[ทางเข้าค่าย] ประตูค่าย

Laura BELIEVER

ด้านหน้าประตูค่าย 

ย้อนเวลา 14 กุมภาพันธ์ วันวาเลน์ไทน์ เวลา 9.30 น.

หลังเด็กสาวไปแฮปปี้วาเลนไทน์ ผู้เป็นพ่อเธอเสร็จเรียบร้อยแล้ว เมื่อเธอเดินออกมาด้านหน้าของตัวประตูค่าย เธอเข้าพบเข้ากับเทพีอะโฟไดท์ 

เธอดูสง่างามแล้วก็สวยมากเลย เด็กสาวเองถึงกับละสายตากับเธอไม่ได้เลย สวยแบบไม่ต้องทำอะไร แม้ว่าท่วงท่ากิริยาต่างๆ ก็ดูสวยไปหมด

เมื่อเธอได้สติเธอก็รีบคุกเข่าพร้อมกับเคารพอีกเทพีโดยทันที

“ ขอคารวะเทพีอะโฟร์ไดร์ ” เธอเก่าขึ้นก่อนจะย่อตัวลง เพื่อแสดงความเคารพ

พูดตามตรงว่าเธอแทบทำตัวไม่ถูกเลย ท่าทางของเด็กสาวตอนนี้ดูเกร็งไปหมด 

“ ทำตัวตามสบายเถอะ ” น้ำเสียงของอีกฝ่าย แบบไม่ต้องมองหน้ายังรู้เลยว่า เจ้าของเสียงนี้คือสวยมาก

เด็กสาวเองก็ค่อยๆ ขยับตัวลุกขึ้นก่อนจะยืนตรงเธอแทบไม่กล้าเงยหน้าเลยด้วยซ้ำ

“ หนู ... หนู ลอร์ร่าค่ะ เป็นธิดาของไดโอนิซุสค่ะ ” เธอแนะนำตัวแบบเสียงสั้นๆ

“ ไม่เป็นไรลอร่า ยืนขึ้นก่อน ” อีกฝ่ายกล่าวพร้อมกับ หยิบของขวัญออกมาแล้วก็ส่งให้กับเธอ ขณะที่ลอร์ร่าเองก็กำลังลุกขึ้น ยืนเต็มความสูงของตัวเอง ด้วยท่าทางที่สำรวมเอามากๆ

“ แล้วอันนี้ของขวัญของเธอ ” กล่องของขวัญที่ผูกโบว์เอาไว้ ถูกส่งให้กับเด็กสาว

เธอย่อตัวอีกครั้ง เพื่อรับของขวัญมา กล่องขนาดมันไม่ใหญ่มาก เเละน้ำหนักก็ไม่ได้มากด้วย

“ ขอบคุณค่ะ ขอบคุณมากมากเลยนะคะ ” เธอรับมันมาพถือเอาไว้สักครู่หนึ่งพร้อมกับเปิดมันออก  ก็พบว่าภายในเป็น น้ำหอม 1 ขวด ที่รูปทรงสวยและดูแปลกตาออกไป จากทรงขวด 

พูดตามตรงว่าเธอเองก็ไม่เคยเห็นน้ำหอมชนิดนี้มาก่อน 

“ หวังว่าจะชอบมันนะ ” 

ไม่มีคำบรรยายใดที่จะบอกว่าเธอไม่ชอบ  เพราะตัวของลอร่านั้น เธอชอบฉีดน้ำหอมเป็นชีวิตจิตใจเลยทีเดียว เธอก็เลยรีบตอบรับไป “ ชอบค่ะ ชอบเลย ชอบมากเลยค่ะ ” 

ใบหน้าของเธอเปี่ยมไปด้วยความสุข อย่างบอกไม่ถูก เธอเอากล่องนั้นมากอดเอาไว้และโยกตัวไปมา ดูมีความสุขอย่างมาก

ก่อนที่จะหยิบดอกกุหลาบสีทองขึ้นมา  “ เดี๋ยวค่ะ เนื่องในวันวาเลนไทน์ หนูขอมอบดอกไม้ให้นะคะ ” เธอส่งดอกกุหลาบสีทองให้ 

“ สุขสันต์วันวาเลนไทน์ค่ะ ” เธอกลับพร้อมกับรอยยิ้ม

มือของทางเทพีรับดอกไม้ขึ้นไป  “ ดอกไม้ของฉันหรอ ขอบใจ ” 

ทางเทพีเองก็ตอบรับ มันยิ่ง ทำให้เด็กสาวรู้สึกทำตัวไม่ถูกเลย เพราะโดยปกติเธอจะคุยกับพ่อยังเป็นปกติ แต่เมื่อเป็นคนอื่นมันก็จะทำเอาเธอเกร็งอย่างบอกไม่ถูก

“ แล้วนี่กำลังจะออกไปไหนกัน ” อีกฝ่ายถามเด็กสาว พร้อมมองด้วยสายตาอบอุ่น

“ อ่อ คือหนูกำลังจะไปหาคู่เดทค่ะ ” เธอพูดแบบเขินอาย มือบิดไปมาจนพันกันเองไปหมด ยิ่งบอกเรื่องนี้ยิ่งเขินเข้าไปอีก หน้าของเธอเองก็แดงขึ้นเล็กน้อย

“ ดีเลยสิ ยังไงก็ขอให้โชคดี อย่าลืมใช้น้ำหอมนั้นด้วยหละ ” น้ำเสียงของอีกฝ่าย ทำให้เด็กสาวรู้สึกว่าวันนี้ต้องมีอะไรดีดีเข้ามาแน่นอน

“ ได้เลยค่ะ หนูจะใช้มัน ยังไงก็ขอบคุณนะคะ ขอบคุณจริงๆค่ะ ขอบคุณมากเลย หนูจะใช้มันเเน่นอนค่ะ ” เธอกล่าวคำว่าขอบคุณ ไปกี่ครั้งต่อกี่ครั้งแล้วก็ไม่รู้ เเถมยังพูดวนไปวนมาอีกต่างหาก

ทางเทพีเองก็ขำออกมา กับความรู้สึกรักของเจ้าเด็กสาวตรงหน้า

“ ไปเถอะ เดี๋ยวจะไปสายมันจะไม่ดีเอานะ ” เธอกล่าวสั้นๆ

ก่อนที่ เด็กสาวโค้งตัวอีกครั้งเพื่อเป็นการบอกลาอีกครั้ง เป็นการทำความเคารพอีกรอบนึงด้วย

” งั้นหนูขอตัวก่อนนะคะ ” เธอกล่าวพร้อมกับขยับกระเป๋าแล้วก็มุ่งหน้าเดินออกไปทันที

ภายในใจตอนนี้เธอรู้สึกว่า วันนี้ต้องเป็นวันที่โชคดีแน่นอน

[แบบฟอร์มถวายของ]

ชื่อของคุณ: Laura Tanner

ของที่ถวาย: กุหลาบสีทอง

เทพที่ถวายของ: อะโฟร์ไดท์

 [BELIEVER (ผู้ศรัทธาเหล่าเทพ) - โบนัสเพิ่มความโปรดปราน +15] 

 รับกล่องแห่งความรักจากเทพีอะโฟร์ไดท์ - น้ำมันหอมอามูร์ 

Laura BELIEVER

ประตูค่าย 

ย้อนเวลา 14 กุมภาพันธ์ วันวาเลน์ไทน์ เวลา 09.59 น.

หลังจากที่เธอเดินออกมาสักพักนึงเธอก็เจอกับผู้ที่รอเธออยู่นั้นหละ 

อีกฝ่ายยืนแอบอยู่หลังพุ่มไม้ใหญ่   พยามทำตัวเองไม่ให้เป็นจุดสนใจ

แต่ยิ่งพยายามให้มันเด่นเท่าไหร่  มันก็ดูเด่นอยู่ดี

ทีแรกเด็กสาวจะแกล้งทำเป็นไม่เห็นก่อน แต่ก็คงจะไม่ได้เธอก็เลยแกล้งทำเป็นเดินผ่านรอบนึง

ปล่อยให้อีกฝ่ายตายใจไปซักครู่ก่อนที่จะเดินมาจากด้านหลัง 

“ สวัสดีค่ะ  ” เธอยิ้มออกมาก่อนที่จะหยุดยืนอยู่ด้านหลังเอามือไขว้หลังเอาไว้

เด็กสาวในกระโปรงสีขาวรองเท้าสีแดง  ดูเป็นชุดกระโปรงที่น่ารัก วันนี้เธอมาพร้อมกับกระเป๋าสะพายสีดำที่เป็นหนังด้วย (รูปชุด)

“ คุณเจโรม ลอร์ร่าเองค่ะ ” เธอเอ่ยทักทายอีกฝ่ายก่อนเลย

“ สวัสดีครับ แต่ว่าเห็นผมด้วยหรอ ” เค้าถามอย่างแปลกใจ เขายกมือลูบท้ายทอยตัวเองไปมา เเม้เขาจะใส่เเมส ปิดหน้าใส่แว่นด้วยก็คือจำได้นะ ความหล่อนั้นทะลุแมสออกมาเเล้ว

