[ใกล้กับสนามฝึก] อัฒจันทร์

Adelaide BELIEVER

SWORD AND SHIELD #2

- - - - -

                ช่วงนี้นับว่าเป็นช่วงเวลาแห่งการเรียนรู้สำหรับอเดลเลดที่ลงทั้งคลาสเรียนมีดสั้นและดาบกับโล่ทำให้หญิงสาวแทบจะมาเรียนที่อัฒจันทร์เกือบทุกวัน ซึ่งแน่นอนว่าเธอใช้มีดสั้นต่อสู้แบบประชิดตัวได้ห่วยแตกแต่กลับใช้ดาบและโล่ได้อย่างคล่องแคล่วมากกว่าหลายขุม

                "สวัสดีค่ะไครอน" อเดลเลดทักทายไครอนเช่นเคยก่อนที่จะเดินไปรวมกลุ่มกับคนอื่นๆ

                 "สวัสดีคุณเดล" น้ำเสียงสุขุมตอบรับ อลิเซียไม่ได้เข้าชั้นเรียนในวันนี้ทำให้อเดลเลดไม่มีเพื่อนคุย แม้จะเหงาปากไปบ้างแต่มันก็ช่วยให้เธอสามารถโฟกัสกับการสอนของไครอนได้มากขึ้น

                 ไครอนสอนทบทวนบทเรียนในคลาสที่แล้วก่อนที่จะเริ่มสอนบทเรียนใหม่หลังจากที่ทุกคนเคยชินกับการถือโล่คู่กับดาบแล้ว ในช่วงแรกไครอนบรรยายทฤษฎีลงลึกเกี่ยวกับการใช้ดาบกับโล่มากขึ้นและเรียกคนในคลาสออกไปสาธิตกับตัวเองเช่นเคย

                 "คุณเดล ออกมาสาธิตให้เพื่อนๆ ดูหน่อยสิ"

                 "คะ?" อเดลเลดตกใจเล็กน้อยที่ถูกเรียกออกไปหน้าชั้นเรียนเพราะไม่ชอบการตกเป็นเป้าสายตาของคนจำนวนมาก เธอก้มหน้าและเดินออก พยายามกดความรู้สึกประหม่าและตื่นเต้นเพื่อไม่ให้มือสั่น ก่อนที่จะเริ่มประลองฝีมือกับไครอนหน้าชั้นเรียน หญิงสาวฟาดฟันดาบสัมฤทธิ์ไม่ยั้งใส่ไครอนที่ป้องกันด้วยโล่ ใช้ดาบปัดป้องการโจมตีและพลิกกลับมาเป็นฝ่ายรุกบ้าง อเดลเลดยกโล่ขึ้นรับคมดาบและผลักออกไปจากตัว พยายามหาช่องทางในการที่จะทำให้ด้วยได้เปรียบในการต่อสู้มากขึ้น ไครอนตัวสูงและแข็งแรงกว่าเธอมากอีกทั้งยังเป็นอาจารย์ของวีรบุรุษในตำนานอีกหลายคน เรื่องฝีมือและพละกำลังเธอคงไม่มีทางสู้ไครอนได้ยกเว้นว่าเขาจะยอมอ่อนข้อให้เธอบ้าง

                 เสียงดาบสัมฤทธิ์ปะทะกันดังขึ้นอยู่เป็นระยะ จนกระทั่งอเดลเลดตัดสินใจย่อตัวลงต่ำ ยกโล่ขึ้นสูงบังศีรษะ ดันดาบที่กำลังจ้วงเข้ามาขึ้นไปด้านบนด้วยแรงที่มีทั้งหมดเพื่อหลบคมดาบสุดท้ายของไครอนก่อนที่จะหมุนตัวเพื่อเข้าประชิดและจ่ออาวุธเข้าที่ลำคออีกฝ่ายได้สำเร็จ

                 "เก่งมาก" ไครอนเอ่ยปากชม อเดลเลดถอยออกมาทันทีเมื่อการสาธิตระหว่างเธอและไครอนจบลง มือเล็กยกขึ้นปาดเหงื่อที่เกาะอยู่ตามกรอบหน้าของตัวเอง ไครอนให้หญิงสาวไปพักได้ครู่หนึ่งระหว่างที่กำลังอธิบายการต่อสู้เมื่อครู่ให้คนในชั้นเรียนฟัง

                "เอาล่ะ เริ่มจับคู่ซ้อมได้" ไครอนว่า ขณะที่อเดลเลดมองซ้ายมองขวาหาคนที่ยังไม่มีคู่มาเป็นคู่ซ้อมของเธอ ชายหนุ่มหน้าตาคุ้นเคยก็ปรากฎขึ้นตรงหน้าของเธอแทบจะในทันที

                ชายหนุ่มที่มาพร้อมกับความเงียบเชียบคนนั้น

                "หวัดดีเอเตียน" อเดลเลดเป็นฝ่ายทักขึ้นมาก่อน แม้จะใช้ดาบกับโล่เก่งขนาดไหนแต่เธอยังไม่เคยชนะชายหนุ่มตรงหน้าเลยสักครั้ง

                "สวัสดี" เอเตียนพยักหน้าเล็กน้อย หลังจากในชั้นเรียนที่แล้วอเดลเลดบังเอิญเจอเอเตียนเดินเข้าออกบ้านอาธีน่าอยู่หลายครั้งทำให้รู้ว่าเขาไม่ได้เป็นลูกหลานบ้านอะโฟรไดท์ตามที่เธอเข้าใจ

                "เข้ามาเลยเด็กใหม่"

                "ฉันเลิกเป็นเด็กใหม่นานแล้ว"

                "งั้นหรอ" เอเตียนหัวเราะหึๆ อเดลเลดกระชับโล่ในมือก่อนที่จะเริ่มเป็นฝ่ายบุกก่อนและเอเตียนก็ปัดป้องการโจมตีได้อย่างดีเยี่ยมเช่นเคย

                 "เธอทำได้ดีนะ เมื่อกี้น่ะ"

                 "ฉันยังมีจุดที่พลาดอีกเยอะ"

                 "ก็จริง" เอเตียนตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉยขณะที่แทงดาบแฉลบออกไปเพราะถูกโล่กั้นไว้ แม้อเดลเลดรู้ตัวดีว่าเธอยังบกพร่องตรงจุดไหนอยู่บ้างแต่ก็ไม่ได้คาดคิดมาก่อนว่าอีกฝ่ายจะตอบตรงเหมือนฟ้าผ่าลงมากลางใจแบบนี้แทนที่จะเป็นการให้กำลังใจเหมือนที่อลิเซียเคยทำ

                 "นายเป็นคนตรงๆ ดีนะ" อเดลเลดกระแทกโล่เข้ากับดาบจนอีกฝ่ายต้องถอยไปตั้งรับ เอเตียนไม่ได้ยอมอ่อนข้อให้เหมือนไครอนทำให้การต่อสู้ครั้งนี้เหนื่อยกว่าเมื่อครู่อยู่มากโขและแทบจะไม่ได้พักหายใจเพราะต่างคนต่างอยากจะชนะจึงไม่มีใครยอมใครก่อน

                 "ฉันเป็นคนตรงๆ แบบนี้อยู่แล้ว" เอเตียนว่า "อย่าเพิ่งหมดแรงล่ะ ธิดาแห่งซุส"

- - - - -

คลาสเรียนดาบและโล่ ครั้งที่ 2

รางวัลเข้าชั้นเรียน: +10 EXP , +20 ความกล้า

Adelaide BELIEVER

SWORD AND SHIELD #3

- - - - -

                ครั้งที่สามในการเรียนวิชาดาบและโล่ ไครอนไม่ได้สอนอะไรเพิ่มเติมอีกแล้วเพียงให้นักเรียนทุกคนจับคู่ฝึกซ้อมเพื่อเพิ่มความชำนาญ ไครอนจะคอยดูและให้คำแนะนำเพิ่มเติมสำหรับใครที่ยังใช้ดาบกับโล่ไม่คล่อง โชคดีที่อเดลเลดใช้งานอาวุธได้อย่างคล่องแคล่วหลังจากที่ได้เผชิญหน้ากับไซคลอปส์เป็นครั้งแรก แม้สภาพจะยังคงสะบักสะบอมแต่ก็ยังลากสังขารมากเข้าชั้นเรียนได้เพราะไม่อยากขาดเรียน

                "ทำไมสภาพเป็นแบบนั้นล่ะ" ในการเจอกันครั้งที่สามเอเตียนก็ยังคงเป็นคนพูดตรงๆ เหมือนเคย สภาพแบบนั้นที่เอเตียนว่าก็คือมีรอยฟกช้ำเป็นจ้ำๆ ตามแขนและขาเต็มไปหมด

                "ฉันไปสู้กับไซคลอปส์ที่ป่าต้องห้ามมาเมื่อวันก่อน" อเดลเลดว่า

                "ไม่กลัวตายรึไง ทำไมถึงไปคนเดียวล่ะ"

                "ไม่คิดว่าจะเจอไซคลอปส์น่ะ" (ถ้ารู้ก่อนว่าจะเจอก็จะยกพวกไปสักโขยงนึงอยู่แหละ - สิ่งที่คิดแต่ไม่ได้พูดออกไป) 

