The Armory ⋘ โรงเก็บยุทโธปกรณ์ ⋙

Kai -

 14:15 น. โรงเก็บยุทโธปกรณ์ (12/12/2025)

กลิ่นน้ำมันเครื่องจาง ๆ ผสมกับกลิ่นสนิมเหล็กที่เป็นเอกลักษณ์ลอยมาแตะจมูกทันทีที่ก้าวเท้าเข้าสู่เขตรั้วของโรงเก็บยุทโธปกรณ์ สำหรับคนทั่วไปกลิ่นพวกนี้อาจชวนเวียนหัว แต่สำหรับไค มันคือกลิ่นของอำนาจ

ไคเดินตามหลังแผ่นหลังกว้างของโนอาห์ คลาร์ก เข้ามาด้านใน สายตาคมกริบของบุตรแห่งจูปิเตอร์กวาดมองไปรอบ ๆ อย่างพิจารณา เขาไม่ได้ตื่นตาตื่นใจกับความยิ่งใหญ่ของเครื่องจักรสังหารเหล่านี้ เพราะเคยเห็นผ่านตาจากตำราและแบบจำลองในห้องสมุดตระกูลมานับครั้งไม่ถ้วน แต่สิ่งที่ทำให้เขารู้สึกพอใจคือสภาพของพวกมัน

เครื่องหางแมงป่องขนาดมหึมาที่ตั้งตระหง่านอยู่มุมโรงเก็บถูกขัดเงาวับไร้รอยสนิม เครื่องยิงหินและรถถังจอดเรียงรายเป็นระเบียบราวกับไม้บรรทัดวัด ไม่มีเศษขยะหรืออุปกรณ์วางระเกะระกะขวางทางเดินแม้แต่ชิ้นเดียว นี่สิ ถึงจะเรียกว่าวินัยทหารที่แท้จริง

“ที่นี่คือโรงเก็บยุทโธปกรณ์หลัก” โนอาห์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ก้องกังวานโดยไม่ต้องตะโกนแข่งกับเสียงเครื่องจักร เขามือไพล่หลังพลางผายมือไปยังแผงอาวุธด้านข้าง 

“นอกจากเครื่องจักรหนักพวกนี้ ที่นี่ยังเป็นคลังแสงสำหรับอาวุธส่วนบุคคล ชาวค่ายสามารถนำอาวุธที่ได้จากภารกิจมาบริจาค หรือทำเรื่องขอยืมยุทโธปกรณ์ระดับสูงไปใช้ได้ หากได้รับอนุญาต”

ไคพยักหน้าเบา ๆ พลางเดินเข้าไปใกล้เครื่องยิงลูกศรเครื่องหนึ่ง ปลายนิ้วยาวไล่ไปตามโครงเหล็กเย็นเฉียบเพื่อตรวจสอบความเรียบร้อย ไม่มีฝุ่นติดมือขึ้นมาสักเม็ด—วิเศษ

“ดูแลรักษาได้ดี” ไคเอ่ยชมสั้น ๆ สายตายังคงจับจ้องไปที่กลไกของเครื่องยิง “อาวุธที่ดีไม่ใช่แค่มีพลังทำลายล้างสูง แต่ต้องพร้อมใช้งานในเสี้ยววินาทีที่จำเป็น ผมเกลียดพวกที่ปล่อยให้ดาบทื่อหรือปล่อยให้เฟืองสนิมเขรอะ หวังว่าพลทหารที่ดูแลส่วนนี้จะรักษามาตรฐานนี้ได้ตลอดนะ”

“เรามีเวรผลัดเปลี่ยนดูแลตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง” โนอาห์ตอบกลับทันควัน สายตาของอีกฝ่ายฉายแววพึงพอใจเล็กน้อยที่เห็นว่าไคให้ความสำคัญกับรายละเอียด 

“ไม่มีคำว่าหย่อนยานในพจนานุกรมของฝ่ายบำรุงรักษา ไปกันต่อเถอะ สถานที่ถัดไปอยู่ไม่ไกลจากนี้”