“ ไม่เห็นค่ะ ” เธอแกล้งตอบกลับไป อันที่จริงก็คือเห็น เห็นตั้งแต่เดินมาแล้ว 

“ เอ้า ” เค้าดูปลัดใจเล็กน้อยหลังจากที่เด็กสาวตอบว่าไม่เห็น แต่สามารถทักเค้าได้

“ เพิ่งเห็นเมื่อกี้น่ะค่ะ ” เธอหัวเราะออกมา พร้อมกับอมยิ้มเล็กน้อย ก่อนที่เธอจะถามต่อ

" เเต่ว่าคุณมารอนานหรือยังคะ " เธอถามอีกฝ่ายที่ยืนมองอยู่นานแล้วด้วยความสงสัยนิดหน่อย

“ ไม่นานครับ ผมก็พึ่งออกมาไม่นาน แต่ว่าเราไปกันเลยไหมครับ นี่ก็สายมากแล้วด้วย ” อีกฝ่ายขยับนาฬิกาข้อมือของตนเอง มองดูเวลา นี้ก็ปาเข้าไปจะ 10 โมงแล้วไหนจะต้องเดินทางอีก

“ อ่อ .... ได้ค่ะ ” เธอพยักหน้ารับ 

“ อ่อ ผมเกือบลืม ” เค้าหยิบช่อดอกไม้ออกมาก่อนจะมอบให้กับเด็กสาว “ สุขสันต์วันวาเลนไทน์นะครับ ” 

รอยยิ้มของอีกฝ่ายทำให้ลอร่าแทบลงไปนอนกองกับพื้น ‘ โอ๊ยย ตายพอดี จะละลายแล้วละมุนเกินไปเอาดีย์ ขอกริ๊ดได้มั้ย ผู้ชายจะตกใจหรือเปล่า อดทนไว้ราร่า ’ 

นั่นคือสิ่งในใจของเด็กสาวเธอรับช่อดอกไม้มา ก่อนที่จะหน้าแดงขึ้น 

“ คุณโอเคหรือเปล่าครับ ทำไมหน้าแดงขนาดนี้ ” ทันทีที่เค้าเห็นเค้าก็ถามไถ่ทันทีว่าเธอเป็นอะไร

“ ปะ ปะ เปล่าคะ ร่าโอเค สบาย สบายมากเลย ” เธอยิ้มออกมาแล้วก็โบกมือไปมาแบบเลิ่กลั่กสุดๆ

“ แน่ใจใช่มั้ย ” เค้าถามเพื่อความแน่ใจอีกครั้ง

แต่เด็กสาวเองก็พยักหน้าก่อนที่จะถามอีกฝ่ายกลับไป ว่าวันนี้เค้ามีแพลนจะพาเธอไปเที่ยวไหน 

“ เเน่ใจค่ะ แน่ใจ แต่ว่าวันนี้เราจะไปไหนกันดีคะ ” 

“ เซ็นทรัลพาร์คครับ ” เค้าตอบกลับกับเด็กสาว

“ คุณ ..... โอเคใช่ไหม ” เธอถามเพราะรู้สึกว่าที่นั่น เป็นที่สาธารณะ อาจจะเจอแฟนคลับเค้าก็เป็นได้

“ โอเคสิ ทำไมต้องไม่โอเคด้วย ” 

สีหน้าเค้าดูปประหลาดใจเล็กน้อย หลังจากที่ได้ยินเด็กสาวถามออกท่แบบนั้น

“ เปล่าคะ คือว่า ร่าแค่เห็นว่า คุณเป็นศิลปิน ถ้าไปเที่ยวในที่แบบนั้น แล้วแฟนคลับเจอเข้า อาจจะเข้าใจผิดหน่ะ ” เธออธิบายให้อีกฝ่ายฟัง

“ โถ่ .... เรื่องแค่นี้เอง ” เค้าถอนหายใจออกมาหันมามองหน้าเธอ

“ เรื่องนั้นไม่ต้องเป็นห่วง สบายมาก ” เขาพูดเบาๆ พร้อมกับขยับตัวเข้ามาใกล้

“ ถ้าคุณโอเค ร่าก็ไม่ติดอะไรคะ ” เธอตอบรับพร้อมกับถือช่อดอกไม้ สีแดงขาวนั้นเอาไว้

“ ไปกันครับ ” เขากล่าวพร้อมกับยื่นมือออกมา

สีหน้าของเด็กสาวดูจะกลับมาเลิ่กลั่กอีกแล้ว 

“ ตรงนี้ไม่มีคนเห็นหรอ จับได้ ” เขาพูดขึ้นพร้อมกับเอื้อมมือมาจับมือเด็กสาวเอาไว้ แล้วก็จูงมือเดินออกไป

ไออุ่นๆ ของอีกฝ่ายสัมผัสอยู่ที่มือของเด็กสาว 

" หนาวเหรอ? " เสียงทุ้มของเขาดังขึ้น ลอร์ร่าหันไปสบตา ก่อนรีบส่ายหน้าแรง ๆ 

" เปล่าค่ะ! สบายมาก! จริงๆนะ " เเต่ไม่แปลกหรอกที่เขาจะถามเพราะว่าลอร์ร่าก็คือ ตื่นเต้นเอามากๆ แถมอากาศนั้นก็เย็นด้วย

เธอพยายามทำตัวเป็นปกติ แต่เธอรู้ว่ามือของเธอเหงื่อออกนิด ๆ เพราะในหัวเอาแต่คิดว่าถ้าเขายื่นมือมาหา เธอควรจะทำยังไงดี เเม้ว่าตอนนี้อากาศมันจะเย็นมากก็ตาม แต่คือตอนนี้ใจเธอนั้นเเทบลุกเป็นไฟ เขินไปหมดแล้ว

สัมผัสของเขาอุ่น อบอวลไปด้วยความมั่นใจและความนุ่มนวล ลอร์ร่าสะดุ้งเล็กน้อย รู้สึกเหมือนโดนไฟฟ้าสถิต แต่เมื่อเขากระชับมือแน่นขึ้น เธอกลับรู้สึกอบอุ่นขึ้นอย่างบอกไม่ถูก เพราะเขานั้นเอาไป ซุกในโอเวอร์โค้ด ของเขา

" แบบนี้ดีขึ้นมั้ย " เขาเอ่ยถามเสียงเรียบ แต่มีรอยยิ้มแบบอบอุ่น

ลอร์ร่าเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนพยักหน้าเบา ๆ ใบหน้าร้อนขึ้นจนแทบไม่ต้องพูดอะไรอีกต่อไปแล้วก็ได้ เขินสุดๆ ตัวนี้จะบิดเป็นเกียวเเล้วนะ!!

เมื่อเวลาผ่านไป ทั้งคู่ก็ค่อยๆ เดินไปที่ด้านล่างจากนั้นเด็กสาวที่หยุดรอรถ

" เราจะไปยังไงหรอ " อันที่จริงคือ ถ้าไปแบบลอร์ร่าคือรถบัส ต่อรถไฟ แต่ท่าทางจะได้โดนรุมแน่ๆ

" ไม่ต้องห่วง " เขานั้นเตรียมการเอาไว้แล้ว อีกฝ่ายที่มีรถด้วย เขาพาเด็กสาวออกเดินทาง มุ่งหน้าไปจุดหมายโดยทันที

เมื่อขึ้นไปนั่งบนรถ บทสนทนาก็ค่อยๆ เริ่มขึ้น อีกฝ่ายเองก็ยังไม่ได้ปล่อยมือเธอออก แถมเขานังนั่งริมหน้าต่าง 

มือของเขานั้นดูจะอบอุ่นมากเลยทีเดียว ส่วนมืออีกข้างของลอร์ณ่าเธอกำดอกไม้ไว้แน่ๆ เพื่อเเบบมันเกร็งก็ผ่อนคลายนี้หละ  แต่แน่ๆ ดอกไม้นี้หนะ เธอจะเอาไปเก็บอย่างดีเลยคอยดูสิ

ตอนนี้มันทำใจลอร์ร่าเต้นเเรงและไม่ค่อยจะเป็นจังหวะเลยด้วยนะ

" ตื่นเต้นหรอ " อีกฝ่ายถามก่อนจะอมยิ้ม

" นิดหน่อยค่ะ " เธอตอบตรงๆ 

หลังจากนั้นบทสนทนาในรถก็เงียบไปสักพักก่อนเธอจะเริ่มเปิดบทสนทนาขึ้นมาอีก เพื่อคลายความเงียบนั้น 

เรื่องเหล่านั้นเป็นเรื่องทั่วๆ ไปที่ทำให้รู้จักกันมากขึ้น เหมือนเป็นการละลายพฤติกรรมนั้นหละ

 ทุกครั้งที่โรลเพลย์ลงท้ายด้วยเลขไบต์ 2 / 4 / 6 / 8 คู่สนทนาจะได้กลิ่นหอมบนตัวคุณ 

 จะได้รับโบนัสพิเศษ +10 แต้ม 

 รับช่อดอกไม้จาก เจโรม 

 รับเพิ่ม ดอกกุหลาบสีน้ำเงิน 1 ดอก, น้ำทิพย์ 1 ขวด และ เงิน 20 ดอลลาร์ 

@Dean 

Leoric BRAVE

Leoric
Hwang

RESPECT ALL, FEAR NONE

วันศุกร์ที่ 14 กุมภาพันธ์ 2025 เวลา 10.30 น.