                อเดลเลดและเอเตียนพูดคุยกันพอหอมปากหอมคอก่อนที่จะกลับเข้าสู่โหมดพร้อมต่อสู้ จดจ่อสมาธิอยู่ที่อีกฝ่ายและเริ่มโจมตี หญิงสาวตวัดดาบฟันเอเตียนอย่างรวดเร็วขณะที่ชายหนุ่มตั้งรับด้วยดาบสัมฤทธิ์จนเกิดเสียงกระทบกันของโลหะเป็นจังหวะถี่ๆ โล่ที่อยู่ในมือมีน้ำหนักเบาขึ้นมากเมื่อเดลเลดเริ่มชินกับการถือโล่ด้วยมือข้างซ้ายบ่อยๆ จนเหมือนกลายเป็นส่วนหนึ่งของตัวเธอไม่ใช่ภาระที่มีน้ำหนักมากเหมือนคลาสแรกที่เข้าเรียน ทั้งสองฟาดฟันดาบใส่กันอย่างไม่ลดละและใช้โล่เพื่อป้องกันคมดาบกับแกล้งกระแทกอีกฝ่ายให้เสียหลักถอยไปข้างหลังสองสามก้าว

                "ฉันไม่หลงกลหรอกนะ" อเดลเลดว่าก่อนที่จะหลบโล่ของเตียนที่จงใจแกล้งกระแทกเข้ามาให้เธอเสียหลักแบบในคลาสก่อนๆ ที่ทำเอาเธอหงายหลังตึงอยู่หลายรอบ

                "ฮ่าๆ เธอไม่รอดแน่" เอเตียนหัวเราะอย่างออกรสเพราะต่างฝ่ายก็ต่างไม่มีใครยอมใคร

                "นายก็เหมือนกัน" หญิงสาวยกโล่ขึ้นรับดาบพร้อมกับผลักออกจากตัวก่อนที่จะแทงดาบสวนกลับไปบ้าง เอเตียนปัดดาบของอเดลเลดออกไปด้านข้างและกระแทกโล่เข้ามาอีกครั้ง แต่อเดลเลดก็หลบได้อีกเช่นเคย

- - - - -

คลาสเรียนดาบและโล่ ครั้งที่ 3

รางวัลเข้าชั้นเรียน: +10 EXP , +20 ความกล้า

Nanette BELIEVER

Nanette Leblanc

อัฒจันทร์

ถึงแม้จะง่วงอย่างไรแต่เพราะโดนเจโนวีฟคะยั้นคะยอให้มาเข้าชั้นเรียนวิชาดาบและโล่ด้วยกัน นาแนตต์จึงต้องขุดตัวเองมายังอัฒจันทร์เสียไม่ได้ เด็กสาวใบหน้ามู่ทู่ เดินตามหลังเด็กสาวอีกคนเข้ามายังลานที่มีชั้นเรียนวิชาดาบและโล่รออยู่ ซึ่งคนที่สอนนั้นก็ไม่ใช่ใครที่ไหน ผู้อำวยการค่ายอย่างไครอนนั่นเอง

“ทำหน้าให้มันดี ๆ หน่อยสิ”

“ก็คนมันง่วงนี่” นาแนตต์บ่นกระปอดกระแปด ก่อนจะโดนเจโนวีฟกระทุ้งศอกใส่เบา ๆ เมื่อไครอนส่งสัญญาณว่าจะเริ่มชั้นเรียนในเวลาไม่ช้า

“ยินดีต้อนรับสู่ชั้นเรียนวิชาดาบและโล่นะทุกคน” สุรเสียงของไครอนดังขึ้น เรียกให้เด็ก ๆ ที่กำลังคุยเล่นกันอยู่หยุดฟัง เซนทอร์ผู้อำนวยการค่ายกวาดสายตามองนักเรียนของตนไปรอบ ๆ ก่อนจะหยุดอยู่ที่เด็กใหม่ของค่ายอย่างธิดาแห่งอะโฟร์ไดท์ ผู้ซึ่งไม่น่าจะมาเข้าเรียนวิชาดาบและโล่นี่ได้ “แน่นอนว่าวันนี้เราจะยังคงใช้ดาบไม้ในการฝึกอยู่ แต่ก็ระวังให้ดี ถึงมันจะไม่คมแต่ความหนักของมันก็ทำให้บาดเจ็บได้ เอาล่ะ ออกมาหยิบอุปกรณ์กันไปคนละชิ้น”

นาแนตต์ทำหน้าเหยเกมองกล่องใส่ดาบไม้และโล่ ดูจากขนาดแล้วเธอน่าจะยกไม่ขึ้น แต่การจะเดินกลับออกจากอัฒจันทร์ไปเฉย ๆ ก็คงทำไม่ได้ สุดท้ายก็ต้องเดินตามหลังเจโนวีฟไปหยิบอุปกรณ์สำหรับเรียนในวันนี้มา

“หนักอ่า” เสียงของคุณหนูจากบลัวร์บ่นอุบ เจโนวีฟส่ายหน้าขำ ๆ ก่อนจะกระซิบ

“เพราะเธอไม่ค่อยออกกำลังกายไงเลยไม่มีแรง จบชั้นเรียนวันนี้เดี๋ยวก็ยกไหวแล้ว”

“ไม่ก็แขนฉันจะหลุดก่อน” นาแนตต์ยู่หน้า เจโนวีฟยิ่งหัวเราะเข้าไปใหญ่ ก่อนที่ทั้งสองคนจะให้ความสนใจกับไครอนอีกครั้ง

การเรียนในวันนี้ไม่มีอะไรมากแต่ก็มากโขสำหรับนาแนตต์ เธอต้องฝึกการจับโล่ให้มั่นคง เรียนรู้การยกโล่ป้องกันตัว รวมถึงการใช้ดาบตอบโต้ไป แน่นอนว่าเด็กสาวทำดาบไม้ของตนหลุดหลายครั้ง นาแนตต์สังเกตแล้วว่าเล็บที่ทำมาอย่างสวยงามของเธอมันเริ่มจะหลุดและฝ่ามือก็แดงไปหมด

“เอาล่ะ จับคู่กันฝึก”

ไครอนบอกเหล่าลูกครึ่งเทพอีกครั้ง เจโนวีฟก็อาสาเป็นคู่ซ้อมให้นาแนตต์ทันที ทั้งสองสาวยืนเผชิญหน้ากัน จะต่างกันตรงที่ใบหน้าของเด็กสาวตระกูลเลอบลังก์งอง้ำ แต่อีกคนยังดูสนุกอยู่

“กรี๊ดดดด”

เพราะมัวแต่ยืเหม่อทำให้นาแนตต์ไม่ทันได้ยินเสียงสัญญาณเริ่มของไครอน รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่เจโนวีฟพุ่งตรงเข้ามาหาพร้อมฟันดาบไม้ลงมา เด็กสาวกรีดร้องดังลั่นจนคนอื่น ๆ พากันสะดุ้ง ก่อนจะยกโล่ขึ้นมาป้องกันได้ทันท่วงที

“ทำอะไรของเธอเนี่ย!”

“อย่ามัวแต่ยืนเหม่อสิ” เจโนวีฟพูดด้วยท่าทางที่ไม่สำนึกว่าเกือบจะทำเพื่อนหัวใจวาย ก่อนที่เด็กสาวร่วมบ้านจะให้นาแนตต์ตั้งใจซ้อมด้วยกันอีกรอบ

[เข้าชั้นเรียนวิชาดาบและโล่] ครั้งที่ 1 +10 EXP , +20 ความกล้า

bettyleg

Mackenzie BELIEVER

14. Shield and Sword Class I

M

…นี่คือการเข้าเรียนคลาสการฝึกใช้อาวุธครั้งแรกของแมคเคนซี…

“นายดูนี่ซิแดนนี่ เห็นว่าเป็นโล่กับดาบไหม”

แมคเคนซียกดาบสัมฤทธิ์กับโล่ขึ้นมาระดับอกให้แซเทอร์หนุ่มที่เขาชวนให้มาฝึกซ้อมด้วยกันดู เนื่องด้วยภารกิจครั้งนี้ค่อนข้างกะทันหันและเป็นการออกนอกค่ายเพียงคนเดียว ด้วยความที่ไม่อยากหลงทางให้เสียเวลาแต่ก็ยังไม่สนิทสนมกับเดมิก็อดบ้านอื่นมากพอ (ไม่นับหนุ่มลูกเทพโพไซดอนคนนั้น…) แดนนี่จึงเป็นตัวเลือกที่ดีที่เขาจะพาไปด้วย แต่อีกฝ่ายดูจะไม่มีทักษะการป้องกันตัว หากครั้งนี้ไปด้วยกันอีกก็อาจต้องหนีหัวซุกหัวซุน เขาจึงชวนแซเทอร์หนุ่มมาฝึกซ้อมด้วยกันเสียเลย

“ก็เป็นโล่กับดาบปกตินะครับพี่ชาย หรือว่าตอนออกไปทำภารกิจคราวก่อนพี่ชายเห็นเป็นอะไรงั้นเหรอ”

แดนนี่ที่กำลังฟาดดาบไม้ไปข้างซ้ายทีขวาทีหันมามองอาวุธในมือเขาแล้วถามด้วยความสงสัย

“ก็……ไม้พายทำขนมกับฝาหม้อ ส่วนมีดสั้นก็เป็นตะกร้อมือ”

พอถูกถามแบบนั้นก็ตอบงึมงำ แมคเคนซียังจำสายตาที่ผู้คนมองเขาได้ดี ตอนนั้นเขาคงเหมือนปาตีซีเยพร้อมเผด็จศึกมากแน่ ๆ

“อุ๊บส์….”