ไคกระตุกยิ้มมุมปาก ความเป็นระเบียบของที่นี่ช่วยลบล้างความหงุดหงิดจากอากาศร้อนข้างนอกไปได้โข อย่างน้อยค่ายนี้ก็ไม่ได้ป่าเถื่อนไร้อารยธรรมอย่างที่เขากังวลในตอนแรก

รับภารกิจไกด์เดินชมรอบค่าย

• ทัวร์โรงเก็บยุทโธปกรณ์ EXP +15
  

ปฏิสัมพันธ์กับ NPC

• ได้รับค่าความสนิทสนมกับ โนอาห์ คลาร์ก +5

Clementis HONOR

Clementis

Haus of Ratigan • Daughter of Justitia • Legacy of Orcus

Place

โรงเก็บยุทโธปกรณ์

Date and Time

วันที่ 15 ธันวาคม 2025 • 11.15 น.

Purpose

ดูแลบำรุงรักษายุทโธปกรณ์

คำกล่าวโบราณที่ว่ากองทัพต้องเดินด้วยท้องยังคงเป็นสัจธรรมที่ไม่เคยล้าสมัย ไม่ว่ากาลเวลาจะเปลี่ยนผันหรือเทคโนโลยีจะก้าวไกลเพียงใด ความหิวโหยยังคงเป็นศัตรูตัวฉกาจที่กัดกินเรี่ยวแรงและสมาธิได้อย่างเงียบเชียบที่สุด

สำหรับคลีเมนทิสแล้วแม้เธอจะไม่ใช่คนที่พิถีพิถันในรสชาติหรือตระกละตะกลามในปริมาณ แต่เมื่อร่างกายส่งสัญญาณประท้วงด้วยความว่างเปล่าภายในกระเพาะ การเพิกเฉยต่อไปก็ดูจะเป็นการทรมานตนเองโดยใช่เหตุ ร่างเล็กก้าวเท้าเข้ามาภายในเขตโรงอาหาร บรรยากาศในช่วงเวลานี้ค่อนข้างบางตาเมื่อเทียบกับตอนเที่ยงตรง มีเพียงเสียงช้อนส้อมกระทบจานและเสียงพูดคุยงึมงำเบา ๆ จากมุมต่าง ๆ

คู่ดวงตาสีน้ำตาลเทากวาดมองไปยังเคาน์เตอร์บริการ อาหารมื้อหนักดูจะเป็นภาระเกินไปสำหรับการเตรียมตัวทำงานในช่วงบ่าย ท้ายที่สุดมือเรียวบางตกลงใจคว้าเอาเพียงแซนด์วิชแฮมชีสธรรมดา ๆ มาหนึ่งชิ้น มันเป็นอาหารที่เรียบง่าย รวดเร็วแต่ให้พลังงานเพียงพอสำหรับการขับเคลื่อนร่างกาย

เธอทิ้งตัวเบาะตัวหนึ่งซึ่งจัดไว้สำหรับสมาชิกในกองร้อย ผิวสัมผัสของโต๊ะไม้ที่ผ่านการใช้งานมาอย่างยาวนานสะท้อนถึงประวัติศาสตร์ของสถานที่แห่งนี้ ทายาทออร์คัสการแกะห่อกระดาษไขออก กลิ่นหอมจางของขนมปังโฮลวีตผสมกับกลิ่นเค็มปะแล่มของแฮมรมควันลอยแตะจมูก แม้จะไม่ใช่อาหารรสเลิศระดับภัตตาคารแต่รสสัมผัสของชีสที่เริ่มละลายจากความอุ่นของขนมปังก็ช่วยปลอบประโลมความเหนื่อยล้าได้เป็นอย่างดี