ลีโอริคตื่นขึ้นในเวลาที่สายมากกว่าปกติ แถมยังเหม่อลอยนอนมองเพดานห้องพักของตัวเองด้วยสีหน้าว่างเปล่าสุด ๆ วันนี้วันอะไรแล้ว มีการบ้านอะไรที่จะต้องทำ แล้วก็มีเรียนวิชาอะไรบ้าง ไม่ได้ไปส่งของให้พระมารดาหลายวันแล้วสิ อา วันนี้วันศุกร์แล้วสินะ

และเมื่อความคิดแล่นมาถึงคำว่าวันศุกร์ ร่างสูงก็กระเด้งตัวขึ้นจากฟูกนอนทันที "อะไรนะ! วันศุกร์งั้นเหรอ!" ใบหน้าหันขวับไปทางปฏิทินที่ปักหมุดแขวนเอาไว้อย่างลวก ๆ ไร้ซึ่งการตกแต่งอื่นใดให้ดูสวยงามหรือว่าน่ารัก ราวกับถูกทำขึ้นเพื่อเน้นการใช้งานอย่างเดียวเท่านั้น สายตาถูกดึงให้จับจ้องไปยังวงปากกาสีแดงที่มาร์กเอาไว้รอบตัวเลขของวันที่ 14

วันวาเลนไทน์ เขาจำเป็นต้องไปพบเทพีอะโฟร์ไดท์เพื่อสักการะ และขอบคุณพระนางที่ประทานของขวัญประจำวันแห่งความรักมาให้ รวมถึงนัดเดทกับรุ่นพี่เอมีเลีย สายเลือดแห่งซุส บ้าไปแล้ว ความจริงนี่ไม่ใช่เวลาที่จะมามัวนั่ง ๆ นอน ๆ อึ้ง ๆ แบบนี้นะ

เด็กหนุ่มพรวดพราดอีกครั้ง คว้าหยิบทั้งผ้าขนหนู แปรงสีฟัน และเสื้อยืดค่ายกับกางเกงยีนส์แบบบ้าน ๆ วิ่งตรงเข้าไปสู่ห้องน้ำเพื่อชำระล้างร่างกายทันที หากเป็นเวลาปกติเขาคงจะปล่อยให้น้ำเย็นกระทบกับผิวหนังเพื่อให้ตื่นตัว แต่ดูเหมือนตอนนี้จะสายเกินไปที่จะทำอย่างนั้น

ค่อยกลับมาใหม่ก่อนที่จะไปเดทกับรุ่นพี่เอมีเลียก็แล้วกัน ตอนนี้ต้องไปสักการะเทพีก่อน

ราว 20 นาทีให้หลังเขาก็ออกมาจากห้องอาบน้ำอีกครั้ง ผ้าขนหนูแปะอยู่บนเส้นผมเปียกโชก ออกแรงขยี้เพื่อที่จะให้มันหมาดขึ้นสักเล็กน้อย แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่ช่วยอะไรสักเท่าไหร่ แล้วตอนนี้เองที่อีกความคิดหนึ่งแล่นขึ้นมาอีกครั้ง อะโฟร์ไดท์ได้ชื่อว่าเป็นเทพีแห่งความงดงาม ถ้าไปในสภาพที่ไม่ค่อยจะงดงามเท่าไหร่ พระนางจะกริ้วรึเปล่า โอย! ใช้แค่หน้าตาอย่างเดียวไปก่อนได้ไหมเนี่ย

กระนั้นแล้วลีโอริคก็พยายามจัดการสภาพของตัวเองให้มันสมบูรณ์พร้อมมากที่สุด ไดร์เป่าผมถูกหยิบยืมมาจากรุ่นพี่ภายในบ้าน แม้จะไม่ได้เซตให้เป็นทรงเต็มที่มากมายอะไร แต่มันก็แห้งและถูกหวีให้เป็นทรงดีกว่าตอนแรกเยอะ นัยน์ตาสีเข้มจับจ้องเงาสะท้อนของตัวเองที่หน้ากระจกด้วยสีหน้าว่างเปล่า เอาเถอะ ขอแค่เจอกับเทพีเดี๋ยวเดียว ไม่เป็นไรหรอกน่า

บุตรแห่งอาธีน่าวิ่งพรวดออกจากบ้านหมายเลข 6 แล้วตรงไปยังด้านหน้าประตูค่ายแทบจะในทันที ในมือของเขาประคองเอาไว้ด้วยดอกกุหลาบสีทองที่เตรียมมาเพื่อถวายแด่เทพีองค์นั้น และยามที่บรรลุถึงสถานที่ ร่างอันงดงามของเทพีแห่งความงามและความรักก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าพอดิบพอดี เข่าทั้งคู่ทิ้งลงสู่พื้นดิน ส่วนหนึ่งก็เพื่อทำความเคารพแด่พระนาง แต่อีกส่วนก็มาจากความเหนื่อยหอบจากการวิ่งมาล้วน ๆ

"ข้าแต่เทพีอะโฟร์ไดท์ผู้งดงาม ผมมาที่นี่เพื่อสักการะท่าน" แม้น้ำเสียงก็ยังขาดห้วงเล็กน้อย ไม่ว่าใครก็ดูออกได้ในทันทีว่า ลีโอริคกำลังหอบแฮ่ก

"ใจเย็น ๆ ค่อยพูดค่อยจาก่อน ทำไมถึงได้เรียบร้อยเช่นนี้เล่า" สุรเสียงนั้นหวานซึ้งทั้งยังเปี่ยมไปด้วยเมตตา

เด็กหนุ่มสูดลมหายใจเข้าโดยลึกก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นสบดวงพักตร์อันงดงาม "ผมชื่อลีโอริคครับ เป็นบุตรแห่งเทพีอาธีน่า ส่วนดอกไม้นี้ ผมนำมามอบให้กับเทพีเนื่องในวันแห่งความรักด้วยครับ" กล่าวจบก็ยื่นส่งถวายให้แด่นาง

ทว่าเทพีพระองค์นั้นกลับไม่ได้รับไปเพียงอย่างเดียว นางยื่นกล่องของขวัญกล่องหนึ่งส่งกลับมาให้ "ส่วนนี่เป็นของขวัญของเธอ จงนำไปใช้ให้เกิดประโยชน์"

ร่างสูงค้อมกายลงอีกครั้งเพื่อแสดงความเคารพก่อนที่กล่าวคำขอบคุณ ยื่นมือทั้งคู่ออกไปตรงหน้าและรับกล่องของขวัญนั้นมาเปิดออก เขาพบว่ามันคือหินตีบวกจำนวน 20 ก้อนด้วยกัน "ขอบคุณเทพีที่มีเมตตา ผมจะนำไปใช้อย่างดีแน่นอนครับ"

"เอาล่ะ ๆ ข้าเชื่อเจ้า ดูจากท่าทีเร่งร้อนที่รีบมาหาข้าเช่นนี้ คงมีเรื่องที่จะต้องไปกระทำต่อสินะ ข้าขออวยพรให้เจ้าโชคดี แล้วพบกันใหม่" พระนางหมุนตัวหันหลังกลับ ก่อนที่จะหายลับไป ทิ้งให้ลีโอริคอยู่ที่ประตูค่ายเพียงลำพังอีกครั้ง

ซะเมื่อไหร่

หญิงสาวผู้หนึ่งกำลังยืนรอใครบางคนอยู่ด้วยท่าทีที่ประหม่าอย่างเห็นได้ชัด และชุดลายทางที่หล่อนสวมเอาไว้ภายใต้โอเวอร์โค้ทสีครีมก็ทำให้เจ้าตัวรับรู้ได้ทันทีว่า หล่อนคือคู่เดทในวันนี้นั่นเอง

ซวยแล้วไง

มันสมองที่ได้รับมาจากมารดากำลังทำงานอย่างเต็มที่เพื่อหาทางออกที่ดีที่สุด กลับไปตอนนี้เลยอาจจะได้ แต่นั่นแปลว่าหล่อนจะต้องรอคอยคู่เดทที่ไม่รู้ว่าจะปรากฏตัวขึ้นมาเวลาไหน แต่จะเดินเข้าไปทักตอนนี้ สภาพของตัวเองก็ดูแย่สุด ๆ ทั้งยังไม่ได้สวมใส่เดรสโค้ดที่ถูกต้องด้วย แต่เอาเถอะ เป็นไงเป็นกันสิ

"สวัสดีครับ รุ่นพี่เอมิเลียใช่ไหมครับ" เด็กหนุ่มตัดสินใจเดินไปทักเจ้าหล่อนก็จริง แต่กล่องของขวัญที่ได้รับมาจากเทพีนั้นถูกใช้ต่างเครื่องกำบังใบหน้า ไม่รอคอให้คู่สนทนาตอบก่อนกลับรีบพูดต่อเสียอย่างนั้น "ตอนนี้ผมอยู่ในสภาพที่ไม่ค่อยจะดีเท่าไหร่ เพราะฉะนั้นรบกวนรออยู่ตรงนี้ก่อนนะครับ เดี๋ยวผมจะรีบกลับมาใหม่" แถมสิ้นสุดคำพูดก็รีบหมุนตัววิ่งออกไปจากประตูค่ายกลับสู่บ้านพักหมายเลข 6 ของตนอย่างรวดเร็ว แม้ว่าโสตประสาทจะได้ยินเสียงติดห้าวดังไล่หลังมาว่า เดี๋ยวสิ ก็ตามที