“หยุด…อย่าขำ”

แมคเคนซีบอกเสียงเข้มจนแซเทอร์หนุ่มต้องรีบเม้มปากกลั้นขำไว้

“โล่นี่หนักชะมัด น่าจะเกินห้ากิโลได้”

แขนข้างที่ยกโล่ขึ้นมาเมื่อครู่ เพียงไม่ถึงห้านาทีก็ล้าเสียแล้ว แมคเคนซีจึงปล่อยแขนลงข้างตัว รับรองได้ว่าใช้ไม่กี่ครั้งต้องกล้ามขึ้นแน่ ๆ

“ทุกคน อยู่ในความสงบหน่อย”

เสียงที่คุ้นเคยดังอยู่เบื้องหน้า หลังจากที่ไปดูตารางการฝึกใช้อาวุธมาแล้ว เขาจึงได้รู้ว่าผู้ที่สอนคลาสนี้คือคุณไครอนนั่นเอง เหล่าเดมิก็อดที่เข้าคลาสในวันนี้เมื่อเห็นเซนทอร์แล้วก็ต่างเงียบเสียงลงทั้งยังยืนตั้งแถวหน้ากระดานเป็นระเบียบอีกด้วย

“ยินดีต้อนรับทุกคนเข้าสู่คลาสเรียนการฝึกใช้อาวุธโล่และดาบ ผมคือผู้ที่จะมาสอนคลาสนี้ หวังว่าทุกคนจะฝึกฝนอย่างตั้งใจจนจบคลาสและนำไปใช้ป้องกันตัวเองได้…”

ขณะที่อธิบาย สายตาคุณไครอนก็กวาดมองเหล่านักเรียนในคลาสไปเรื่อย ๆ จนมาหยุดอยู่ที่แมคเคนซี ริมฝีปากของเซนทอร์ยกยิ้มเพียงเล็กน้อยก่อนจะไล่สายตาไปยังเดมิก็อดคนอื่นต่อ

“หากใครที่ใช้ดาบสัมฤทธิ์ก็โปรดระวังอุบัติเหตุด้วย”

แมคเคนซีมองดาบสัมฤทธิ์ในมือตนเองแล้วกำแน่นขึ้น เขาเป็นหนึ่งในคนที่ใช้ดาบของจริง เพราะอีกไม่กี่วันเขาจะต้องออกไปทำภารกิจแล้ว จึงอยากฝึกจับอาวุธที่จะนำไปใช้ให้ชินมือ

“ว้าว ผมนี่โชคดีจัง ได้เรียนคลาสที่คุณไครอนสอนด้วย”

แดนนี่พึมพำขึ้นมา พอหันไปมองก็เหมือนจะเห็นอีกฝ่ายจ้องคุณไครอนตาแทบไม่กระพริบ คงจะชื่นชมมากแน่ ๆ

“คลาสนี้เราจะมาเริ่มต้นจากพื้นฐานการจับดาบและถือโล่ที่ถูกต้องก่อน…”

คุณไครอนหยิบดาบและโล่ไม้ที่อยู่ใกล้ตัวขึ้นมาก่อนจะสาธิตให้ดู

คลาสเรียนแรกของแมคเคนซีและแดนนี่ได้เริ่มขึ้นแล้ว

เรียนดาบ-โล่ ครั้งที่ 1/4

+10 EXP , +20 ความกล้า

Nanette BELIEVER

Nanette Leblanc

อัฒจันทร์

วันนี้ก็เป็นอีกวันที่นาแนตต์ถูกขุดขึ้นมาจากการนอนฝันหวานโดยเพื่อนร่วมสายเลือด ให้มาเข้าเรียนวิชาดาบและโล่ด้วยกัน บอกตามตรงว่าจากการเข้าเรียนแล้วสองวิชา นาแนตต์ชอบมีดสั้นกว่าเป็นไหน ๆ เพราะมันไม่หนัก ไม่ทำให้เธอปวดแขน และขยับร่างกายได้ง่ายกว่าตั้งเยอะ

อาวุธจำพวกดาบและโล่นี่มันมีเอาไว้ให้พวกถึก ๆ ใช้ไม่ใช่หรือไงกัน

“อรุณสวัสดิ์นาแนตต์ วันนี้มาเข้าเรียนเช้าเชียวนะ”

เด็กสาวหลุดออกจากภวังค์เมื่อถูกทักทายโดยไครอน นาแนตต์ยิ้มกว้างขณะสาวเท้าเข้าไปยืนอยู่ตรงหน้าเซนทอร์ผู้อำนวยการค่ายพร้อมกับเจโนวีฟคนต้นเรื่องคนเดิม

“อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณไครอน” 

“พร้อมเรียนมั้ย”

นาแนตต์ส่ายหน้าหวือ ทำให้ผู้สอนหัวเราะน้อย ๆ ไครอนมองไปยังเด็กนักเรียนที่เริ่มทยอยมากันจนครบแล้ว ก็เริ่มต้นการสอน

ชั้นเรียนในวันนี้แปลกไปจากชั้นเรียนเมื่อวานมากนัก เพียงแค่ไครอนผายมือโดยไม่พูดอะไร เหล่าเซนทอร์และแซเทอร์บางส่วนก็พากันยกหุ่นไม้สำหรับฝึกเข้ามาภายในอัฒจันทร์จนเต็ม ถึงจะเป็นหุ่นที่ทำด้วยไม้ แต่ใครบางคนลองแตะแล้วมันกลับขยับเคลื่อนไหวได้คล้ายตุ๊กตาล้มลุก

“วันนี้เราจะฝึกโจมตีกับหุ่นฝึกพวกนี้กัน จะเลือกใช้ทั้งดาบและโล่ก็ได้ หรือจะฝึกโดยการใช้ดาบอย่างเดียวก็ได้ แล้วแต่ถนัด”

แล้วถ้าไม่ถนัดอะไรซักอย่างล่ะคะ

นาแนตต์บ่นกระปอดกระแปดในใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากเดินจับดาบไปยืนอยู่ตรงหน้าหุ่นฝึกข้าง ๆ กับเจโนวีฟ ก่อนจะเริ่มต้นการฝึก

ด้วยการเอาดาบไม้ฟาด ๆ ไปที่หุ่น แต่มันดูไร้เรี่ยวแรงจะเหมือนแตะดาบลงไปเท่านั้น

“นี่คนสวย ทำแบบนั้นแล้วจะไปสู้กัยใครเขาได้”

เสียงหยอกเย้ากลั้วหัวเราะดังขึ้นข้างตัวทางด้านซ้ายที่ไม่ใช่ตรงที่เจโนวีฟยืนอยู่ เด็กสาวตวัดสายตากลับไปมองทันที พบเด็กหนุ่มร่างกายกำยำคนหนึ่งมองมาที่เธอด้วยสายตาที่นาแนตต์เห็นบ่อยในโรงเรียนของเธอ

“ใครขอความเห็นของนายไม่ทราบ”

เสียงผิวปากดังขึ้นทันที ยิ่งทำให้นาแนตต์หงุดหงิดเข้าไปใหญ่

“ก็แค่เป็นห่วงน่ะ ชั้นเรียนวิชานี้มันไม่เหมาะกับธิดาแห่งเทพีอะโฟร์ไดท์อย่างเธอเลยนี่ มาทำอะไรที่นี่ล่ะ”

เจโนวีฟผู้หันมาเห็นเหตุการณ์จึงแตะแขนเพื่อนเอาไว้

“อย่าไปสนใจเลย พวกลูกแอรีสก็แบบนี้แหละ ควบคุมอารมณ์ไม่ได้ แพ้ไม่เป็นอีก ไปยุ่งด้วยก็มีแต่จะหงุดหงิดเปล่า ๆ”

นาแนตต์พยักหน้าให้เจโนวีฟ หันกลับไปมองเด็กหนุ่มที่ยังคงส่งยิ้มยียวนมาให้เธอ ก่อนที่คุณหนูจากบลัวส์จะคิดอะไรออก หันหน้าไปเผชิญหน้าอีกฝ่ายตรง ๆ

“ถ้างั้นเรามาพนันอะไรกันหน่อยมั้ยล่ะ”

[เข้าชั้นเรียนวิชาดาบและโล่] ครั้งที่ 2 +10 EXP , +20 ความกล้า

bettyleg

Adelaide BELIEVER

SWORD AND SHIELD #4

- - - - -

                "สำหรับใครที่เรียนครั้งนี้เป็นครั้งที่สี่ ฉันขอแจ้งให้ทราบว่าคลาสในวันนี้จะเป็นการทบทวนบทเรียนเก่าๆ และฝึกซ้อมให้ชำนาญเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการสอบในครั้งหน้า" ไครอนประกาศก่อนเริ่มชั้นเรียน แค่พูดถึงเรื่องสอบก็ขนลุกซู่ได้ยินจากนักเรียนที่เคยสอบผ่านมาแล้วพวกเขาบอกว่าไครอนจะให้ใช้ดาบและโล่ต่อสู้กับอสุรกาย ถ้าสอบตกก็ต้องรอสอบรอบถัดไปซึ่งแน่นอนว่าอเดลเลดไม่อยากสอบซ่อมหลายๆ รอบเพราะฉะนั้นเธอต้องสอบให้ผ่านตั้งแต่ครั้งแรกให้ได้!