การเป็นคนกินง่ายอยู่ง่ายทำให้เธอใช้เวลาเพียงไม่นานในการจัดการมื้อเที่ยงนี้ พลังงานที่ได้รับกลับมาเปรียบเสมือนเชื้อเพลิงที่ถูกเติมลงในเครื่องจักร พร้อมแล้วที่จะขับเคลื่อนฟันเฟืองชิ้นเล็ก ๆ นี้ให้หมุนวนไปตามหน้าที่อีกครั้ง

เมื่อภารกิจส่วนตัวเรียบร้อย เด็กสาวหยัดกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ปัดเศษขนมปังที่อาจหลงเหลืออยู่ตามมุมปากและเสื้อผ้าเล็กน้อยก่อนจะมุ่งหน้าออกจากโรงอาหาร จุดหมายถัดไปไม่ใช่ลานฝึกหรือหอพักแต่เป็นหัวใจสำคัญอีกแห่งของค่ายทหารอย่างโรงเก็บยุทโธปกรณ์

ระหว่างทางเดินที่ทอดยาวเสียงรองเท้าคอมแบทกระทบพื้นคอนกรีตเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ในหัวของคลีเมนทิสหวนนึกถึงคำพูดของวินเซนโซที่เคยกล่าวไว้ด้วยน้ำเสียงจริงจังว่าอาวุธและอุปกรณ์ทุกชิ้นจะต้องได้รับการดูแลจากทหารที่ผ่านการฝึกมาอย่างดีเท่านั้น

ถ้อยคำนั้นยังคงดังก้องสร้างความรู้สึกย้อนแย้งในใจเล็กน้อย เธอไม่เคยคาดคิดเลยว่าโอกาสที่จะได้สัมผัสและดูแลเขี้ยวเล็บของกองทัพจะมาถึงเร็วขนาดนี้ แม้ในวันนี้สถานะของเธอจะเป็นเพียงลูกมือ คอยช่วยหยิบจับและเรียนรู้งานจากรุ่นพี่ แต่ความตื่นเต้นระคนประหม่าก็ยังคงเป็นความรู้สึกที่ปฏิเสธไม่ได้

ทันทีที่ก้าวข้ามธรณีประตูของโรงเก็บอาวุธกลิ่นอายเฉพาะตัวก็พุ่งเข้าปะทะประสาทสัมผัส กลิ่นฉุนจมูกของน้ำมันชโลมปืน กลิ่นเย็นเยียบของโลหะ และกลิ่นจางของดินปืนที่ฝังลึกอยู่ในเนื้อไม้และเหล็กกล้า มันเป็นกลิ่นของสงคราม ของระเบียบวินัย และความปลอดภัยในเวลาเดียวกัน

เบื้องหน้าของเธอคือชั้นวางปืนยาวที่เรียงรายกันอย่างเป็นระเบียบราวกับทหารที่กำลังเข้าแถว แสงไฟนีออนสาดส่องลงมากระทบพานท้ายไม้ขัดเงาและลำกล้องเหล็กดำมะเมื่อม สะท้อนประกายวาววับที่ดูน่าเกรงขาม ทหารรุ่นพี่สองสามคนกำลังง่วนอยู่กับโต๊ะปฏิบัติงาน

“ให้เริ่มจากอะไรก่อนดีคะ”

เสียงนุ่มถาม ส่งผลให้รุ่นพี่ร่างสูงหันมามองพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะเริ่มอธิบายขั้นตอนอย่างกระชับแต่ได้ใจความ เขาหยิบปืนยาวไรเฟิลกระบอกหนึ่งส่งให้เธอพร้อมกับชุดอุปกรณ์ทำความสะอาดที่บรรจุอยู่ในกล่องโลหะใบเล็ก

เด็กสาวรับคำสั่งอย่างแข็งขัน เธอรับปืนกระบอกนั้นมาด้วยสองมือ พาตัวเองไปยังมุมหนึ่งของโต๊ะที่ว่างอยู่ วางอุปกรณ์ทุกอย่างลงอย่างเป็นระเบียบ ก่อนจะเริ่มลงมือปฏิบัติภารกิจในฐานะช่างสรรพาวุธจำเป็น

