรายเป็นประกายวาววับจ้องเขาด้วยแววตาคาดคั้นหลังยื่นมือมาตรงหน้าราวกับจะเป็นการทักทาย

เลนน็อคขมวดคิ้วเล็กน้อย เขามักหลีกเลี่ยงการพูดคุยกับคนอื่นในค่าย แล้วยิ่งเป็นการสัมผัสตัวอีกฝ่ายอีก 

“โรบินไงคะ? ถึงเราจะไม่เคยคุยกันแต่ฉันจำคุณได้” เธอแนะนำตัวเร็วปรื๋อ น้ำเสียงสดใสจนขัดกับบรรยากาศตึงเครียดรอบตัว เธอเก็บมือเมื่อเห็นว่าเขาไม่ได้จับตอบ “ฉันช่วยพี่อีธานที่โรงพยาบาลสนามที่บ้านเสร็จแล้ว”

“เธอมีธุระอะไร?” เขาถามเสียงเรียบ ที่บ้าน พอเธอพูดแบบนั้นเขาก็รู้ได้ทันทีว่ากำลังเจอกับตัววุ่นวายเข้าให้เสียแล้ว “เธอควรอยู่ช่วยพวกนั้นต่อ ไม่ใช่.. มาที่นี่”

โรบินหัวเราะเบาๆ ก่อนจะชี้ไปทางป่า “นี่ ถึงฉันจะไม่ค่อยเข้าใจสถานการณ์เท่าไหร่ แต่คุณคิดว่าจะรับมือกูลเป็นฝูงพวกนั้นได้คนเดียวหรอคะ?”

เลนน็อคยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ “ฉันเคยทำได้มากกว่านั้น”

“โอ้โห ดูมั่นใจดีนะคะ” อีกฝ่ายแกล้งพูดประชด เธอโยนกิ่งไม้เล็กๆ ที่ถืออยู่ขึ้นฟ้าแล้วรับมันกลับมาในมืออย่างคล่องแคล่ว “แต่เอาจริงๆ นะคะรุ่นพี่ ฉันไม่ได้มาช่วยสู้หรอก ฉันแค่จะจัดการให้คุณไม่ต้องล้มเลิกแผนการเพราะเรื่องเล็กๆ น้อยๆ น่ะ”

“”เรื่องเล็กน้อย?” เลนน็อคขมวดคิ้ว

“เช่นเรื่องกับดัก หรือดึงความสนใจอะไรพวกนี้ไง” โรบินเริ่มกวาดตามองรอบๆ อย่างกระตือรือร้น “คุณน่ะ น่าจะดีแต่ใช้พลังเท่ๆ ของคุณ ส่วนฉันน่ะ..” เธอยิ้มกว้างขึ้น “จะทำให้สนามนี้มีสีสันขึ้นมาเอง” แล้วเธอก็ดึงดาบสัมฤทธิ์ที่คาดอยู่กับเอวออกมา ดูท่าจะเป็นดาบที่หยิบสุ่มมามั่วๆ จากคลังแสงของค่ายเสียด้วย

เลนน็อคจ้องมองเธอเงียบๆ พลังงานที่โรบินปล่อยออกมานั้นเกินกว่าที่เขาจะเข้าใจ เธอแตกต่างจากเขาทุกอย่าง พูดเยอะ ชอบเรียกร้องความสนใจ และดูเหมือนจะไม่เคยหยุดนิ่งเลย

“ทำอะไรก็ได้ แต่อย่าเป็นตัวถ่วง” เขากำชับเสียงเรียบ

“ก็แค่ดูไปเถอะค่ะ” อีกฝ่ายตอบพร้อมรอยยิ้มกวนๆ แทงดาบลงบนพื้นแล้วใช้มันดันตัวเองกระโดดขึ้นไปบนก้อนหินใกล้ๆ มืออีกข้างหยิบเศษไม้ที่ตกอยู่ข้างตัวขึ้นมา ใช้ปลายไม้ดันหินเล็กๆ ให้กระเด็นไปทางกูลที่กำลังคลานสีขาเข้ามา แล้วหินนั้นก็ไปโดนตาของมันพอดีจนมันร้องเสียงหลง