ผมขอโทษนะรุ่นพี่เอมิเลีย ผมจะรีบจัดการตัวเองให้ไวที่สุดเดี๋ยวนี้แหละ

ทันทีที่กลับมาถึงค่าย ลีโอริคก็รีบจัดการตัวเองอย่างดีใหม่อีกรอบ สวมเสื้อยืดสีดำเข้ากันกับเดนิมยีนส์สีเข้ม สร้อยคอและสร้อยข้อมือสีเงินที่เป็นสไตล์โปรดของตนเอง คลุมทับด้วยเสื้อเชิ้ตลายทางอันเป็นเดรสโค้ดประจำวันนี้ หมวกบีนนี่สีดำที่มีข้อความสีขาวปักอยู่ด้านหน้า และแว่นตาโลหะไร้กรอบแม้ว่าตัวเองจะไม่ได้สายตาสั้นก็ตามที มีเวลาเหลือบดูเวลาจากนาฬิกาเล็กน้อยยามที่ฉีดน้ำหอมตามจุดชีพจรของตนเอง ก่อนที่จะวิ่งพรวดกลับออกมาที่ด้านหน้าประตูค่ายอีกครั้ง

เหนื่อยหอบก็จริง แต่เราต้องแอคเอาไว้ก่อน ลมหายใจสูดเข้าเฮือกใหญ่เพื่อเอาออกซิเจนเติมเต็มเข้าสู่ปอด แล้วค่อย ๆ เดินตรงเข้าไปหาหญิงสาวที่ตนบอกให้คอยอยู่ก่อนด้วยรอยยิ้มจาง ๆ "สวัสดีครับรุ่นพี่เอมิเลีย ผมหวังว่าเมื่อครู่พี่คงไม่ทันได้จดจำความประทับใจแรกของผมไปแบบผิด ๆ ใช่ไหม"

หล่อนหัวเราะแล้วส่ายหน้า มาถึงตอนนี้เขาจึงได้มีโอกาสจ้องมองใบหน้าของเธอชัด ๆ เอมิเลียไม่ใช่ผู้หญิงสไตล์สวยหยาดเยิ้มหรือว่าน่ารัก ถ้าให้นิยามล่ะก็ คำว่าเท่และทะมัดทะแมงคงจะเหมาะสมกับเธอมากกว่า ดังนั้นมันจึงค่อนข้างดูน่าแปลกตาที่เครื่องแต่งกายที่หญิงสาวสวมใส่อยู่นั้นขัดกับบุคลิกของเธอ และดูเหมือนเอมิเลียจะอ่านออก จึงได้ถามกลับมาทันที "ฉันดูไม่แปลกใช่ไหม?"

ลีโอริคยังคงรักษาสีหน้าได้ดีเยี่ยม รอยยิ้มเล็ก ๆ นั้นคลี่ออกมากกว่าเดิมยามที่ใบหน้าส่ายไปมาแสดงอาการปฏิเสธ "ไม่เลยครับ พี่ดูสวยมากต่างหาก ผมเลยเผลอตัวจ้องนานไปหน่อย ผมชื่อลีโอริคนะครับ ไม่รู้เหมือนกันว่าจะเป็นคู่เดทที่ดีพอรึเปล่า แต่ผมสัญญาว่า วันนี้จะทำให้พี่มีความสุขที่สุดให้ได้ครับ"

ความประหม่าของคนตรงหน้าดูยิ่งฉายชัดมากกว่าเดิม ไม่รู้ว่ามันมาจากคำชมนั้น หรือว่าความไม่ชินกับเครื่องแต่งกาย หรือว่า... "จริงสิฉันทำช็อกโกแลตมาให้นายด้วยนะ รับไปสิ" กล่องช็อกโกแลตทำมือห่อด้วยกระดาษสีขาวถูกยื่นมาหา บางทีแล้ว สิ่งที่หล่อนประหม่า อาจเป็นรสชาติของมันก็เป็นได้

"ขอบคุณนะครับ แต่ทำแบบนี้ผมเกรงใจมากกว่า ผมควรจะทำอะไรให้พี่บ้างไม่ใช่เหรอ งั้นเราไปกันเลยดีมั้ย ดอกไม้สวย ๆ กำลังรอคนสวย ๆ อยู่นะ" กล่าวจบจึงค่อยเดินทางออกจากบริเวณค่ายตรงไปยังสถานที่เดทประจำวันนี้

[แบบฟอร์มถวายของ]
ชื่อของคุณ: Leoric Hwang
ของที่ถวาย: กุหลาบสีทอง
เทพที่ถวายของ: อะโฟร์ไดท์

[BELIEVER (ผู้ศรัทธาเหล่าเทพ) - โบนัสเพิ่มความโปรดปราน +15]
รับกล่องแห่งความรักจากเทพีอะโฟร์ไดท์ - หินตีบวก 20ea

รับดอกกุหลาบสีน้ำเงิน 1 ดอก / อาหารเทพ หรือ น้ำทิพย์ 1 ขวด / เงิน 20 ดอลลาร์ /ช็อกโกแลต 1 ชิ้น
@Dean

หมายเหตุ
ยาวมากครับ 𓆩†𓆪 เขียนข้างบนดีกว่า
ประตูค่าย

Ertah BELIEVER

ERTAH BROWN

ประตูค่าย

Feb, 14, 2025 | 1.40PM

          คาบเรียนในวันนี้ที่เออต้าตั้งใจเรียนนั้นจบลงแล้ว และมันก็เป็นเวลาบ่ายกว่า ๆ แล้วด้วย ไม่รู้ว่าตอนนี้รุ่นพี่คนนั้นจะรอนานแล้วหรือยัง แต่ว่าจากที่เธอเมื่อเช้าตรู่ เธอยังไม่เห็นใครเลย บางทีรุ่นพี่อาจจะมาหลังจากเธอไม่นานก็ได้ แล้วถ้าเป็นอย่างนั้นจริง ๆ ป่านนี้อาจจะมารอแย่แล้วก็ได้ หรือว่าบางที อาจจะคิดว่าเธอไม่ได้ไปตามนัดก็ได้ แบบนั้นคงจะรู้สึกแย่น่าดู เธอคงไม่ปล่อยให้เป็นอย่างนั้นแน่ ๆ

          เออต้าพาตัวเองไปแต่งตัวเพียงครู่เดียวเท่านั้น ชุดที่ดูทะมัดทะแมงแต่ก็มีความเป้นผู้หญิงอยู่สูงนั่นถูกสวม เครื่องประดับอย่างต่างหูและสร้อยถูกประดับลงไป ก่อนที่เครื่องประชิ้นสุดท้ายจะถูกสวมลงที่ศีรษะ นั่นเป็นหมวกที่เป็นเดรสโค้ดของวันนี้ เพื่อให้รุ่นพี่ที่จะได้เดตกับเธอนั้นรู้ว่า เธอเป็นคู่เดตของเขา ไม่รู้ว่าทำไมถึงเป็นเหมวกเหมือนกัน เพราะมันเป้นสิ่งที่จะทำให้เห็นหน้าไม่ชัด แต่ก็ช่างมันเถอะ บางทีมันอาจจะเป็นแค่เพียงว่า รุ่นพี่ชอบหมวก แค่นั้นก็ได้

 

          ไม่รีรอ ขายาวของหญิงสาวส่วนสูงหนึ่งร้อยเจ็ดสิบก็เดินออกจากบ้านหมายเลขเจ็ดและตรงมาที่หน้าประตูค่ายในทันที ท่าทางที่ดูไม่ใช่เออต้าอย่างที่ทุกคนเห็นในค่ายกำลังปรากฏแก่สายตา ถ้าความอ่อนหวานที่มากกว่าเดิมหลายเท่าและความสดใสที่ประกอบกับรอยยิ้มในวันนี้ มันดูเข้ากันไปเสียทุกอย่าง ดูภายนอกแล้วก็ไม่ต่างอะไรจากวัยรุ่นธรรมดาที่กำลังจะออกไปเดตกับคู่เดตของเธอเลย

          ที่จุดนัดพบในอตนนี้ เหมือนว่าจะเป็นอย่างที่เธอคิดเอาไว้จริง ๆ เพราะว่าทันทีที่มาถึงประตูค่าย ภาพที่เห็นสะท้อนอยู่ในดวงตาภาพแรกเลยก็คือ ภาพของชายหนุ่มคนหนึ่งที่ยืนอยู่ตรงนั้น สังเกตเพียงไล่สายตา ก็รับรู้ได้อย่างชัดเจนเลยว่า จะต้องเป็นคู่เดตของเธอแน่ ๆ หมวกที่สวมอยู่นั่นเป็นสัญลักษณ์อย่างดีเลย