มือเล็กหยิบเอาแปรงขนทองเหลืองและน้ำยาทำความสะอาดออกมา กลิ่นของตัวทำละลายลอยฟุ้งขึ้นมาแตะจมูก มันฉุนกึกแต่กลับให้ความรู้สึกสะอาดสะอ้าน เธอเริ่มจากการแยงแส้ทำความสะอาดเข้าไปในลำกล้องปืน ขัดถูคราบตะกั่วและเขม่าดินปืนที่เกาะแน่นอยู่ตามเกลียวลำกล้อง การขยับมือเข้าออกเป็นจังหวะสม่ำเสมอต้องใช้แรงพอสมควร แต่คลีเมนทิสก็ทำมันด้วยความตั้งใจ ดวงตาทรงเสน่ห์จดจ้องมองดูคราบสกปรกที่หลุดออกมาพร้อมกับผ้าเช็ดปลายแส้ที่เปลี่ยนจากสีขาวเป็นสีดำสนิท

ยุตรีแห่งจัสติเทียจบหน้าที่ของตนโดยการใช้ผ้าสะอาดเช็ดรอยนิ้วมือออกจากผิวปืนด้านนอกเป็นครั้งสุดท้าย ความเหนื่อยล้าจากการเพ่งสมาธิและการออกแรงขัดถูดูเหมือนจะระเหยหายไปเมื่อได้เห็นผลงานตรงหน้า เธอไม่เคยคิดว่างานที่ดูน่าเบื่อหน่ายเช่นนี้จะมอบความสงบทางใจได้มากขนาดนี้ มันเป็นช่วงเวลาที่เธอได้จดจ่ออยู่กับปัจจุบัน ตัดขาดจากความวุ่นวายภายนอก และควบคุมทุกอย่างได้ด้วยสองมือของตัวเอง

มุมปากของเด็กสาวกระตุกยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเล็ก ๆ ที่หาได้ยาก รอยยิ้มแห่งความภาคภูมิใจที่เกิดจากการเอาชนะความไม่รู้และการทำหน้าที่ของตนเองได้อย่างสมบูรณ์

"เรียบร้อย... ดีกว่าที่คิดไว้อีกนะเนี่ย"

เสียงพึมพำแผ่วเบากับตัวเองดังขึ้นท่ามกลางเสียงการทำงานในโรงเก็บอาวุธ เด็กสาวปาดเหงื่อที่ซึมไรผมเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองหากองงานชิ้นต่อไปด้วยแววตาที่มุ่งมั่นกว่าเดิม

รางวัลกิจวัตร

• EXP +15
• ดีนาเรียส +3
• เกียรติยศ +15
• ป้ายเกียรติยศ {JP} +1

Moneka HONOR

วันที่ 06 เดือน กุมภาพันธ์ ปี 2026

เวลาเย็น เวลา 16.00 น. เป็นต้นไป ณ โรงเก็บยุทโธปกรณ์ ค่ายจูปิเตอร์

              หลังจากการสนทนาอันแสนยาวนานกับบุตรแห่งอะพอลโลสิ้นสุดลง โมนีก้า มารันเธียร์ บลอสซัม ก็ก้าวเดินออกมาจากวิหารเทพจูปิเตอร์ท่ามกลางแสงสีส้มแดงที่เริ่มฉาบไปทั่วท้องฟ้าของนิวโรม เธอไม่ได้มุ่งหน้ากลับไปพักผ่อนทันทีตามคำแนะนำของบรูตัส แต่เป้าหมายถัดไปของเธอคือโรงเก็บยุทโธปกรณ์อันโอ่อ่าของค่ายจูปิเตอร์ สถานที่ซึ่งอบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำมันหล่อลื่นและไอร้อนของเหล็กที่ถูกหลอมละลาย