เมื่อกูลเริ่มโผล่ออกมาจากป่า โรบินก็เริ่มเคลื่อนไหวทันที เธอหมุนตัวใช้ดาบสัมฤทธิ์ฟันกิ่งไม้ให้ตกลงมาขวางกูลฝูงนั้น และแกล้งทำเสียงให้พวกมันหันไปทางที่เลนน็อคสามารถโจมตีได้ง่ายขึ้น

เขาดึงด้ามดาบเปล่าออกมาจากฝัก วินาทีที่กูลตัวหนึ่งพุ่งตัวเข้าใส่อย่างรวดเร็ว พลังงานเย็นยะเยือกจากเงาที่แผ่ซ่านออกมาค่อยๆ บิดเบี้ยวและขยายตัวออกเป็นใบดาบ เขาตวัดมันเข้าที่คอจนอสุรกายสลายกลายเป็นไอ 

“เห็นไหม?” เธอยักคิ้ว

เลนน็อคถอนหายใจ แต่ก็อดทึ่งไม่ได้ แม้จะดูเหมือนเพิ่งได้ลองจับดาบครั้งแรกแต่ความสามารถในการพลิกแพลงของเธอสูงลิ่ว เขาคิดว่าเมื่อมีคนใหม่เข้ามาในสนามรบจะทำให้สถานการณ์ซับซ้อนขึ้น แต่กลายเป็นว่ามันช่วยให้เขาโฟกัสกับศัตรูตรงหน้าได้ง่ายกว่าเดิม

“ก็ไม่เลว ทีนี้ก็แค่พยายามอย่าโดนฆ่าก็พอ” เขาพูดทิ้งท้าย

“พูดใหม่อีกทีสิคะรุ่นพี่ ฉันได้ยินไม่ชัด” เธอแหย่พลางเข้าไปหลบหลังต้นไม้ใหญ่ เสียงกรงเล็บปะทะเข้ากับใบดาบสัมฤทธิ์ดังขึ้นในไม่กี่วินาทีต่อมาพร้อมเสียงอุทาน “อี๋!”

เลนน็อคไม่ได้ตอบอะไร เขาตรึงกูลที่เหลือไว้ด้วยเงาให้มันขยับตัวไม่ได้ แล้วก้มตัวลงเอามือแนบกับพื้นหิมะเย็นเฉียบ ผืนดินสั่นไหวเล็กน้อย สักพักก็มีมือสีขาวปริศนาโผล่ขึ้นมาจากพื้นดินที่แตกเป็นรอยแยก จากนั้นก็เป็นมืออีกข้าง ส่วนหัว และสุดท้ายก็โผล่ขึ้นมาทั้งตัวประกอบกันเป็นร่างโครงกระดูกที่สวมเสื้อค่ายสีส้มซีดๆ แต่ไม่มีโลโก้รูปม้าเพกาซัส กับกางเกงยีนขาสั้นขาดๆ อีกตัวโผล่ขึ้นมาพร้อมดาบและโล่เก่าๆ และอีกตัวที่โผล่ขึ้นมาพร้อมเสื้อฮาวาย พวกมันโค้งคำนับแล้วเริ่มเต้นด้วยท่าทางประหลาด เงาปริศนาที่อยู่ข้างกันก็เริ่มไหววูบตามเป็นจังหวะเพลง ‘I want you back’*

“นั่นอะไรน่ะ!” เสียงตะโกนดังมาจากบริเวณต้นไม้ใหญ่ ดูเหมือนโรบินจะกำจัดกูลตัวนั้นไปได้แล้ว “อ๊าา– มันกำลังเต้นด้วยเจ๋งไปเลย! รุ่นพี่เป็นยมทูตหรอ!?” 