                "รอบหน้าต้องสอบแล้วตื่นเต้นแฮะ" หญิงสาวเปรยขึ้นเบาๆ

                "ก็ทำเหมือนที่ซ้อมนี่แหละ แค่ต้องมีสติให้มากกว่านี้" เอเตียนที่อยู่ข้างเธอพูดพร้อมกับยกแขนขึ้นกอดอก

                "นายเก่งอยู่แล้วก็พูดได้สิ"

                "ของแบบนี้มันก็ต้องฝึกกันเยอะๆ สิ" ชายหนุ่มยักไหล่ ทั้งสองคนเข้าคู่กันโดยอัตโนมัติทันทีที่ไครอนปล่อยให้ฝึกซ้อมกันตามอัธยาศัยโดยที่เขาจะแวะมาให้คำแนะนำเช่นเคย

                "พอดีว่ามีคู่ของอลิเซียไม่มาวันนี้ ฉันขอฝากให้ฝึกซ้อมกับพวกเธอด้วยได้ไหม" ไครอนที่เดินคู่มากับอลิเซียถามอเดลเลดและเอเตียนที่กำลังต่อสู่กับอย่างเอาจริงเอาจัง

                "แน่นอนค่ะ" อเดลเลดพยักหน้าด้วยความยินดีพร้อมกับขยิบตาทักทายเพื่อนสาวบ้านอะโฟรไดท์ที่กำลังโบกไม้โบกมือให้เธอไม่หยุด

                "ขอบใจมากคุณเดล" ไครอนพูดก่อนที่จะเดินจากไป ทิ้งมนุษย์กึ่งเทพสามหน่อให้ยืนมองหน้าสลับกันไปมา

                "เราเอาไงกันดี ใครจะเริ่มก่อน" อลิเซียถาม

                "ผลัดกันสู้แบบสามคนเลยไหม" เอเตียนเสนอ

                "ลองดูก็ไม่เสียหายนะ" อเดลเลดไม่ได้แย้งความคิดที่เอเตียนเป็นคนเสนอแม้จะไม่เคยลองสู้แบบที่คู่ต่อสู้มากกว่าหนึ่ง แต่มันก็ช่วยให้เธอได้ลองฝึกซ้อมไปด้วยในตัว ทั้งสามยืนหันหน้าเข้าหากันในท่าเตรียมพร้อมก่อนที่อลิเซียจะเป็นฝ่ายแทงดาบใส่อเดลเลดและยกโล่ของตัวเองขึ้นมากั้นระหว่างตัวของหล่อนกับดาบของเอเตียน อเดลเลดปัดดาบของอลิเซียออกและหมุนตัวหลบเอเตียนที่ใช้มุกกระแทกโล่ใส่เธอ

                "รอบนี้ไม่มีทางโดน" อเดลเลดหันไปพูดกับเอเตียนขณะที่ตวัดดาบในมือใส่อลิเซีย

                "เล่นอะไรกันน่ะ" อลิเซียยิ้มออกมาเล็กน้อยเมื่อรู้สึกสนุกที่ได้ต่อสู้แบบสามคนที่ต่างกันก็ต่างผลัดกับโจมตีและตั้งรับได้อย่างคล่องแคล่ว เอเตียนใช้จังหวะที่สองสาวกำลังต่อสู้กันเข้าไปโจมตีอเดลเลดเป็นครั้งคราวจนหญิงสาวต้องงัดไหวพริบขึ้นมาใช้สุดฤทธิ์เพราะโดนโจมตีทั้งสองทาง

                "เก่งมากทั้งสามคน" ไครอนที่เดินวนดูนักเรียนจนครบเอ่ยปากชม ทำให้อเดลเลดได้พักหายในชั่วขณะหนึ่งเมื่อเตียนและอลิเซียหยุดโจมตีเธอและหันไปหาไครอน ก่อนที่เธอจะใช้ท่าปลดอาวุธทั้งสองอย่างรวดเร็วโดยไม่ทันตั้งตัว

                "ตอนต่อสู้ห้ามวอกแวก อย่าหันหลังให้ศัตรู" อเดลเลดว่าและหัวเราะร่วนอย่างขบขัน เอเตียนยิ้มตามและก้มลงไปหยิบดาบขึ้นมาจากพื้น

                "อย่าเผลอละกัน" อลิเซียหยอกกลับเพื่อนสาวจากบ้านซุส ครู่ต่อมาการต่อสู้ที่ดุเดือดกว่าก็เริ่มขึ้นอีกครั้ง อเดลเลดที่จับทางการต่อสู้ของอลิเซียได้ก็กลับมาสูสีมากขึ้นกว่ารอบที่แล้วโดยที่ยังต้องคอยหลบการโจมตีของเอเตียนเป็นครั้งคราวและหาจังหวะตอบโต้กลับตอนที่สองคนนั้นหันไปสู้กันเอง 

- - - - -

คลาสเรียนดาบและโล่ ครั้งที่ 4

รางวัลเข้าชั้นเรียน: +10 EXP , +20 ความกล้า

Adelaide BELIEVER

KNIFE #3

- - - - -

                "อลิเซียยยยยย" อเดลเลดที่เพิ่งเดินมาถึงอัฒจันทร์ร้องเรียกเพื่อนสาวเสียงอ่อนเสียงหวานพร้อมกับวิ่งเหยาะๆ เข้าไปหาอลิเซียที่เพิ่งเดินทางมาถึงเช่นกันราวหมาน้อยหางกระดิกดุ๊กดิ๊ก สาวผิวแทนโบกมือทักทาย ริมฝีปากอิ่มเจือด้วยรอยยิ้มหวานและออร่าสีชมพูแบบสาวบ้านอะโฟรไดท์

                "เป็นไงบ้าง" อลิเซียถามขณะที่ทั้งสองกำลังสาวเท้าไปรวมกลุ่มกับคนอื่น

                "ง่วงน่ะสิ ถามได้" อเดลเลดตอบพลางป้องปากหาว อลิเซียยีผมของเพื่อนสาวด้วยความหมันเขี้ยว

                "มาเร็วสาวๆ" ไพเพอร์ที่ยืนรออยู่ก่อนแล้วกวักมือเรียกอลิเซียและอเดลเลดให้รีบเดินมารวมกลุ่ม

                "น่าจะครบแล้ว วันนี้ฉันจะสอนการสู้แบบตัวต่อตัวที่สามารถเอาไปปรับใช้เวลาต่อสู้ด้วยมีดสั้นได้ พวกเธออาจจะต้องใช้ไหวพริบในการต่อสู้กับอสุรกายแต่อาจจะมีบางสถานการณ์ที่พวกเธอต้องต่อสู้กับคนเหมือนกันไม่ว่าจะเป็นมนุษย์กึ่งเทพด้วยกันหรือคนธรรมดา"

                "มีดสั้นเป็นตัวเลือกที่ดีในการต่อสู้แบบประชิดตัวแต่ถ้าบวกกับศิลปะการต่อสู้ด้วยแล้วพวกเธอไม่มีทางแพ้แน่นอน" เมื่อพูดจบไพเพอร์ก็เริ่มสาธิตพื้นฐานของการใช้ศิลปะการต่อสู้แขนงต่างๆ ผนวกรวมกับการใช้มีดสั้น โดยที่สามารถเอาชนะเด็กจากบ้านแอรีสได้อย่างรวดเร็วในช่วงสาธิตจนได้รับเสียงปรบมือมากมายจากนักเรียนในคลาสที่กำลังตื่นเต้นกับความเก่งกาจของไพเพอร์เป็นอย่างมาก

                "ต่อไปฉันจะให้พวกเธอได้จับคู่ซ้อมกันเหมือนเดิม อย่าลืมว่าการแทงมีดใส่ศัตรูแบบดื้อๆ ไม่มีลูกล่อลูกชนอาจจะทำให้พวกเธอเสียเปรียบได้"

                "น่าจะได้เจ็บตัวกันจริงก็คราวนี้แหละ" อเดลเลดไม่เคยเรียนศิลปะการต่อสู้แขนงใดมาก่อนเลยได้แต่ส่ายหน้าเบาๆ 

                "จะเริ่มแล้วนะ" อลิเซียย่อเข่าลงเล็กน้อยขณะถือมีดสั้นไว้ในมือข้างขวา อเดลเลดพยักหน้ารับอย่างเสียไม่ได้ แน่นอนว่าเธอโดนเตะตัดขาตั้งแต่เริ่มสู้จนเสียหลักล้มลงไปกองกับพื้นก่อนที่จะยันกายลุกขึ้นยืนและตอบโต้อลิเซียกลับ

                "ระวังอย่าให้เลือกตกยางออกล่ะ" ไพเพอร์ที่กำลังเดินผ่านไปพูดขึ้นเมื่อเห็นว่าเด็กสาวทั้งสองคนกำลังสู้กันอย่างไม่มีใครยอมใคร อลิเซียสามารถใช้มีดสั้นได้อย่างคล่องแคล่ว ว่องไวจนคู่ต่อสู้แทบจะหลบมีดของหล่อนไม่ทัน ในขณะที่อเดลเลดที่ไม่ได้เก่งเท่าแต่กลับงัดลูกเล่นหลอกล่ออีกฝ่ายจนไม่สามารถคาดเดาการต่อสู้ได้