              บรรยากาศยามเย็นภายในโรงเก็บยุทโธปกรณ์ช่างดูน่าเกรงขาม เครื่องหางแมงป่องและเครื่องยิงหินขนาดมหึมาตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางเงามืดที่คืบคลานเข้ามา ทหารที่ทำหน้าที่บำรุงรักษาอาวุธต่างพากันแปลกใจเมื่อเห็นเซนจูเรี่ยนสาวเดินเข้ามาด้วยท่วงท่าที่นิ่งสงบผิดกับวิสัยร่าเริงที่เคยเป็น โมนีก้าตรงไปยังเคาน์เตอร์ส่วนกลางเพื่อเขียนแบบฟอร์มเบิกทองคำจักรพรรดิ ซึ่งเป็นวัตถุดิบที่เธอตั้งใจจะนำไปใช้เป็นส่วนผสมลับสำหรับการตัดเย็บรองเท้าบูทคู่ใหม่

[ในการเบิกวัตถุดิบจากส่วนกลาง ท่านจะต้องมีเครดิตส่วนตัวในระดับหนึ่ง]

              ประโยคบนใบเบิกเตือนใจเธอถึงกฎเกณฑ์อันเคร่งครัดของโรม แต่สำหรับผู้ที่ผ่านภารกิจกู้กาลเวลามานานนับห้าปีอย่างเธอ เรื่องนี้ไม่ใช่ปัญหา โมนีก้าล้วงมือเข้าไปในแหวนดาราจรัสก่อนจะนำป้ายเกียรติยศที่เธอสะสมไว้และไม่เคยคิดจะนำออกมาใช้จำนวน 100 ป้าย วางลงบนเคาน์เตอร์ด้วยเสียงดัง เคร้ง เป็นการประกาศถึงความสำเร็จที่แลกมาด้วยหยาดเหงื่อและคราบน้ำตาโดยไม่ต้องเอ่ยคำพูดใด ๆ

              เมื่อขั้นตอนการเบิกวัตถุดิบเสร็จสิ้น โมนีก้าก็ได้รับทองคำจักรพรรดิที่เรืองแสงเรืองรองมาไว้ในมือ เธอตั้งใจจะนำมันไปให้บุตรแห่งเฮเฟตัสที่ร้านค้าในค่าย เพื่อประกอบเข้ากับรองเท้าบูทส้นหนาแบบบล็อกฮีลที่เธอเคยสั่งทำทิ้งไว้ รองเท้าที่ถูกออกแบบมาให้สูงปรี๊ดถึง 4 นิ้วเพื่อตอบสนองความต้องการอยากสูงของเธอ ตัวรองเท้าทำจากหนังผิวกึ่งเงาสไตล์มินิมอลดุ ๆ ที่พื้นผิวสามารถปรับขนาดให้กระชับเท้าได้เอง และมีคุณสมบัติพิเศษในการซับแรงกระแทกจากการตกจากที่สูงได้เป็นอย่างดี

              "ขอบคุณต่ะ" เธอเอ่ยสั้น ๆ กับทหารประจำโรงเก็บยุทโธปกรณ์ ก่อนจะหมุนกายเดินออกจากโซนแห่งสงครามนั้นมุ่งหน้าสู่ที่พัก กองร้อยที่ 2 ของตนเอง ทุกฝีก้าวของเธอบนพื้นหินขัดมีความหมายมากกว่าที่เคยเป็น มันคือความนิ่งสงบที่แฝงไปด้วยความหวังและความลับที่สลักลึกอยู่ในดวงวิญญาณ

แบบฟอร์มขอเบิกวัตถุดิบจากค่าย 

ชื่อตัวละคร: โมนีก้า เอ็ม. บลอสซัม

สังกัดกองร้อย: กองร้อยที่ 2

วัตถุดิบที่ขอเบิก: ทองคำจักรพรรดิ จำนวน 100 ชิ้น

ส่งมอบ: ป้ายเกียรติยศค่ายจูปิเตอร์จำนวน 100 ชิ้น