เลนน็อคส่ายหน้าเบาๆ เขาปล่อยให้กูลหลุดออกจากเงาไปอีกตัว เพื่อที่เด็กคนนั้นจะได้เงียบปากไป เธอกรีดร้องแล้วกลิ้งหลบตัวไปตามพื้นหิมะก่อนจะชักดาบขึ้นมาอีกรอบ

เลนน็อคหันมาหาโครงกระดูกทั้งสามและเงาร่างนั้น “หยุด จงฟังคำสั่ง” พวกมันหยุดกึกตามคำสั่ง “เก็บกวาดกูลแถวนี้ให้เรียบร้อย ส่วนเธอคนนั้น.. ไม่ใช่ศัตรู”

พวกมันแสดงท่าทางโค้งคำนับ แล้วเริ่มทำงาน

โครงกระดูกตัวแรกกระโดดเข้าไปฟัดกับกูลตัวที่อยู่ใกล้ที่สุด มันนั่งทับแล้วหักกระดูกซี่โครงของตัวเองมาเป็นอาวุธ จากนั้นก็เสียบเข้าที่หัวของอสุรกายอย่างเลือดเย็น เมื่อตัวหนึ่งตาย มันก็วิ่งไล่จับกับตัวต่อไป โครงกระดูกอีกสองตัวก็เช่นเดียวกัน ตัวที่ใช้ดาบถูกกูลงับเข้าที่หัว มันจึงเสียบดาบเข้าที่ท้องของอสุรกายให้ยึดกับพื้น แล้วเริ่มใช้โล่ทุบตีอย่างบ้าคลั่ง ส่วนตัวที่ใส่เสื้อฮาวาย มันกลับมาเต้นเพลง ‘I want you back’ อีกรอบแล้วเริ่มต่อยตีให้เข้ากับจังหวะเพลง ทุกครั้งที่กูลกระโจนใส่ มันก็โดนหมัดสวนกลับทุกครั้ง

ส่วนเงานั้นคอยช่วยเลนน็อคล็อคตัวอสุรกายหน้าตาน่าเกลียดไว้ไม่ให้หนีไปไหน เหงื่อเริ่มผุดขึ้นตามกรอบใบหน้าของเขาเมื่อต้องควบคุมหลายอย่างพร้อมกัน แต่เขายังหยุดไม่ได้ ใบดาบสีดำทมิฬตวัดเข้าที่คอของกูลทีละตัวๆ เขาเห็นโรบินจากหางตา เธอใช้เถาวัลย์จากไหนไม่รู้เหวี่ยงเข้าไปมัดที่อสุรกายแล้วใช้ดาบสัมฤทธิ์ฟันเข้าที่หัวของมันด้วยท่าทางเงอะงะ 

เมื่อกูลตัวสุดท้ายถูกจัดการ เล็นน็อคก็ปล่อยให้เงาของเขาสลายไป ส่วนโครงกระดูกทั้งสามเดินไปแปะมือกับโรบินทีละตัว ก่อนจะสลายกลับคืนสู่พื้นดิน

“ฉันเกือบร้องไห้แหน่ะ”

“พอใจแล้วหรือยัง?” เขาถามเสียงเรียบ

อีกฝ่ายยักไหล่ เธอหายใจเหนื่อยหอบแล้วเอนหลังพิงไปกับต้นไม้ เลนน็อคหมุนตัวเดินออกมาเงียบๆ ยิ่งการต่อสู้ยืดเยื้อ ฝูงกูลคงจะทยอยกันมาไม่หมดแค่นี้แน่

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

  

สรุปเหตุการณ์

- เลนน็อค เทย์โคลิส(8) กับ โรบิน(2) ช่วยกันกำจัดฝูงกูล 10 ตัวที่หน้าประตูค่าย

- เพลง I want you back 

Eloise HEROES

Karen Rytz

ช่วงบ่ายแก่หน้าทางเข้าค่ายฮาล์ฟบลัด อากาศอบอวลด้วยกลิ่นไอของสนามรบ เสียงเอะอะจากการต่อสู้ดังไปทั่วบริเวณบรรยากาศรอบ ๆ เต็มไปด้วยความตึงเครียดยิ่งขึ้น แต่ป้าคาเรนคนดีคนเดิมไม่ได้สนใจเสียงเหล่านั้นแต่อย่างใด เธอยืนเท้าเอวอยู่ตรงลานโล่งพร้อมกับถือไม้กวาดเก่า ๆ ที่เธอหยิบมาได้จากพื้น น่าจะมาจากเด็กในค่ายสักคนที่หยิบอะไรได้ก็รีบเอามาต่อสู้กับอสุรกาย แต่ตอนนี้มันตกเป็นของป้าแล้ว!