- - - - -

คลาสเรียนมีดสั้น ครั้งที่ 3

รางวัลเข้าชั้นเรียน: +10 EXP , +20 ความกล้า

Adelaide BELIEVER

KNIFE #4

- - - - -

                อเดลเลดตื่นแต่เช้าเพื่อไปเรียนวิชามีดสั้นของไพเพอร์เป็นคลาสสุดท้าย อเล็กเซย์ที่ดูตื่นเต้นที่เห็นน้องสาวตื่นเช้าเป็นพิเศษก็เดินออกมาส่งเธอถึงอัฒจันทร์

                "โชคดีเจอนะ เจอกันที่บ้านตอนเย็น" อเล็กเซย์บอกลาก่อนที่จะเดินย้อนกลับไปกินข้าวเช้าที่โรงอาหาร อเดลเลดยืนมองจนกระทั่งชายหนุ่มหายลับสายตาจึงเดินเข้าไปด้านในอัฒจันทร์เพื่อวอร์มร่างกายรอคนอื่นๆ ที่กำลังทยอยมา

                อเดลเลดเห็นไพเพอร์ที่กำลังสาวเท้าเข้ามาด้านในอัฒจันทร์ หญิงสาวที่เตรียมของขวัญมามอบให้ไพเพอร์เพื่อเป็นการขอบคุณจึงตรงดิ่งเข้าไปหาสาวเจ้าทันที

                "รุ่นพี่คะ ฉันซื้อของมาให้ค่ะ" อเดลเลดยื่นนิตยาสารแฟชั่น Vouge US ฉบับล่าสุดที่มี Kendall Jenner ขึ้นหน้าปกให้กับไพเพอร์

                "ให้ฉันหรอ?"

                "ใช่ค่ะ"

                "ขอบคุณมากนะ เล่มนี้เพิ่งออกใหม่เลยใช่ไหม" ไพเพอร์รับนิตยาสารไปถือไว้ในมือด้วยแววตาเป็นประกาย หล่อนพลิกดูด้านในหนังสือสองสามหน้าก่อนที่จะเก็บลงกระเป๋าเพราะใกล้ถึงเวลาสอน อเดลเลดเดินไปรวมกับกลุ่มชาวค่ายที่เพิ่งมาถึงเพื่อรอเวลาเริ่มเรียน

                "เธอมาถึงก่อน เป็นไปได้ไง" อลิเซียที่เพิ่งมาถึงเช่นกันกอดคอเพื่อสาวจากบ้านซุสด้วยความแปลกใจเพราะอเดลเลดไม่เคยมาเข้าคลาสเรียนก่อนหล่อนเลยสักครั้งไม่ว่าจะวิชาไหน

                "วันนี้ตื่นเช้าเลยรีบมาวอร์มก่อน คลาสก่อนปวดตัวมากเลย"

                "สำหรับคลาสสุดท้ายในวันนี้ ฉันจะให้ทุกคนได้ฝึกฝนทบทวนสิ่งเก่าๆ ที่ได้เรียนกันไปแล้ว ในคลาสเรียนครั้งถัดไปจะเป็นการทดสอบทักษะการใช้มีดซึ่งเราจะนัดวันเวลากันอีกครั้ง เพราะฉะนั้นฉันอยากให้พวกเธอตั้งใจฝึกซ้อมจะได้สอบผ่านกันทุกคน" ไพเพอร์ที่ยืนอยู่หน้าชั้นเรียนว่า อเดลเลดต้องสอบถึงสองวิชานั่นคือวิชาดาบกับโล่และวิชามีดสั้นเพื่อทดสอบทักษะ ไหวพริบและฝีมือการใช้อาวุธของตัวเธอเอง

                "หวังว่าพวกเราจะสอบผ่านนะ" อลิเซียหันมาพูดกับเธอ

                "เธอเก่งอยู่แล้วต้องสอบผ่านแน่นอน" 

                อเดลเลดและอลิเซียเตรียมเข้าคู่กันเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา ทั้งสองคนฝึกซ้อมด้วยกันมาตั้งแต่คลาสแรกจึงพอรู้ฝีมือกันอยู่พอสมควร เช่นเดียวกับทุกคนที่มักจะจับคู่กับคนเดิมๆ ซึ่งไพเพอร์เห็นปัญหาตรงนี้ว่าอาจจะทำให้ฝีมือไม่ได้ก้าวไกลไปมากกว่าเดิมหากยังติดอยู่ในเซฟโซนของตัวเอง

                "วันนี้พิเศษนิดหน่อย ฉันอยากให้ทุกคนจับคู่ฝึกซ้อมใหม่เพื่อพัฒนาทักษะของพวกเธอเอง ถ้าพร้อมแล้วก็เริ่มได้เลย"

                "ไงนะ?" อลิเซียเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำสั่งใหม่จากไพเพอร์ก่อนที่จะหันไปสบตากับอเดลเลด ทั้งสองพยักหน้าให้กันและเดินแยกกันไปหาคู่ใหม่ อเดลเลดสอดส่องสายตาหาใครสักคนที่ยังว่างอยู่ให้มาคู่กับเธอ

                "เรามาคู่กันไหม?" เสียงเล็กแหลมจากเด็กสาวอีกคนที่ดูอายุน้อยกว่าเธอพูดขึ้น เรือนผมสีส้มเป็นประกายอยู่ภายใต้แสงแดด คนตรงหน้าของอเดลเลดยิ้มกว้างจนตาหยีดูน่ารักน่าเอ็นดู

                "โอ้ ได้เลย" 

- - - - -

คลาสเรียนมีดสั้น ครั้งที่ 4

รางวัลเข้าชั้นเรียน: +10 EXP , +20 ความกล้า

มอบ นิตยาสารวงการบันเทิง ให้ ไพเพอร์

Daemon HEROES

พบเจอเฟเรีย ธิดาแห่งฮิปนอส

[ดูโรลเพลย์ @Feria ]

เดม่อนกำลังฝึกดาบอยู่กับลิเลียน่าตั้งแต่กลางวัน ดูเหมือนเขาห่างเหินการฝึกไปพอสมควรหลังจากเหตุการณ์ที่ดีทรอยต์ เขาเองก็ไม่รู้เวลาผ่านไปกี่เดือนแล้วกันแน่ก่อนเธอจะไปเจอเขาในสภาพไม่น่าดูเอาเสียเลยตอนนั้น

“ดูเหมือนนายจะอ่อนช้อมไปเยอะเลยนะตาทึ่ม” ลิเลียน่าพูดขึ้นในขณะที่เธอควงทวนในมือพุ่งโจมตีกระหน่ำอย่างรวดเร็ว

เดม่อนยกโล่ขึ้นป้องกัน เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหว  เขาใช้จังหวะที่ลิเลียน่าเสียหลัก พุ่งเข้าโจมตี ดาบในมือฟาดฟันหมายจะปลดอาวุธ แต่ลิเลียน่าไวกว่า เธอหลบทัน ก่อนจะใช้ทวนแทงสวน เดม่อนกระโดดหลบ ผมรู้สึกเสียววาบที่สีข้างเฉียดไปนิดเดียว ดูเธอจะเอาจริง

"เร็วเข้าสิตาทึ่ม" ลิเลียน่าแซวขำขัน "แค่นี้ก็หมดท่าแล้วเหรอ"

เดม่อนกัดฟันยัยนี่เก่งขึ้นกว่าเดิมเยอะเลย หรือเขาอ่อนช้อมกันแน่นะ เขาเองก็จำอะไรไม่ได้เหมือนกันหลังจากไปถึงดีทรอยต์ก่อนจะโดนจับตัว เขาคิด แต่ก็ไม่ยอมแพ้ เขารวบรวมสมาธิตั้งรับการโจมตีของลิเลียน่าอย่างใจเย็น

ทั้งสองคนต่อสู้กันกลางลานฝึก ภายใต้แสงอาทิตย์ที่แผดจ้า เสียงดาบกระทบโล่ เสียงทวนแหวกอากาศและเสียงฝีเท้าดังก้องไปทั่ว เหงื่อไหล ลมหายใจหอบถี่ แต่ไม่มีใครยอมแพ้กันเลย

[ดูโรลเพลย์ @Feria ]

เดม่อนเสียหลัก  ร่างของเขาลอยละลิ่วไปกลางอากาศ ก่อนจะกระแทกพื้น  ไถลไปหลายเมตร จนหยุดอยู่ตรงหน้าเฟเรีย

"โอ๊ย!" เดม่อนร้องลั่น รู้สึกเจ็บแปลบไปทั่วร่าง เขาพยายามลุกขึ้น แต่ก็ทำได้เพียงแค่พยุงตัวขึ้นนั่ง 

“ขึ้นมา” ลิเลียน่าเดินเช้ามาหาผมที่ล้มอยู่ก่อนเธอจะยื่นมือมาเพื่อช่วยผมยืนขึ้น

เดม่อนคว้ามืออีกฝ่ายยืนขึ้นก่อนจะทรงตัวได้ “ขอบใจนะยัยตัวแสบเอ๊ย” 

[ดูโรลเพลย์ @Feria ]

ลิเลียน่าที่เหมือนจะสังเกตคนมาใหม่ เธอรู้สึกคุ้นหน้าอีกฝ่ายแต่ก็ไม่แน่ใจ เหมือนจะเป็นเด็กรุ่นเดียวกันที่มาถึงค่าย “อ้าว สวัสดี นี่เธอ….”