          ....อยู่ดี ๆ ก็ประหม่าขึ้นมาเสียอย่างนั้น

          เออต้าเป็นคนที่เป้นมิตรโดยปกติ การได้รู้จักคนใหม่ ๆ เป็นเรื่องที่เธอคุ้นชินและสามารถทำได้ดีโดยไม่ได้มีความรู้สึกประหม่าหรือตื่นเต้นใด ๆ ราวกับว่านั่นเป็นสิ่งที่เป็นพรสวรรค์ แต่หากในคราวนี้ ความกล้าของเธอกลัวเบาบางลงไป และมีความประหม่าก่อตัวขึ้นมาแทนที่ทีละน้อยจนรู้สึกได้ ใบหน้าน่ารักของเออต้าเม้มปากลงเป็นเส้นตรง ระงับอารมณ์ที่ไม่พึงประสงค์ในเวลานี้ให้จมลึกลงไปให้ได้มากที่สุด ก่อนที่รอยยิ้มพระอาทิตย์จะปรากฏออกมากลบไปทั้งหมด

          “ สวัสดีค่ะ รุ่นพี่... ”

          ยังไม่มีความกล้าในการเรียนชื่อเท่าไหร่ แต่เสียงหวานของเออต้าก็เอ่ยทักทายเรียกความสนใจรุ่นพี่ที่สวมหมวกคนนั้นไปก่อนแล้ว ใบหน้าน่ารักประดับรอยยิ้มพระอาทิตย์ ความสดใสที่ประกอบกันทำให้ดูเปล่งประกายอย่างกับยกดวงอาทิตย์ลงไว้ตรงหน้า

          ซึ่งก็ไม่ได้ต่างจากชายหนุ่มร่างสูงตรงหน้า โครงหน้าที่ดูหล่อเหลาเมื่อยามมีหมวกบดบัง ร่างกายของนักกีฬานั้นโดดเด่นในเครื่องแต่งกายที่ดูเรียบง่าย โทนสีดำและเทาที่ดูตรงข้ามกับเธออยู่พอสมควร ส่วนสูงที่สง่าและท่าทางที่ดูไม่ได้ถือตัว และสิ่งที่สะดุดตาไปมากกว่านั้น ก็คงจะเป็นหมวกแก๊ปของสโมสรฟุตบอลไอรอนเชียร์ยูไนเต็ด ถ้ามีสาว ๆ คนไหนมาเห็นก็คงจะถูกดึงดูดไปได้ไม่ยากเลย

แต่ว่าวันนี้โอกาสที่จะได้เดตกับหนุ่มหล่อขวัญใจสาว ๆ เป็นของเธอ จะเรียกว่าเป็นความโชคดีได้หรือเปล่านะ

และเหมือนว่าเสียงทักทายของเธอจะเรียกความสนใจของรุ่นพี่ให้หันมอง ใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่มมีรอยยิ้มขึ้นมาพร้อมกับเสียงหัวเราะให้ได้ยิน ท่าทางของเขาดูเหมือนว่าจะไม่ได้บึ้งตึงอะไร นั่นทำให้ความประหม่าที่กำลังจะก่อตัวขึ้นมาอีกครั้งหายไปในทันที

“ อ้าว มาแล้วหรอครับ ” เป็นคำเอ่ยที่ไม่ได้ต่างจากที่คิดเท่าไหร่

“ พี่เกือบคิดว่าเราจะเทพี่ไปแล้วเสียอีกนะเนี่ย ดีจริง ๆ ที่ได้เจอกัน ” เขาเอ่ยต่อพร้อมกับรอยยิ้ม

และนั่นทำให้เออต้าอยากจะเอาหน้สมุดลงธรณีในตอนนี้ไปเลย เพราะเอาเข้าจริง ๆ ในเวลาแบบนี้ก็คงจะไม่มีใครรอแล้ว เธอเองก็อาจจะไม่รอและคิดว่าโดนเบี้ยวไปแล้วก็ได้ แต่ว่ารุ่นพี่ที่อยู่ตรงหน้ายังคงรออยู่ นี่เธอจะต้องทำตัวอย่างไรต่อไปดีล่ะเนี่ย

“ อ่า.. ขอโทษด้วยนะคะที่มาช้า พอดีเพิ่งจะทำอะไรเสร็จน่ะสิคะ แต่ว่า ฉันตั้งใจมาหารุ่นพี่เลยนะ ”

ความสดใสที่ยังไม่ได้หายไปไหนประดับอยู่ในเสียงหวานที่เจื้อยแจ้ว พร้อมกับขายาวที่เดินเข้าไปใกล้เขามากขึ้นอีกหน่อยโดยไม่รู้ตัว

“ จริงสิ เออต้า บราวน์ค่ะ เรียกว่าเออต้านะคะ ”

เธอเอ่ยแนะนำตัวไป ทั้ง ๆ ที่คิดว่า รุ่นพี่เองก็น่าจะรู้จักเธออยู่แล้ว แต่ว่าการรู้จักผ่านทางข้อมูลกับตัวตนจริง ๆ มันต่างกันนี่นา เธออยากรู้จักจากเจ้าตนมากกว่า แต่เธอก็ไม่ดพูดแบบนั้นออกไป

“ ครับ แอร์รอน สตาร์ รู้จักพี่อยู่แล้วใช่ไหม? ” แน่นอน... ใคร ๆ ก็ต้องรู้จัดดาวเด่นของทีมฟุตบอลขวัญใจสาว ๆ อยู่แล้วสิ

“ นี่ครับ สุขสันต์วันวาเลนไทน์นะครับเออต้า ช่อดอกไม้จากพี่ ”

ถัดจากการแนะนำตัว ก็เป็นของขวัญที่รุ่นพี่เตรียมเอาไว้ให้ เธอพอจะคาดเดาได้ แต่ก็ไม่คิดว่าตัวเองจะได้ดอกไม้เป็นช่อตั้งแต่ที่หน้าประตูค่ายแบบนี้เลย ใบหน้าน่ารักของเออต้าเลิกขึ้นเล็กน้อยก่อนที่จะรับมาด้วยรอยยิ้มกว้างที่เป็นเอกลักษณ์ของเธอเอง แต่เหมือนว่าจะยังไม่หมดเพียงเท่านั้น

“ พี่ขอโทษนะ ”

เขาเอ่ยต่อไปก่อนที่หมวกที่เธอใส่มาจะถูกถอดออกมา และเปลี่ยนเป็นหมวกใบใหม่ทดแทน เขาจัดหมวกให้เข้าที่เข้าทางและตกแต่งให้ความยุ่งเหยิงเล็กน้อยที่เกิดขึ้นบนเส้นผมของเธอให้หายไปด้วย

เธอยังไม่เห็นมันด้วยซ้ำว่าเป็นลายหรือว่าแบรนด์อะไร แต่เพียงไม่กี่วินาทีต่อมา เธอก็ได้รู้แล้ว

“ ของอีกชิ้น ของฝากจากไอรอนเชียร์ยูไนเต็ด ใส่คู่กับพี่นะครับ ”

แอร์รอนยกยิ้มที่มุมปาก รับกับใบหน้าคมชัดของเขา ยิ่งทำให้ความหล่อเหลาที่ราวกับเทพประทานให้นั่นดูดียิ่งขึ้นกว่าเดิมไปอีก ดวงตาสีเปลือกไม้ของเออต้าเลื่อนไปสบตากับเขาที่เอ่ยออกอย่างนั้น ถ้าหากเธอเป็นคนที่ความรู้สึกเร็วกว่านี้อีกสักหน่อย เธอก็คงจะเขินจนไม่รู้จะเอาหน้าไว้ตรงไหนแล้ว แต่ก็ยังดีที่สมองของเธอตอนนี้ยังไม่ได้ประมวลอะไรเท่าไหร่

“ ขอบคุณนะคะพี่แอร์รอน ฉันเรียกแบบนี้ได้ใช่ไหม ”

รอยยิ้มกว้างฉายประดับเอาไว้อย่างนั้น ความประทับใจแรกของเธอกับรุ่นพี่คนนี้ ถือว่าได้คะแนนสูงเลยทีเดียว

“ ครับ เรารีบไปกันดีกว่า เดี๋ยวพิพิธภัณฑ์ที่จะไปกันปิดเสียก่อน ตอนนี้ก็.. น่าจะต้องเดินทางไปอย่างเร็วแล้ว ”

อย่างที่เขาบอก ตอนนี้ต้องรีบแล้ว ไม่อย่างนั้นพิพิธภัณฑ์ปิดแน่ ๆ เออต้าเห็นด้วยจึงได้พยักหน้ารับให้ แต่ก็ไม่คิดว่า....

“ วิ่งกันหน่อยนะครับ ไปกัน ”

คะ..?

เธอทำอย่างอื่นได้นะ แต่เรื่องให้ออกกำลังกายหลังจากที่เรียนคาบยิงธนูมาเนี่ยไม่ใช่เรื่องตลกเลยนะ!!