“เจ้าเด็กเวรพวกนี้ ทั้งฆ่าพญานาค ทั้งสร้างความวุ่นวายเมื่อไหร่ฉันจะได้อยู่อย่างสงบสุข!”

เธอพูดพลางเตะก้อนหินที่อยู่แถว ๆ นั้นด้วยความหงุดหงิด แต่โชคร้ายที่ก้อนหินดันไปกระเด็นเข้าหัวของหมาป่าตัวหนึ่งที่หลบซ่อนอยู่แถวนั้น เสียงขู่ต่ำ ๆ ดังมาจากพุ่มไม้หนึ่ง ฝูงหมาป่าแห่งแอรีสโผล่ออกมาจากพุ่มไม้นั้น ดวงตาสีเหลืองเรืองรองของพวกมันจ้องมองเหยื่อคนเดียวที่ยืนถือไม้กวาดอันเล็ก ๆ อยู่กลางลาน

“ว้ายยยยย!!! ยะ…อย่าเข้ามาเชียวนะ” ป้าคาเรนกรีดร้องเสียงดังลั่นพร้อมกับยกไม้กวาดเก่า ๆ ขึ้นมาขู่ฝูงหมาป่าที่ค่อย ๆ ก้าวเข้ามาใกล้

หมาป่าตัวหนึ่งคำรามลั่นก่อนจะกระโจนใส่ป้าอย่างรวดเร็ว แต่ในจังหวะเดียวกันนั้นเอง ป้าคาเรนก้าวถอยหลังโดยไม่ได้ตั้งใจ ทำให้ขาของเธอสะดุดกับก้อนหินล้มลงไปกับพื้น ทว่าไม้กวาดที่เธอถือไว้กลับปักเข้าไปในคอหมาป่าตัวนั้นเต็ม ๆ มันกลิ้งลงกับพื้นพร้อมเสียงครางครั้งสุดท้ายก่อนจะสลายไปเป็นละออง

“อย่าบอกนะว่าตายแล้วน่ะ!” ป้าคาเรนอุทานออกมาด้วยความตกใจ ในขณะที่ไม้กวาดยังคงถืออยู่ในมือ เธอหันมองไปรอบ ๆ และพบว่าหมาป่าตัวอื่น ๆ กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้

ป้าคาเรนรวบรวมสติพยายามตั้งตัวและยกไม้กวาดขึ้นมาขู่พวกหมาป่าอีกครั้ง จะให้ป้ามาตีรันฟันแทงแบบพวกหนุ่ม ๆ สาว ๆ คงได้หลังเคล็ดและป้าเองก็ไม่ได้เก่งเรื่องการต่อสู้เท่าการขูดหวย

หมาป่าตัวที่สองและสามพุ่งเข้ามาพร้อมกันอย่างรวดเร็ว ป้าคาเรนรีบยกไม้กวาดขึ้นมาเพื่อป้องกันตัวและทิ้งตัวหลบไปข้างขวาพร้อมส่งเสียงกรี๊ดด้วยความล่ก หมาป่าทั้งสองตัวพลาดไปชนกันเองอย่างแรง ก่อนที่หมาป่าตัวหนึ่งจะกระเด็นไปชนต้นไม้ใหญ่ดังแอ่ก! และอีกตัวก็กระเด็นไปหัวกระแทกหินกลับบ้านเก่าสลายไปทั้งคู่

“ฉะ…ฉันยังไม่ตาย!!!” ป้าคาเรนพูดด้วยความดีใจที่ตัวเองยังครบ 32 ส่วนโดยลืมไปเสียสนิทว่ายังมีหมาป่าอีกหลายตัวที่ยังไม่ถูกกำจัดทิ้ง