[ดูโรลเพลย์ @Feria ]

“อ่า ที่แท้เด็กสาวที่มาถึงค่ายไม่นานก็ไปช่วยตามจับฝันร้ายนี่เอง” ลิเลียน่าพูดขึ้นพลางนึกออก “เธอนี่สุดยอดเลยนะ ชั้น ลิเลียน่า… ลิเลียน่า ไทเลอร์ ธิดาแห่งอะธีน่า”

เดม่อนที่หันตามลิเลียน่าเมื่อเขาได้ยินว่ามีคนมา ก่อนจะทักทายแนะนำตัวต่อ “ผมเดม่อน แคนเนลท์ บุตรแห่งอะโฟร์ไดต์ครับ“

[ดูโรลเพลย์ @Feria ]

“เจ้าหมอนี่แหละ.... เนาะ เขาค่อนข้างพิลึกคนมาก ลูกอะโฟร์ไดต์อะไรที่วัน ๆ ขยันฝึกฝนจนเหงื่อท่วมกายทุกวัน” ลิเลียน่าแซวเดม่อน ก่อนตบบ่าเดม่อนเป็นเชิงยืนยันว่าเฟเรียไม่ได้จำคนผิด

“แฮ่ ๆ….” เดม่อนยกมือเกาหัว พยักหน้าเบา ๆ

[ดูโรลเพลย์ @Feria ]

“คงหมายถึงที่เธอวิ่งวุ่นไปนั่นมานี่ทั้งวันสินะ ไม่มีอยู่นิ่งหรืองีบหลับเลย” ลิเลียน่าถามขึ้นตามที่พอได้ยินมาบ้าง

“ขอบคุณนะครับคุณเฟเรีย” เดม่อนพูดขึ้นก่อนจะยิ้มแก้เขิน

[ดูโรลเพลย์ @Feria ]

“เขาตอบตกลงอยู่แล้ว.. นี่ได้เวลาซ้อมล่ะตาทึ่ม ถือเป็นโอกาสดี และนายจะได้ไม่โดนชั้นแรง ๆ ด้วย” ลิเลียน่าแสยะยิ้มก่อนจะตบปากรับคำแทนอีกฝ่าย “จัดหนัก ๆ เลยนะเฟเรีย ถือว่าสั่งสอนหมอนี่แทนชั้นด้วยที่ละเลยการฝึกฝน”

“งืม ได้..” เดม่อนพยักหน้าตอบรับก่อนหันไปทางเฟเรีย

“เช่นนั้นฝากตัวด้วยนะครับคุณเฟเรีย”

[ดูโรลเพลย์ @Feria ]

เดม่อนเดินไปหยิบดาบโล่ขึ้นมาจากพื้น ก่อนเขาตั้งท่าเตรียมรับมือจากอีกฝ่าย ดูเหมือนอีกฝ่ายจะใช้หอกเหมือนลิเลียน่า 

“พร้อม คุณเฟเรียโจมตีเข้ามาได้เลยนะครับ” เดม่อนพูดถามอีกฝ่ายจนเผลอใส่มนต์มหาเสน่ห์เข้าไปกระตุ้นอีกฝ่าย

[ดูโรลเพลย์ @Feria ]

ดูเหมือนอีกฝ่ายยังมีช่องโหว่ในขณะพุ่งมา ก่อนเดม่อนเล็งโฟกัสและปาโล่ไปที่ขาข้างซ้ายอีกฝ่าย ก่อนพุ่งดาบจู่โจมพร้อมกับสไลด์ตัว เข่าทั้งสองข้างสไลด์ไปกับพื้น

[ดูโรลเพลย์ @Feria ]

เดม่อนขณะกำลังสไลด์ เขายกดาบขึ้นปัดป้องปลายหอกแทนที่จะชี้ดาบพุ่ง ก่อนตวาดขาใส่ขาอีกฝ่าบ

[ดูโรลเพลย์ @Feria ]

“พลั่ก~~” เดม่อนที่หลบไม่ทัน โดนสีข้างเต็ม ๆ ก่อนเขาจะยกดาบตวัดปัดทวนอีกฝ่ายออกไป และหมุนตัวถอยกลับไปตั้งหลักพอพ้นระยะห่างทวนอีกฝ่าย

[ดูโรลเพลย์ @Feria ]

เดม่อนกลิ้งตัวหลบหอกอีกฝ่าย ก่อนเขาจะพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลโน้มน้าวอีกฝ่ายด้วยมนต์มหาเสน่ห์ “หยุดวิ่งก่อนคุณเฟเรีย !!!”

[ดูโรลเพลย์ @Feria ]

เดม่อนที่อาศัยจังหวะนี้ครู่หนึ่งกลับมายืนตั้งหลัก ก่อนจะหยิบหอกเฟเรียมาถือมืออีกข้างในขณะที่ถือดาบอีกมือ และพุ่งทวนปาไปทางเฟเรีย ก่อนตัวเขาวิ่งอ้อมอีกฝ่ายไปทางโล่ที่ตกพื้นอยู่เพื่อคว้าโล่ขึ้นมา

[ดูโรลเพลย์ @Feria ]

เดม่อนที่คว้าโล่ ก่อนจะยืนเชสะลืมสะลือ จะล้มก็ไม่ล้ม แต่เขาก็ยังพอมองเห็นคุณเฟเรียอยู่ ก่อนรวบรวมน้ำเสียง “คุณเฟเรียหยุดก่อน ๆ ครับ!!!” พูดไปเชไป

[ดูโรลเพลย์ @Feria ]

จังหวะที่เฟเรียชะงักอยู่เดม่อนรวบรวมสมาธิแปลงร่างเป็นมด ทำให้เธอไม่ทันสังเกตว่าเขาหายไปไหน เดม่อนในร่างมดเดินเข้าไปใกล้อีกฝ่ายอย่างช้า ๆ และรอบคอบ

[ดูโรลเพลย์ @Feria ]

เดม่อนอาศัยจังหวะเข้าใกล้พอ ก่อนจะกลับคืนร่างเดิมเสยหมัดใส่อีกฝ่ายอย่างไม่ทันตั้งตัวจากใต้ร่างกายเธอ

[ดูโรลเพลย์ @Feria ]

ก่อนเดม่อนจะถอยไปตั้งหลักและชักดาบกับโล่ออกมาตั้งท่าเตรียมรับอีกครั้ง เขาไม่ควรจะวู่วามโจมตีต่อ อาจจะเป็นฝ่ายเพลี้ยงพล้ำเสียเองหากดึงดันต่อ

[ดูโรลเพลย์ @Feria ]

“เฟเรียเองก็รับมือได้ดีนะ” ลิเลียน่าเดินเข้ามาปรบมือให้ทั้งสอง “ไว้ว่าง ๆ เธอมาฝึกกับฉันได้นะ” เธอยิ้มให้เฟเรีย 

“คุณเฟเรียก็ใช้ได้อยู่นะครับ โดยเฉพาะพลังหลับใหล ถ้ามีสมาธิมากกว่านี้ผมอาจจะฟลุ๊บไปในทันทีเลยก็ได้ เมื่อกี้ก็เกือบจะวูบเลย ดีที่คุณเฟเรียหยุดทันก่อน” เดม่อนพูดขึ้นก่อนเดินเข้าไปร่วมกลุ่มกับพวกเธอ 

[ดูโรลเพลย์ @Feria ]

“จริง ๆ มนต์มหาเสน่ห์นี่มันเหมือนการให้คนอื่นคล้อยตามซะมากกว่า แต่ถ้าให้ฆ่าตัวตายไรนี้เหมือนมันจะไม่ได้ผลน่ะครับ” เดม่อนพูดขึ้นพยายามนึก ก่อนเขาจะเดินไปหยิบขวดน้ำขึ้นมาดื่มแก้กระหาย ดูเหมือนจะต้องฝึกใช้ให้มากกว่านี้ แค่คำพูดสั้น ๆ ค่อนข้างเหนื่อยพอสมควรเลย 

เฮติ… เดม่อนเขารู้สึกคุ้นหู แต่เขาก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าใช่หรือเปล่านะ...