มือเรียวสวยถูกมือหนาของรุ่นพี่คว้าเอาไว้และพาเธอออกวิ่งออกไป ซึ่งถึงเป็นอย่างนั้น เธอก็ไม่มีทางเลือกที่จะต้องออกวิ่งตามเขาไป ด้วยใบหน้าที่ใช้คำว่า เหวอ สุด ๆ น่าจะได้

ให้ตาย! ความรู้สึกที่กำลังจะเขินแต่กลับต้องมาวิ่งแบบนี้ มันจะเกินไปหน่อยแล้ว !

 

Ps. ได้รับช่อดอกไม้และหมวกจากแอร์รอน

รับเพิ่ม ดอกกุหลาบสีน้ำเงิน 1 ดอก, น้ำทิพย์ 1 ขวด และ เงิน 20 ดอลลาร์

ทุกครั้งที่โรลเพลย์ลงท้ายด้วยเลขไบต์ 2 / 4 / 6 / 8 คู่สนทนาจะได้กลิ่นหอมบนตัวคุณ จะได้รับโบนัสพิเศษ +2 แต้ม

         

         @Dean 

Laura BELIEVER

ประตูค่าย

ย้อนเวลา 14 กุมภาพันธ์ 2025 เวลาประมาณ: 20:30 น.

ทั้งคู่ใช้เวลาไม่นาน ในการเดินทางกลับมาที่ค่าย

ในระหว่างที่  เป็นช่วงการเดินขึ้นมาที่หน้าประตู อีกฝ่ายจึงมองเธอเดินเข้ามาด้วยเพราะว่ามันค่อนข้างจะมืดแล้ว

เมื่อมาถึงด้านหน้าประตูค่าย  ทั้งคู่ก็ค่อยๆ เดินเข้าไปด้านใน

“ วันนี้เหนื่อยหรอเปล่า ” เจโรมถามลอร์ร่า 

เด็กสาวเองก็ใส่หัวไปมา  “ ไม่เลยค่ะ วันนี้สนุกมาก ” 

นอกจากจะตอบแล้วเด็กสาวยังยิ้มรับอีกด้วย

ก่อนที่ทั้งคู่จะจูงมือกันเดินเข้าไปด้านในของตัวค่าย  ตอนนี้สายตาแทบทุกสายตาจับจ้องมาที่ทั้งคู่

เธอพยายามบอกตัวเองให้นิ่งไว้  ใจเย็นเข้าไว้ เพราะอีกฝ่ายเองก็ดูจะใจเย็นอย่างมาก

ไม่นานนัก ดูเหมือนว่า ผู้เป็นพ่อของเธอเองก็จะออกมามายืนรอด้วย

“ สวัสดีครับ คุณดี ” ดูเหมือนว่าตอนนี้จะถูกจับจ้องจากผู้เป็นพ่อ อย่างไม่ละสายตาเลย

“ ไม่ต้องจับกันขนาดนั้นก็ได้มั้ง รามี่ ” ทั้งผู้เป็นพ่อของเธอผู้คงเอกลักษณ์ เรื่องจำชื่อเด็กไม่ได้สักที

นอกจากจำไม่ได้ยังเรียกชื่อสลับกันมั่วไปหมด

“ พ่อ พี่เขาชื่อเจโรม ” เด็กสาวถึงกับต้องแก้ให้

อีกฝ่ายเองก็โบกมือไปมาแบบชั่งมันเถอะ 

แล้วทั้งคู่ก็ปล่อยมือออกจากกัน  “ หนูรีบไปก่อนนะ ” นอกจากจะไม่ฟังแล้วเด็กสาวยังเดินนำ ออกไปอีกต่างหาก

“ เอาอีกแล้ว ยัยลูกคนนี้มันต้องยังไง ” เธอไม่ได้รอให้ผู้เป็นพ่อบ่นแต่อย่างใด เพราะตอนนี้เธอต้องช่วงชิงหนีก่อน

เด็กสาวรีบวิ่งแจ้นตามด้วยร่างสูงเองก็เช่นกัน ที่วิ่งตามเด็กสาวไป 

“ เดี๋ยวหนูค่อยกลับไปเล่าให้ฟังนะ ” เธอตะโกนไล่หลัง

“ มันก็คงต้องเป็นอย่างนั้น ” ผู้เป็นพ่อนั้นกล่าว แบบตะโกนตามหลังเด็กสาวที่วิ่งออกไปแล้ว

พร้อมกับวิ่งไปยังบริเวณ  กองไฟบูชาเหล่าเทพ เพราะเกรงว่าจะมาไม่ทันเวลา

ทางเจโรม เค้าเองก็รู้สึกไม่สบายใจที่ผู้เป็นพ่อออกมาดุเด็กสาวแบบนั้น เขาเองก็เลยถามเจ้าตัวเล็กว่าเป็นยังไงบ้าง “ โอเคหรือเปล่า ” 

อีกฝ่ายถามด้วยน้ำเสียง  ไม่ค่อยสบายใจเท่าไหร่

“ สบายมาก เรื่องแค่นี้ จิ๊บๆ ” เธอทำมือแบบเล็กๆ บ่งบอกว่าไม่มีอะไร 

เพราะโดยปกติส่วนมาก เธอก็จะเล่าให้ผู้เป็นพ่อฟังอยู่แล้วว่ามันเกิดอะไรขึ้น แล้วเธอทำอะไรลงไปบ้าง ถ้ามันไม่ได้ผิดแปลก หรือไม่ได้มีอะไรผิดเธอก็ไม่กลัวอยู่แล้ว

อีกอย่างการไปเที่ยวรอบนี้เธอก็ไม่ได้ปิดบังอะไรด้วย  แถมยังไปบอกก่อนอีกต่างหาก เพราะงั้นไม่ต้องกลัวหรอกว่าผู้เป็นพ่อจะโกรธ

เธอไม่ได้อธิบายอะไรต่อ  ได้แต่เพียงยิ้มๆ เท่านั้น

 ทุกครั้งที่ปฏิสัมพันธ์กับ NPC Lares SP TGC จะได้รับโบนัสความสนิทสนมเพิ่มขึ้น+10 

 (ผ้าคลุม) 

 ทุกครั้งที่โรลเพลย์ลงท้ายด้วยเลขไบต์ 2 / 4 / 6 / 8 คู่สนทนาจะได้กลิ่นหอมบนตัวคุณ 

 จะได้รับโบนัสพิเศษ +10 แต้ม (น้ำหอม) 

ยังไม่จบโรลนี้น้า ขออีกโรลนึงน้า

Laura BELIEVER

ประตูค่าย

เด็กสาวใช้เวลาพักใหญ่ในการเดินทางกลับบ้าน

แม้ว่าจะเดินหลงอยู่เป็นประจำ กว่าจะเดินกลับถึงค่าย ก็เล่นเอาเสียดึกเลย

แต่ถึงดึกยังไงความโชคดีของในช่วงนี้ก็คือท้องฟ้ามันไม่มืดนะ 

" เห้อ ในที่สุด... ก็ถึงสักทีนะ "

ร่างเล็กเดินเข้ามา  ผ่านประตูค่ายเข้าไปด้านใน ในหัวเธอเดินผู้เป็นพ่อควรจะแวะไปทักเค้าเลยดีไหม

หรือว่าจะกลับบ้านก่อน  แล้วพรุ่งนี้เช้าค่อยกลับไปทักทาย

แต่แอบคิดไม่ตกกับเรื่องนี้ก่อนที่จะเดินพุ่งตรงกลับบ้านเพราะว่าเธอรู้สึกว่าเหนื่อยล้าเต็มทีแล้ว 

ไว้ตอนเช้าเธอค่อยกลับไปทักทายอีกฝ่ายก็แล้วกัน

เมื่อรู้สึกได้ดังนั้นแล้วเธอก็เลยเดินแจ้นกลับบ้านไปทันที 

ป่านนี้ทิฟฟานี่คงนั่งรอ  แถมเหงาด้วยละมั้งเนี่ย เนื่องจากว่าช่วงนี้อีกฝ่ายอยู่บ้านเพียงคนเดียว

แต่เมื่อเดินเข้ามาเธอก็รู้สึกถึงไอร้อนประหลาด  มันประหลาดยังบอกไม่ถูก

มันยังไงก็ไม่รู้แต่รู้สึกได้ถึงว่าช่วงนี้มัน  ร้อนจังเลยหรือเป็นเพราะว่าพระอาทิตย์ทำงานหนัก

แต่ก่อนจะเดินกลับเข้าบ้านเธอยังไม่ลืมที่จะ  แวะเวียนหาเรื่องทำงานอีกแล้ว

และงานที่เธอทำในรอบนี้นั้นก็คงต้องถาม  มันก็อยู่ที่กระดานบอร์ดนั่นแหละ

ไม่ได้มาเสียนานยังไงก็ขออัพเดท  ภารกิจที่จะต้องไปทำเสียหน่อย

เธอหยุดอยู่บริเวณหน้าบอดกระดานจ้องมองไปด้านหน้าว่ามีอะไรให้ทำ  หรือมีอะไรมาอัพเดทใหม่หรือเปล่า

“ ไหนดูซิมีอะไรให้ทำบ้าง ” 