หมาป่าตัวที่สี่กระโจนเข้ามาอย่างดุร้าย ป้าคาเรนก้าวถอยหลังไปโดยไม่ตั้งใจ แต่ขาเธอไปสะดุดกับก้อนหินอีกครั้ง คราวนี้ไม้กวาดที่ถืออยู่ถูกฟาดไปข้างหน้าเต็มแรง ปลายไม้กระแทกเข้าที่หน้าอกของหมาป่าตัวนั้นด้วยความบังเอิญ มันล้มลงไปพร้อมกับเสียงครางก่อนจะหายไปในอากาศ

“อุ้ย...เป็นไปได้ไงเนี่ย?” ขนาดป้าเองก็ยังแทบไม่อยากเชื่อสายตาว่าพวกมันจะตายง่ายกันเช่นนี้

หมาป่าตัวที่ห้าและหกวิ่งเข้ามาพร้อมกัน ป้าคาเรนพยายามใช้ไม้กวาดกวัดแกว่งไปข้างหน้ามัว ๆ แบบรัว ๆ หวังเพียงจะขู่พวกหมาป่าเพียงเท่านั้น  ทันใดนั้นปลายไม้กวาดดันไปโดนท่อนไม้ที่ทิ้งไว้ข้างทาง ไม้กลิ้งไปทับร่างของหมาป่าทั้งสองตายคาที่ ทิ้งให้หมาป่าตัวอื่น ๆ ที่เหลือยืนอึ้งกับความดวงดีของยัยป้านี่

หมาป่าตัวที่แปดพุ่งเข้ามาด้วยความเร็ว ป้าคาเรนรีบยกไม้กวาดขึ้นมาอีกครั้งเป็นจังหวะที่ป้าถือไม้กวาดหันมาพอดี การแกว่งไม้หันมาทำให้ปลายไม้ไปกระแทกเข้าที่หัวของหมาป่าตัวนั้นเต็ม ๆ ก่อนที่มันจะล้มลงไปอย่างรวดเร็วและหายไปเป็นละอองในอากาศอีกตัว

หมาป่าที่เหลืออีกสองตัวหยุดเคลื่อนไหว สัญชาตญาณของมันทำให้รู้ว่ามันไม่สามารถเอาชนะป้านี่ได้ พวกมันทั้งคู่มองหน้ากันและเริ่มถอยห่างออกไป

“ไปซะที รอดแล้วเรา!”

เธอถอนหายใจอย่างโล่งอกแล้วหันหลังเดินกลับเข้าค่ายคิดว่าไม่จำเป็นต้องไปยุ่งกับหมาป่าสองตัวนั้นแล้วไหน ๆ มันก็วิ่งหาจุกตูดไปก็ถือว่าหายกัน ป้าคาเรนมองไม้กวาดในมือของเธอแล้วก็คิดว่าไม้กวาดเก่า ๆ นี้ไม่มีประโยชน์แล้ว โยนทิ้งไปเลยก็แล้วกันว่าแล้วเธอก็เขวี้ยงไม้กวาดทิ้งไปด้านหลังแล้วกำลังจะเดินเข้าค่าย

เอ๋ง!!!

เสียงหมาป่าร้องทำเอาป้าคาเรนต้องหันกลับมาดูอีกรอบแล้วก็ถึงกับสะดุ้ง เธอเพิ่งสังเกตเห็นว่าไม้กวาดที่เธอโยนทิ้งไปนั้นมันพุ่งไปเสียบตรงกลางลำตัวของหมาป่าทั้งสองตัวที่ยังวิ่งหนีอยู่ ทำให้พวกมันล้มลงไปในทันทีโดยไม่ทันตั้งตัว และหายไปในอากาศตามลำดับ โชคชะตานี่มันช่างเล่นตลกกับคนแก่อย่างป้าเสียจริง แต่ก็ดีแล้วที่รอดมาได้โดยไม่มีรอยขีดข่วน…