“ว้าว เธอได้รับคำพยากรณ์งั้นเหรอ” ลิเลียน่าพูดถามขึ้น เมื่อได้ยินว่าเฟเรียจะไปนอกค่ายอีกแล้ว 

[ดูโรลเพลย์ @Feria ]

“คำพยากรณ์เหรอ ว่าแต่คำพยากรณ์ชองคุณเฟเรียนี่ว่ายังไงเหรอครับ” เดม่อนถามเรื่องคำพยากรณ์ บางทีถ้าได้ฟังอาจจะช่วยกระตุ้นความทรงจำเฮติมาได้บ้าง ไม่รู้ทำไมหลังจากเขาวูบไปในดีทรอยต์และโดนจับตัว เรื่องราวก่อนหน้านี้เขาถึงไม่ค่อยปะติดปะต่อ จำได้บางส่วน บางส่วนก็เลือนลาง

[ดูโรลเพลย์ @Feria ]

“เฮติ เหมือนจะอันตรายนะครับ ผมพอจำได้ลาง ๆ ว่าที่นั่นไม่เพียงมีพวกแก๊งมาเฟียเต็มท้องถนน แต่อสุรกายยังมีเยอะจนเรียกได้ว่ามีทุกซอกทุกมุมของเมืองยิ่งกว่าที่ไหน ๆ อีก” เดม่อนพูดบอกเฟเรียทันทีที่เขานึกอะไรออก 

[ดูโรลเพลย์ @Feria ]

“สรุปภารกิจคุณเฟเรียแค่ไปช่วยพี่สาวคนนั้นเหรอครับ แปลกจังทำไมเธอถึงไม่ถูกแซเทอร์พบตัวเร็วกว่านี้กันนะ…” เดม่อนครุ่นคิด หลังจากถามอีกฝ่ายเกี่ยวกับภารกิจของอีกฝ่าย 

[ดูโรลเพลย์ @Feria ]

“หืม ข้อหลังนี่การที่เธอจะทำแบบนั้น ดูเหมือนต้องมีปฏิสัมพันธ์กับคนธรรมดาเลยนะ อาจจะต้องให้คนที่เกี่ยวข้องกับรัฐบาลที่ส่งไปดูแลชาวเฮติที่นั่นช่วย นี่สิปัญหาใหญ่…” ลิเลียน่าวิเคราะห์พลางพูดเสนอแนะ 

[ดูโรลเพลย์ @Feria ]

‘รัฐบาล’ เดม่อนครุ่นคิด ก่อนจะพูดขึ้น “จริงสิคุณเฟเรียตอนผมไปทำภารกิจเฮติคราวก่อนเจอพี่สาวที่เหมือนจะดูแลผู้คนในเฮติอยู่ด้วยนะครับ เหมือนเธอจะคอยดูแลผู้คนที่ศูนย์ลี้ภัยในเมือง แต่ไม่รู้ว่าผ่านมาหลายเดือนแล้วจะยังอยู่ไหม เธอชื่อเคย์ล่า เป็นเจ้าหน้าที่พิเศษเอ็นเอสเอ”

เดม่อนเริ่มสารธยายพรรณารูปลักษณ์ของพี่เคย์ล่าที่เขาเจอในเฮติให้ทั้งสองคนฟัง เขาพยายามทำให้ทั้งสองเห็นภาพตามให้เหมือนที่สุด เพื่อเฟเรียจะได้พอจำได้ทันทีตอนเห็นพี่เคย์ล่า

เคย์ล่า ไม่ทราบนามสกุล รู้เพียงเป็นเจ้าหน้าที่เอ็นเอสเอ เธอช่วยรวบรวมและปกป้องผู้คนไปยังศูนย์ลี้ภัยในเฮติ

“หรือให้ผม….” เดม่อนทำท่าจะพูด ก่อนผมเผลอไปสบตาลิเลียน่าเธอจ้องเขม็งจึงรีบเบรดทันที 

“จริงสิเฟเรีย เธอได้เพื่อนร่วมภารกิจหรือยัง ถ้ายังไงสนใจชั้นเพิ่มสักคนไหม” อีกฝ่ายจะไปเสี่ยงตายอีกแล้ว นี่เขาจะบ้าหรือไง คิดว่าตัวเองเป็นบุตรหนึ่งในสามมหาเทพหรือแอรีสงั้นเหรอถึงขยันหาเรื่องพาตัวเองไปตายขนาดนี้ เธอถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ จึงเลือกเสนอตัวเอง

[ดูโรลเพลย์ @Feria ]

หลังจากเฟเรียตกลง ก่อนหันทางไปเดม่อนและพูดกำชับ “ระหว่างชั้นไม่อยู่ นายต้องตั้งใจฝึกช้อมให้หนักล่ะ เดี๋ยวกลับมาจะทดสอบนาย อย่าคิดจะอู้อีกเชียวตาทึ่ม!?”

“ก็ได้…เธอเองก็ระวังตัวด้วย” เดม่อนพูดขึ้นอย่างยอมรับ 

“งั้นเป็นอันตกลง ถ้าเฟเรียได้อีกคนแล้วไปตามชั้นที่กระท่อมหมายเลข 6 ได้ตลอดเวลาเลยนะ หรือไม่ก็มาหาที่ลานฝึกนี่ก็ได้” ลิเลียน่าพูดแจ้งอีกฝ่าย

[ดูโรลเพลย์ @Feria ]

“พี่อลิเซียเป็นไงครับ เธอค่อนข้างมีประสบการณ์อยู่” เดม่อนเสนอ

[ดูโรลเพลย์ @Feria ]

“โชคดีนะเฟเรีย” ลิเลียพูดขึ้น ก่อนจะมองทั้งสองตัว “อืม ไม่เป็นไรหรอก ยังไงสองคนนี้ก็เพื่อนคนสำคัญของเธอนี่เนาะ” 

“ขอให้โชคดีครับ” เดม่อนพูดขึ้นก่อนจะโบกมือลาคุณเฟเรีย

[ดูโรลเพลย์ @Feria ]

หลังจากเราแยกกับคุณเฟเรียแล้ว ผมกับลิเลียน่าก็ชวนกันไปซื้อของขวัญเพื่อจะไปร่วมงานวันเกิดพี่อลิเซีย...

(Link การประลอง)

ได้โบนัสการประลอง: +25 EXP , +2 Point , +30 เกียรติยศ

Feria HEROES

ᏕᏝᏋᏋᎮᎥᏁᎶ ᎶᎥᏒᏝ

Feria Hayes

หลังจากที่ได้รับคำแนะนำจากคุณไครอนเกี่ยวกับคำพยากรณ์ที่ต้องไปที่เฮติครั้งนี้เสร็จเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ก็สร้างความกังวลแก่เฟเรียเป็นอย่างมากที่คุณไครอนแนะนำให้ไปขอคำแนะนำจากคนที่เคยไปทำภารกิจที่เฮติมาก่อนอย่าง ดีน ถ้าจำไม่ผิดเขาน่าจะเป็นบุตรแห่งโพไซดอลนะ แต่ว่าประเด็นคือเขาไม่ได้อยู่ที่ค่ายตอนนี้นี่สิ แสดงว่าไปทำภารกิจอยู่เหรอ งั้นเธอจะทำยังไงดีล่ะนี่ จะมีใครอีกไหมนะที่เคยไปเฮติมาก่อนแล้วเธอจะสามารถขอคำแนะนำได้อีกกันนะ เธอคิดวกวนอยู่ในหัวซ้ำไปซ้ำมาจนมาถึงที่อัศจรรย์ของค่าย เลยว่าจะเข้าไปฝึกอาวุธสักหน่อย

[ดูโรลเพลย์ของ @Daemon]

เฟเรียเดินเข้ามาในลานฝึกพร้อมกับหอกประจำตัวของเธอเพื่อมาทำใจให้สงบจากความวุ่นวายใจจากการเจอเรื่องหลาย ๆ ในวันนี้แถมยังต้องหาคนที่พอให้คำแนะนำเกี่ยวกับเฮติได้ ในตอนนั้นเอง

“เอ๊ะ มีคนอยู่เหรอ”

[ดูโรลเพลย์ของ @Daemon]

เฟเรียที่ยืนอึ้งกับการมองการประลองของทั้งสองคนที่ดูสูสีคู่คี่กันเป็นอย่างมาก แต่ว่าภาพนั่นก็เล่นเอาเธอเห็นภาพทับซ้อนตอนสู้กับเทพหยางเจียนที่จีน ที่เธอนั่นสู้อะไรอีกฝ่ายไม่ได้ แล้วมีสภาพแบบเดม่อนตอนนี้เลย

“อ่า ทำไมดันมานึกถึงเรื่องแย่ ๆ ตอนนี้ด้วยนี่”

เธอปิดตาตัวเองข้างหนึ่งเพื่อให้ได้ตั้งสติตัวเองสักนิดหน่อย แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะสังเกตเห็นเธอซะแล้วสิ

[ดูโรลเพลย์ของ @Daemon]

“อะ เออ…เราเฟเรีย เฮย์ส ธิดาแห่งฮิปนอสค่ะ แล้วพวกเธอล่ะคะ”

เธอสะดุ้งเมื่อถูกทักเล็กน้อย

[ดูโรลเพลย์ของ @Daemon]

“เดม่อนนี่ใช่ที่ว่ากันว่าเป็นบุตรแห่งอะโฟร์ไดต์ที่ไม่สมกับเป็นลูกอะโฟร์ไดต์ตามข่าวลือหรือเปล่าคะ”

[ดูโรลเพลย์ของ @Daemon]

“ฮ่า ๆ ไม่พิลึกหรอกค่ะ เราก็ถูกเข้าใจผิดว่าไม่สมกับเป็นฮิปนอสเหมือนกัน กลับกันเราว่าผู้ชายตอนเหงื่อออกมันเท่ดีออกนะคะ”

เธอขำนิด ๆ กับคำพูดแซวของลิเลียน่า

[ดูโรลเพลย์ของ @Daemon]

“คิด ๆ แล้วเราก็คล้ายกันเลยนะคะ จริงด้วยสิ เรามาประลองกันไหมคะ พอดีเจอเรื่องวุ่น ๆ มาทั้งวัน เลยอยากออกแรงกับต่อสู้ซะบ้างน่ะ”

[ดูโรลเพลย์ของ @Daemon]

“เรายังอ่อนหัดอยู่เลยนะคะ จะไปสั่งสอนใครได้ เร็ว ๆ นี้ก็พึ่งไปแพ้มาด้วย แค่อยากระบายอารมณ์เท่านั้นเอง”