Adelaide BELIEVER

CHAPTER 1

16 May 2025 09:00 AM

- - - - -

               อเดลเลดเช็คดูระยะทางในแผนที่จากค่ายสู่จุดหมายที่เธอจะต้องไปนั่นก็คือนิวออร์ลีนอีกครั้งเพื่อครั้งเพื่อความแน่ใจ สาเหตุที่ต้องมาเช็คแล้วเช็คอีกแบบนี้เพราะภารกิจที่สาวเจ้ารับมานั้นจั่วหัวตัวเบ้อเริ่มว่าห้ามเดินทางโดยเครื่องบินหรือรถไฟ นั่นหมายความว่าจะต้องเดินเท้าเท่านั้นทั้งที่นิวออร์ลีนอยู่ห่างจากค่ายฮาล์ฟบลัดแห่งนี้ไปตั้งหลายพันไมล์เหตุเพราะพ่อของเธออยากให้งานนี้เป็นความลับขั้นสุดยอดจึงต้องเดินทางแบบไม่ให้เอิกเกริกมากนัก

                จุดหมายของการเดินทางในวันนี้คือโรงแรมจิ้งหรีดราคาถูกสักแห่งในฟิลาเดลเฟียสำหรับพักแรมในตอนกลางคืน แต่ก่อนจะไปถึงฟิลาเดลเฟียนั้นเธอต้องไปถึงนิวยอร์กให้ได้เสียก่อน อเดลเลดปักหมุดแผนที่ไปยังสวนเซ็นทรัลพาร์คในแมนฮัตตันเพราะคิดว่ามันน่าจะเป็นจุดเริ่มต้นแรกที่ยอดเยี่ยมในการหารถบัสเพื่อไปต่อ หลังจากนั้นค่อยว่ากันเพราะแผนการเดินทางในครั้งนี้คือไม่มีแผนและงบจำกัดสุดๆ อีกอย่างในเมื่อวันนี้เป็นแรกของการเดินทางที่ยังคงมีเรี่ยวแรงเหลือเฟือเธอจึงคิดว่าเดินทางไปให้ไกลที่สุดย่อมดีกว่า

                "ร้อนชะมัด" หญิงสาวบ่นพึมพำกับตัวเองขณะยกมือขึ้นปาดเหงื่อที่เกาะพราวตามกรอบหน้า มืออีกข้างสัมผัสกระเป๋ากางเกงเพื่อเช็คให้แน่ใจว่าอาวุธของเธอยังอยู่ดีไม่หล่นหายไปไหน สองขาเรียวยังคงก้าวต่อไปเรื่อยๆ ตามทางเท้ามุ่งหน้าไปยังถนนสายหนึ่งตามแผนที่ในแอพลิเคชั่น แน่นอนว่าหากเดินเท้าจากค่ายไปยังเซ็นทรัลพาร์คที่กินเวลาเกือบ 18 ชั่วโมงอาจจะทำให้เธอเท้าเปื่อยซะก่อน

                ขึ้นเครื่องบินไม่ได้ ขึ้นรถไฟก็ไม่ได้ เรียกแท็กซี่คงไม่ได้ผิดอะไรมากล่ะมั้ง

                "เอาล่ะ.." มือเล็กโยนเหรียญสำหรับจ่ายค่าบริการในมือขณะกำลังครุ่นคิด ทางเดียวที่จะไปถึงแมนฮัตตันแบบด่วนจี๋ได้มีแค่แท็กซี่พี่น้องสีเทาเท่านั้น!

                "แท็กซี่พี่น้องสีเทา" อเดลเลดพูดกับความว่างเปล่าพร้อมกับโยนเหรียญในมือลงบนพื้น

                เงียบกริบ.. ล้อกันเล่นรึเปล่าเนี่ย!

                เพียงไม่กี่อึดใจถัดมา รถแท็กซี่เทาควันบุหรี่ก็ปรากฎขึ้นตรงหน้าของหญิงสาวพร้อมกับกลุ่มควันที่ม้วนวนรอบรถ

                "ไปไหน! รีบบอกมาให้ไว!" เสียงจากภายในรถโหวกเหวกดังลั่นทั้งที่ยังไม่ทันจะเห็นหน้าคนขับ

                "เซ็นทรัลพาร์ค แมนฮัตตัน"

                "ขึ้นมา"

                อเดลเลดก้าวขึ้นไปนั่งที่เบาะหลังพร้อมกลับปิดประตูรถ รถแท็กซี่พุ่งทะยานไปด้านโดยที่หญิงสาวยังไม่ทันได้รัดเข็มขัดนิรภัยทำให้เธอแทบกระเด็นตกจากที่นั่ง

                ที่ว่าด่วนจี๋นั่น คงเพราะขับรถแบบนี้สินะ..

- - - - -

 ภารกิจปริศนาแห่งสายฟ้า 

 Status : ออกเดินทาง

p.s. จ่ายค่าแท็กซี่ 10 USD

Dean HEROES

Resha Campbell
The youngest sister of Poseidon's lineage.

05.06.2025 --- 7:30 AM 
- - - - - - - - - - - - - - - - - -

"ให้พี่ไปส่งไหมรีช?"

"ไม่เป็นไรค่ะ หนูไปเองได้"

ซันซ์ มาเดิล เคานต์ ออกมาส่งน้องสาวคนเล็กที่หน้าบ้าน ตาของเขาโหลจากการอดหลับอดนอนทั้งคืนเพื่อเล่นเกมใหม่ Expedition 33 งานนี้น้องสาวของบ้านออกเดินทางไกลคนเดียวครั้งแรก แถมคราวนี้ลุยเดี่ยวถึง 13 วัน แบบไม่มีพี่ชายตามประกบ สัมภาระที่เอาไปจึงมากกว่าภารกิจเดินทางเสียอีก

ชายหนุ่มยังไม่หายเมื่อยก้นจากการเดินทางไกลจากแคลิฟอร์เนียกลับมายังค่ายฮาล์ฟบลัด ซันซ์จึงไม่ประสงค์ที่จะกลับไปนิวโรมอีกในเวลาอันเร็ว แม้ว่างานเทศกาลจะน่าสนุก ส่วนเจโรมคงเบื่อเทศกาลนั้นแล้วจึงขอนอนเล่นอยู่ที่ค่ายดีกว่า

"พี่ซันซ์กลับไปนอนเถอะค่ะ หนูเดินไปขึ้นรถเองได้"

"โอเค ถ้าเธอว่างั้นก็นะ... โชคดี เที่ยวให้สนุกล่ะรีช"

สองพี่น้องโบกมือบ๊ายบายกันและกัน ก่อนที่ซันซ์จะกลับเข้าไปในกระท่อมหมายเลข 3 ส่วนรีชาลากกระเป๋าเดินทางไปต่อ

ก่อนเวลาออกเดินทางไปนิวโรม รีชา แคมพ์เบลล์ ต้องไปรับเพื่อนใหม่ของเธอ นิโคไล ครอฟต์ บุตรแห่งเฮคาที ที่กระท่อมหมายเลข 20 น่าเสียดายที่เพื่อนสนิทอย่าง จูลี่ เดรค หายตัวไปอย่างปริศนา ไม่อย่างนั้นการไปเที่ยวงานเทศกาลที่ต่างเมือง (แต่เดินทางไกลเหมือนไปต่างประเทศ) น่าจะสนุกสนานคึกครื้นมากกว่านี้

แต่ชีวิตต้องเดินหน้าต่อ และชีวิตต้องมีความหวัง จูลี่ต้องปลอดภัยอยู่ ณ ส่วนใดส่วนหนึ่งของโลก เธอเชื่อแบบนั้น ส่วนตอนนี้ได้แต่รอให้นิโคไลออกมา

@Mackenzie [NPC Nikolai Croft]

"อรุณสวัสดิ์นิคกี้" รีชาโบกมือทักทายอย่างสดใส เรียกอีกฝ่ายด้วยชื่อเล่นอย่างสนิทสนมตามพี่ชายอย่าง ดีน ไม่ว่าคนตรงหน้าจะรู้สึกสนิทสนมกับเธอหรือไม่ก็ตาม "พร้อมจะไปกันหรือยัง?"

@Mackenzie [NPC Nikolai Croft]

"ไม่เป็นไรนะ เราก็ตื่นเต้นมากเลย งั้นจับมือกันไว้จะได้ไม่หลง"

ไม่พูดเปล่า รีชาเข้าไปจับมือของนิโคไลแล้วพาจูงออกเดิน อย่างน้อยจับมือกันไว้ก็อุ่นใจกว่า ตอนนี้เธอต้องทำหน้าที่ดูแลอีกฝ่ายแทนจูลี่ที่หายไป

@Mackenzie [NPC Nikolai Croft]

ระหว่างทางเดินไปหน้าค่ายฮาล์ฟบลัดเพื่อขึ้นรถบัสที่ทางนิวโรมส่งมารับ พวกเขาเห็นว่ามีสมาชิกค่ายหิ้วกระเป๋าไปร่วมงานเทศกาลฟอร์ทูน่ากันมากมาย เรียกว่าครึ่งค่ายเลยก็ได้ แต่ส่วนใหญ่พวกที่เพิ่งกลับมาจากนิวโรมไม่ค่อยอยากจะไปกันเหตุผลอาจเหมือนซันซ์...