คาเรน ริทซ์ กำจัด ฝูงหมาป่าแห่งแอรีส 1 ฝูง

Nanette BELIEVER

Nanette Leblanc

ประตูค่ายฮาล์ฟบลัด

นาแนตต์รีบเดินทางมายังค่ายอย่างเร่งรีบเสียจนมาถึงเนินฮาล์ฟบลัดแล้วก็หอบหายใจอย่างหนัก เด็กสาวเท้าฝ่ามือทั้งสองบนหัวเข่า หอบหายใจจนตัวโยน ก่อนที่จะปัดเส้นผมสีอ่อนเป็นลอนของตนไว้ด้านหลังแล้วเดินผ่านเขตแดนต้นสนเข้าไปด้านใน

“ฉันกลับมาแล้ว !”

เสียงใสตะโกนเสียงดังพร้อมรอยยิ้มประดับกว้างบนใบหน้า แต่ทว่าบรรยากาศและเสียงอันเงียบกริบรอบตัวก็ทำให้นาแนตต์หุบยิ้ม

“อะไรกันเนี่ย ไม่เห็นมีใครมาต้อนรับเลย ไม่คิดถึงกันเลยรึไง ชิ !”

เด็กสาวจิ๊ปากอย่างขัดใจ แต่ก็พยายามไม่สนใจอะไรมาก ก่อนจะลากกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ของตัวเองเข้าไปด้านใน เหนียวตัวมาก อยากอาบน้ำจะแย่แล้ว

bettyleg

Laura BELIEVER

เนินฮาล์ฟบลัด - ประตูค่าย 

ย้อนเวลา 22 / 12 / 2567 เวลา 20.30 น.

---

เส้นทางกลับบ้านที่ดูยากลำบาก ในที่สุดเธอก็เดินทางมาถึงสักทีใช้เวลาเวลานานพอสมควรเลย

กว่าที่เธอจะผ่านดงป่าดงหญ้าดงเขาข้ามเขาเดินลงแล้วลงอีก

แต่เมื่อเธอมาถึงสิ่งที่เธอต้องพบก็ทำเธออ้าปากค้างนี่มันเกิดอะไรขึ้น 

ภาพตรงหน้าคือดูไม่จืดเลย  เด็กสาวไม่รู้จะอธิบายมันยังไงดี

" โอ้ว พระเจ้า มันเกิดอะไรขึ้นเนี้ย "

แต่สิ่งที่เธอรู้สึกในตอนนี้คือ  ถ้าสภาพด้านหน้าขนาดนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เเบบว่าถึงจะมาตอนดึกขนาดไหนแต่ว่ามันยังมีเเสงจากพระอาทิตย์ก็คือเห็นชัดเลย ชัดเจนทุกอย่าง

แล้วด้านไหนเป็นยังไงบ้าง  ทุกคนยังโอเคเราก็ปลอดภัยอยู่ใช่ไหม คำถามมากมายผุดขึ้นในหัวของเธอ

ก่อนที่เด็กสาวจะเรียกสติตัวเองกลับมาได้  แล้วค่อยค่อยเดินเข้าไป ด้านในของตัวค่าย

เมื่อเธอรอดผ่านประตูของค่ายเข้าไป  ทุกอย่างคือดูวุ่นวายไปหมดด้านในมีแต่บ้านเสียหาย แต่มุมหนึ่งที่ดูจะไม่ค่อยสู้ดีนัก

เด็กสาวมองตรงออกไปก่อนจะพบจับผู้คนที่ยืนมุงกันอยู่  หวังว่ามันจะไม่ใช่อย่างที่เธอคิด

เธอรีบตรงเข้าไปดูของที่อยู่ในมือถึงกับปล่อยทิ้งมันเห็นภาพตรงหน้า 

เธอหายไปเพียงไม่กี่วัน  อย่าเรียกว่าวันเลยหายไปแค่แป๊บเดียวเท่านั้นกลับมาอีกที การเปลี่ยนแปลงมันไปไกลกันได้ขนาดขนาดนี้เลยหรอ