เธอควงหอกของตนออกมาตั้งท่าเตรียมพร้อมโจมตี

“ฝากตัวด้วยนะคะ คุณเดม่อน”

[ดูโรลเพลย์ของ @Daemon]

“งั้นไม่เกรงใจแล้วนะคะ”

เฟเรียใช้สองมือจับหอกของตนเข้าโจมตีใส่เดม่อนอย่างดุดัน โดยเป้าหมายของเธอคือการเข้าประชิดตัวและแตะตัวเดม่อนให้ได้

“ย๊ากกก”

[ดูโรลเพลย์ของ @Daemon]

“โอ้ย! ไม่ยอมหรอกนะคะ”

เธอเปลี่ยนท่าจับหอกเป็นจับด้วยมือข้างเดียวก่อนจะแทงไปที่เข่าของเดม่อน

[ดูโรลเพลย์ของ @Daemon]

เฟเรียกระโดดหลบแต่ด้วยจังหวะของเธอที่ช้าเกินไปทำให้สะดุดล้ม แต่ในจังหวะที่กำลังจะล้มอยู่นั่นเธอก็รวบรวมพลังแทงเข้าใส่เดม่อนที่สีข้างเขา

[ดูโรลเพลย์ของ @Daemon]

ตอนที่เห็นว่าอีกฝ่ายถอยไปเฟเรียที่ไม่ยอมแพ้แม้จะโดนไปเยอะแล้วก็ตาม เธอขว้างหอกของตนให้ตรงไปใส่เดม่อน ในขณะที่เธอก็วิ่งไปพร้อมกับหอกเพื่อเตรียมใช้สะกดจิต

[ดูโรลเพลย์ของ @Daemon]

เฟเรียที่ถูกมนตร์มหาเสน่ห์ของเดม่อนหยุดวิ่งลงชั่วขณะ นี่น่ะเหรอพลังของสายเลือดอะโฟร์ไดต์แข็งแกร่งจริง ๆ

[ดูโรลเพลย์ของ @Daemon]

เฟเรียที่รู้สึกตัวและมองเห็นหอกของตัวเองพุ่งเข้ามาคงไม่รู้ล่ะสิว่ามันจะเป็นแบบนี้ เธอหมุนตัวหลบหอกของตัวเองก่อนมองเห็นเดม่อนอ้อนมา จึงยื่นมือออกมาจะแตะตัวอีกฝ่ายเพื่อใช้สะกดจิตก่อนจะกระซิบข้างหูอีกฝ่าย “หลับใหลไปนะคะคุณเดม่อน“

[ดูโรลเพลย์ของ @Daemon]

จังหวะที่เขากำลังเซจากสะกดจิตของเธอ แต่ในตอนนั้นเธอก็โดนสเน่ห์ของเดม่อนทำให้เธอหยุดชะงักช่วงขณะ

[ดูโรลเพลย์ของ @Daemon]

เฟเรียกระเด็นจากหมัดของอีกฝ่ายแต่เธอก็ถือโอกาสพยายามจับข้อมืออีกฝ่าย เพื่อใช้พลังของเธออีกครั้ง

“หลับไปซะ”

[ดูโรลเพลย์ของ @Daemon]

ดูเหมือนเธอจะเสียเปรียบหนักมาก การต่อสู้ครั้งนี้แทบไม่เห็นทางชนะได้เลย และก็ใช่เธอรับมือไม่ไหวจนล้มลงไปแล้ว ให้ตายสิ การต่อสู้ครั้งนี้ ทำเอาเธอนึกถึงเรื่องแย่ ๆ เอาซะได้

“คุณเดม่อนนี่เก่งเป็นบ้าเลยนะคะ“

[ดูโรลเพลย์ของ @Daemon]

“อ้อ อันนั้นไม่ใช่หลับใหลหรอกค่ะ มันเป็นพลังใหม่ที่เราพึ่งปลดล็อตมาเรียกว่า สะกดจิตน่ะ ถึงเงื่อนไขการใช้งานดันยากไปนิดก็เถอะ แต่มนตร์สเน่ห์ของคุณเดม่อนนี่สุดยอดมากเลยนะคะ เหมือนปราการสิทธิเลย”

เฟเรียใช้หอกยันตัวเองขึ้นก่อนจะเดินมารวมตัวกับทั้งคู่

”ส่วนเรื่องซ้อมด้วยกันคงต้องรอเรากลับมาจากเฮติก่อนนะคะ แล้วค่อยมาซ้อมด้วยนะคะลิเลียน่า”

เธอยิ้มให้ลิเลียน่าเชิงขอบคุณที่อีกฝ่ายหนึ่งชวนเธอ ถ้าไม่ใช่ว่าเธอมีภารกิจที่เฮติล่ะนะคงซ้อมด้วยแน่

[ดูโรลเพลย์ของ @Daemon]

“ใช่ค่ะ คือเมื่อคืนเราฝันร้ายเลยไปถามเรเซลดูก็พบว่ามันเป็นภารกิจคำพยากรณ์ที่ต้องไปที่เฮติ ดูเหมือนจะมีธิดาแห่งไอริสต้องการความช่วยเหลืออยู่ แต่คุณไครอนบอกว่าต้องไปปลุกความหวังผู้คนที่นั่นด้วยน่ะ”

เธอพยักหน้าตอบ

[ดูโรลเพลย์ของ @Daemon]

“สักครู่นะคะ เออ… ณ เมืองเฮติ อันถูกครอบงำด้วยคำสาปแห่งเฮคาที ความตายและโกลาหลแผ่ซ่าน มนุษย์ กลายเป็นปีศาจ บ้านเมืองกลายเป็นนรก ท่ามกลางความมืดมิด ธิดาแห่งไอริสผู้ไร้เดียงสาตกอยู่ในอันตราย วิญญาณ ร้ายออกอาละวาด คมกระสุน พุ่งว่อนราวกับสายฝน โชคชะตาของธิดาแห่งไอริสอยู่ในมือของธิดาแห่งฮิปนอส จงฟังเสียงกระซิบแห่งสายลม มันจะนำทางวีรบุรุษไปสู่เฮติ จงมองหาสัญลักษณ์แห่งรุ้ง มันคือกุญแจไขไปสู่ชัยชนะ แต่จงระวัง เงาแห่งความสิ้นหวัง กำลังคืบคลาน วีรบุรุษ ต้องเผชิญหน้ากับ ความกลัวที่สุดของตน หากเขาล้มเหลว เฮติ จะตกอยู่ในความมืดมิดตลอดกาล ประมาณนี้นะคะ”

เฟเรียหลับตาลงนึกถึงคำพยากรณ์ก่อนจะเอ่ยคำพยากรณ์ที่ได้มาจากเรเซลออกมาให้ทั้งสองคนฟังกัน เผื่อว่าจะพอช่วยอะไรเธอได้บ้าง

[ดูโรลเพลย์ของ @Daemon]

“งั้นก็เหมือนในฝันของเราเลยนะคะ ในฝันที่เราเห็นเป็นเมืองที่เต็มไปด้วยอสุรกาย แล้วมีผู้หญิงอายุประมาณ 20 ต้น ๆ หนีมิโนทอร์อยู่และในตอนสุดท้ายนั่น….”

เธอเงียบไปพลางกอดอกและมองแขนตัวเอง

“เธอคนนั้นถูกมิโนทอร์โจมตี…หลังจากนั้นเราก็สะดุ้งตื่นขึ้นมาน่ะ”

[ดูโรลเพลย์ของ @Daemon]

“ภารกิจไม่ได้มีแค่นั้นน่ะ ดูเหมือนเราต้องไปเป็นแสงแห่งความหวังให้ผู้คนในเฮติที่อยู่ในความหวาดกลัวให้ฮึดขึ้นสู้น่ะ“

[ดูโรลเพลย์ของ @Daemon]

“นั่นสินะคะ อ้อ มีคำแนะนำจากคุณไครอนมาด้วยนะคะ ว่าให้ไปขอคำแนะนำจากคุณดีน เพราะเขาเคยไปเฮติมาก่อน แต่ปัญหาคือคุณดีนเขาไปทำภารกิจอยู่นอกค่ายนี่แหละ“

[ดูโรลเพลย์ของ @Daemon]

“เรายังไม่มีเลยค่ะ ถ้าลิเลียน่าไม่รังเกียจก็อบลินหรืออีกัวน่าล่ะก็เราก็ยินดีนะคะ ฝากตัวด้วยนะคะ”

[ดูโรลเพลย์ของ @Daemon]

“อีกคนเหรอคะ เราต้องการใครสักคนที่โน้มน้าวใจคนได้แบบคุณเดม่อนซะด้วยสิ”

[ดูโรลเพลย์ของ @Daemon]

“พี่อลิเซียนี่เราเคยไปทำภารกิจด้วยกันอยู่นะคะ ถ้าเป็นแบบนั้นก็ดีไปเลยนะคะ อ้อ! เราต้องไปทำธุระสักหน่อย แถมต้องไปรับกาเอลกับเรเลียด้วย ถ้าไม่รังเกียจเราขอพาทั้งคู่ไปด้วยนะคะ“

[ดูโรลเพลย์ของ @Daemon]

“งั้นแล้วเจอกันนะคะ”

เธอโบกมือลาทั้งคู่ก่อนจะไปธุระต่อ

ได้โบนัสการประลอง: +25 EXP , +2 Point , +30 เกียรติยศ