ไม่เห็นดังนั้นเธอรีบวิ่งกลับไปดูที่บ้านของตนเอง ก่อน ว่าคนในบ้านของเธออย่างปลอดภัยอยู่ใช่หรือไม่ แล้วทุกคนยังโอเครวมถึงบ้านเธอด้วย

ในระยะทางที่เธอเดินไปเห็นบ้านหลายหลังเธอก็หวั่นใจ  เกรงว่าบ้านเธอเองก็จะไม่รอด ไปด้วยเช่นกัน

“ นี่มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมทุกอย่างถึงดูเละเทะขนาดนี้ ” เธอมองไปที่บ้านแต่ละหลัง

ตอนนี้เด็กสาวเองก็ไม่เข้าใจแต่อีกไม่นานก็คงจะรู้คำตอบแล้ว 

ฝีเท้าเร่งเดินไปที่บ้านของตัวเองด้วยความเร็ว และความรู้สึก ที่จะตึงเครียดแล้วก็เป็นกังวลเล็กน้อยด้วย

เมื่อมาถึงบริเวณหน้าบ้านเด็กสาวก็ผึ่งกระพ่นลมออกมา 

“ บ้านยังอยู่ดี แต่คนในบ้านล่ะโอเคหรือเปล่า ” 

ไม่รีรอใดๆ เธอรีบวิ่งแจ้นตรงเข้าไปในบ้านเพื่อดูว่าทุกคนยังปลอดภัยดี 

ไม่ได้มีใครเป็นอะไร  หวังว่าพ่อของเธอจะดูแลเด็กๆ แต่คิดไปคิดมาพ่อก็อยู่กับเธอนี่นาจะมาดูแลอะไรล่ะ 

" ทิฟฟานี คริส บูม อยู่ไหนกัน " เธอตะโกนเสียงดัง

" ทุกคนโอเค หรือเปล่า " เธอพูดพร้อมเดินเข้าไปภายในบ้านทันที ตามหาพี่น้องของเธอด้วยความกังวลสุดๆ

Feria HEROES

ᏕᏝᏋᏋᎮᎥᏁᎶ ᎶᎥᏒᏝ

Feria Hayes

ย้อนเวลา
วันที่ 28 ธันวา 67 เวลา 14:20 น.

ในที่สุดหลังจากการวิ่งแข่งกันของสามสาวกับหนึ่งก็อบลินและอีกหนึ่งอีกัวน่าห้วงฝันที่น่าจะสบายสุดแล้วมั้ง เรเลียนี่ นอนบนไหล่ฉันแบบสบายใจเลยนะ ส่วนพวกเราน่ะเหรอ ก็เร่งสุดฝีเท้าให้มาจนถึงที่ประตูค่ายเลยยังไงล่ะ พวกเราเลยใช้เวลาเพียงสี่ชั่วโมงเท่านั้นเลย และผู้ที่รอพวกเราอยู่ที่ประตูค่ายนั่นก็คือ….

“ข้ากำลังรอพวกเจ้าอยู่เลย เหล่าวีรสตรีตัวน้อยทั้งสามของข้า”

“ท่านเทพีไอริส สวัสดีค่ะ”

“สวัสดีค่ะเทพีไอริส” “สวัสดีค่ะเทพีไอริส”

นั่นก็คือเทพีไอริสนั่นเองดูเหมือนท่านจะมารอพวกเราเลยแฮะแต่มารอทำไมกันนะหรือว่า…เรื่องพี่คิมรึเปล่านะ

“เออ…เรื่องพี่คิม พวกเราต้องขอโทษด้วยนะคะ ที่ถึงแม้จะช่วยไว้ได้ แต่พี่คิมเขาอยากอยู่ช่วยฟื้นฟูเฮติที่ตอนนี้คำสาปได้หายไปแล้วน่ะ แล้วต้องขอโทษด้วยนะคะ ที่พวกเราดันลืมบอกพี่คิมด้วยว่าพี่เขาเป็นธิดาของท่าน ต้องขออภัยด้วยจริง ๆ ค่ะ”

“ไม่เป็นไรหรอก นั่นเป็นทางเลือกของลูกสาวเรา เราย่อยเคารพทางเลือกของนางอยู่แล้ว เราก็จะไปเฝ้าดูนางต่อไป แต่ที่ข้ามาหาพวกเจ้าที่นี่ก็เป็นเพราะว่า….เพื่อมามอบสิ่งนี้แก่พวกเจ้าทั้งสาม”

เทพีไอริสได้มอบเป็นชุดเกราะสายรุ้งให้กับพวกเราทั้งสามคน

“นี่คือ เกราะสายรุ้ง เป็นรางวัลแห่งเกียรติยศที่ข้าจะมอบให้เพียงวีรบุรุษ วีรสตรีผู้พิชิตภารกิจคำพยากรณ์ของข้า เห็นอย่างนี้มันก็เป็นเกราะที่แข็งแกร่ง ทนทานต่อการโจมตีทั้งอาวุธและเวทมนตร์ แถมยังยืดหยุ่นสูง ช่วยให้พวกเจ้ายามสวมใส่จะเคลื่อนไหวได้อย่างคล่องแคล่วว่องไวด้วยนะ”

“ขะ ขอบคุณค่ะท่านไอริส”

ฉันรับเกราะมาจะสวมใส่แต่ดันสวมยังไม่ได้ซะงั้น

“ดูท่าเจ้าจะต้องฝึกฝนอีกสักหน่อยถึงจะสวมมันได้”

“แต่ก่อนจะฝึกฝนพวกเราคง….”

พวกเรามองไปในค่ายที่มีสภาพความเสียหายของบ้านบางหลังอยู่ข้างใน แถมเมื่อนึกถึงการตายของพี่เอลลิสด้วยแล้วด้วย

“เอลลิส…”

พี่อลิเซียน้ำตาไหลออกมาร้องไห้อย่างหนักเมื่อนึกถึงความจริงที่ว่าเอลลิสได้จากโลกนี้ไปแล้ว จนเทพีไอริสได้เข้ามากอดปลอบพี่อลิเซียไว้

“ร้องออกมาเถอะนะ เด็กน้อยแล้วจงจำไว้นะ เขาจะยังอยู่ในใจเจ้าตลอดไป ตราบใดที่เจ้ายังอยู่ เขาก็จะไม่มีวันตายจากใจเจ้าตลอดไปนะ”

“ค่ะ…”

หลังจากที่การร่ำไห้ของพี่อลิเซียจบลง พวกเราก็พากันแยกย้ายไปเผชิญชะตากรรมกับสภาพค่ายในปัจจุบันกันไปคนละทิศคนละทาง

เจอเทพีไอริส รับเกราะสายรุ้ง
HEROES (วีรบุรุษผู้โปรดปราน) - โบนัสเพิ่มความโปรดปราน +25

Jayvik BRAVE

22/12/2024
03.13 น.

เสียงล้อรถแท็กซี่เบรกชะงักลงเมื่อมันจอดอยู่หน้าทางเข้าค่ายฮาล์ฟบลัดในความมืดของเวลาตีสาม เจวิคยื่นเงินให้คนขับพลางกล่าวขอบคุณเบา ๆ ก่อนจะลงจากรถ เขายืนมองผ่านประตูทางเข้าที่ได้รับความเสียหาย ราวกับมีการบุกทำลาย

กลิ่นควันจาง ๆ ในอากาศ เสียงจิ้งหรีดที่เคยดังกังวานในคืนปกติกลับเงียบงัน มีเพียงเสียงแผ่วเบาของลมที่พัดผ่านซากสิ่งปลูกสร้างที่พังทลาย

“เกิดอะไรขึ้นเนี้ย” เจวิคพูดขึ้น ถึงแม้ว่าเขาจะได้ยินพลาง ๆ มาจากตอนที่อยู่หน้าตึกแล้วก็ตาม แต่เมื่อมาเห็นสภาพจริง ๆ แล้วทำเอาเขาไปไม่เป็นเลย เขารีบก้าวเข้าแล้ววิ่งเข้าไปภายใน

Jayvik Mchonde