"นี่ ๆ ดูสิ คนเพียบเลย แบบนี้ก็ไม่น่าจะเหงาแล้วล่ะเนอะ" เด็กสาวหันไปยิ้มกว้างกับเพื่อนกระท่อมที่ 20 

@Mackenzie [NPC Nikolai Croft]

"อรุณสวัสดิ์รีช อรุณสวัสดิ์นิโคไล" เสียงทักของเด็กชายมาจากด้านหลัง เชมัส แคตต์ บุตรแห่งแอมฟิไทรต์สะพายเป้ใบใหญ่เดินมาทางทั้งสอง เขายังคงยิ้มหน้ามึนตามสไตล์คล้ายคนเพิ่งตื่น

@Mackenzie [NPC Nikolai Croft]

"อรุณสวัสดิ์ เช" รีชายิ้มแฉ่งโบกมือให้เหมือนกับที่เธอทักทายทุกคน "ออกมาพร้อมกันพอดีเลย พวกเราเดินไปพร้อมกันก็แล้วกันเนอะ"

"ผมยังไงก็ได้" เป็นคำพูดติดปากของบุตรชายคนเล็กของเทพีแอมฟิไทรต์ที่แปลว่า 'ไปด้วย'

@Mackenzie [NPC Nikolai Croft]

ไม่นานเดมิก็อดทั้งสามก็มาถึงรถบัสที่จอดอยู่หน้าค่ายอย่างไม่รีบร้อน โหลดกระเป๋าเดินทางเข้าใต้ท้องรถจากนั้นก็ขึ้นรถบัส บนรถมีผู้โดยสารนั่งอยู่ประปราย เท่าที่เห็นเหมือนว่าบ้านอะโฟร์ไดท์และไดโอนีซุสจะมากันหมดทั้งบ้าน คนเยอะแบบนี้ถ้าไม่รีบจองที่นั่งกันก่อนมีหวังได้นั่งกระจายกันแน่ ๆ

"รีช! ทางนี้ ๆ"

เสียงเล็ก ๆ ดังมาจากที่นั่งแถวหนึ่งที่อยู่เยื้องประตูทางขึ้นไปไม่กี่แถว คนเรียกคือหนึ่งในฝาแฝดเอลฟาวลีย์ สายเลือดแห่งเฮอร์มีส คนที่กวักมือเรียกหวอย ๆ น่าจะเป็นเลย์ลินน์ผู้เป็นแฝดคนน้อง อย่างว่า.. ถ้าเป็นเลย์ลาน่าจะไม่เสียงดังแบบนี้

เห็นกลุ่มเพื่อนสนิทที่ร่วมฝึกการต่อสู้กันมาเรียกหาสาวน้อยจากบ้านโพไซดอนก็ยิ้มแป้น แล้วที่นั่งอีกสองแถวขนาบข้างและหลังยังว่างอีกด้วย

"นิคกี้ เช ไปนั่งตรงนั้นกันเถอะ"

เธอพาเดินนำไปทักทายสองแฝด แต่พอตกลงว่าจะนั่งใกล้ ๆ เพื่อน กลับพบว่ากลุ่มของเธอดันมีกัน 3 คน ซึ่งเป็นเลขคี่

'จูลี่น่าจะมาด้วยจริง ๆ แหล่ะ...'

"เอางี้นะ นิคกี้กับเชนั่งด้วยกัน ส่วนเรานั่งกับคนอื่นได้" รีชาเสนอความเห็น

"ผมยังไงก็ได้" เชมัสพูดคำเดิม เขาไม่มีปัญหาที่จะนั่งกับใคร "นายเลือกที่นั่งได้เลยนะ ว่าจะนั่งริมทางเดินหรือว่าริมหน้าต่าง"

@Mackenzie [NPC Nikolai Croft]

หลังจับจองที่นั่งกันเรียบแล้วไม่นาน ผู้โดยสารตามรายชื่อมากันครบ สรุปว่าคนที่มานั่งคู่กับรีชาคือ เอมีเลีย แอร์ฮาร์ด ครูฝึกวิชาดาบธิดาแห่งซุส นับว่ามีโชคตั้งแต่เริ่มเดินทางที่ได้นั้งกับคนสนิทที่กันอยู่แล้ว

ก่อนรถออก 10 นาที คุณไครอน ขึ้นมาอธิบายเรื่องการเดินทางคล้ายกับตอนที่ไปโอลิมปัส คราวนี้ไม่มีเทพอะพอลโล่มาด้วย แต่มีบุคคลที่น่าตื่นเต้นไม่แพ้กันเดินทางร่วมด้วย เขาคือ โกรเวอร์ อันเดอร์วู้ด แซเทอร์ผู้รับหน้าที่พิทักษ์ธรรมชาติต่อจากเทพแพน

ส่วนรุ่นพี่ที่คอยดูแลการเดินทางนอกจากเอมีเลียแล้วก็ยังมี แอร์รอน สตาร์ บุตรแห่งไนกี้ ที่เป็นนักกีฬาฟุตบอลจากเกาะอังกฤษร่วมทางมาด้วย มีคนเก่ง ๆ มาด้วยแบบนี้การเดินทางครั้งนี้ปลอดภัยแน่นอน!

จากนี้ก็นั่งรถกันไปยาว ๆ แบบข้ามวันข้ามคืน เล่นเกม ร้องเพลง แบ่งขนมที่ซื้อจากมินิมาร์ทตอนแวะจุดพักรถกับเพื่อน ๆ เดินทางเหนื่อยหน่อย แต่แบบนี้ก็สนุกดีเหมือนกันนะ

[เทศกาลฟอร์ทูน่า]
ออกเดินทางสู่นิวโรม

bettyleg

Mackenzie BELIEVER

Dean ตอบกลับเมื่อ 2025-6-18 05:09 แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Dean เมื่อ 2025-6-18 05:13 Resha CampbellThe younge ...

Nikolai Croft
Son of Hecate's lineage.

-25.06.05 / 07:30AM.-

[ดูโรลเพลย์ของรีชาประกอบ]

เสียงลากกระเป๋าดังก้องบริเวณทางเดินระหว่างห้องนอนของบ้านหมายเลข 20 นิโคไล ครอฟต์ สมาชิกคนล่าสุดของบ้านปิดล็อคประตูห้องนอนส่วนตัวของตนเอง เป็นเวลากว่า 3 เดือนแล้วนับตั้งแต่เด็กหนุ่มมาอยู่ค่ายฮาล์ฟบลัด แม้ว่าจะเริ่มปรับตัวกับสภาพแวดล้อมใหม่ได้บ้างแล้ว แต่อาการทางจิตใจบางอย่างก็ไม่จางหายไปโดยสมบูรณ์ เขายังคงต้องไปบำบัดรักษาที่สถานพยาบาลของค่ายอาทิตย์ละ 1-2 ครั้งและรับยามาทานอย่างต่อเนื่องระหว่างรอเข้าเรียนภาคการศึกษาใหม่

เมื่อไม่กี่วันก่อนขณะที่นิโคไลทานมื้อเย็นอยู่ที่โถงอาหาร รีชา แคมพ์เบลล์ ธิดาแห่งโพไซดอนก็เดินมาหาแล้วชวนไปเทศกาลฟอร์ทูนาที่นิวโรม ในตอนแรกเขายังไม่รู้ว่าเป็นเทศกาลอะไรจนเธอต้องอธิบายให้ฟังจนเข้าใจ แต่เด็กหนุ่มก็ยังไม่ได้ตอบตกลงในทันทีด้วยกลัวว่าอาการแพนิคจากความหวาดระแวงผู้คนแปลกหน้าจะกำเริบ

พอไปปรึกษา เฟลิจิตัส คีธ ผู้เป็นเป็นแพทย์ที่ดูแลเคสรวมถึงเป็นหนึ่งในผู้ทำภารกิจไปช่วยชีวิตเขาแล้ว เธอก็สนับสนุนให้ลองออกไปเปิดหูเปิดตาดูบ้าง หากเอาแต่อยู่ในค่ายไปนาน ๆ เข้าก็จะยิ่งไม่กล้าเผชิญโลกภายนอก ซึ่งนิโคไลเองก็เห็นด้วยกับคำแนะนำของคุณหมอที่ตนเคารพเหมือนดังพี่สาวคนนึง ไม่กี่วันถัดมาเขาจึงตอบรับคำชวนของรีชา

“อรุณสวัสดิ์รีชา”

นิโคไลเอ่ยทักเด็กสาวจากบ้านหมายเลข 3 ที่มายืนรอหน้าบ้านพร้อมรอยยิ้ม เธอดูเป็นคนร่าเริงและไม่มีพิษภัย อีกทั้งยังเป็นน้องสาวของผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นฮีโร่แนวหน้าของค่ายฮาล์ฟบลัดในตอนนี้อย่าง ดีน เอลวิน อัลวาเรซ นีล ซึ่งเขามารู้ภายหลังว่าเป็นคนรักของ แมคเคนซี คลอดด์ ลินคอล์น พี่ชายร่วมมารดาของเขาเอง

[ดูโรลเพลย์ของรีชาประกอบ]

“พร้อมแล้ว…แต่ก็ตื่นเต้นอยู่ นี่เป็นการออกข้างนอกครั้งแรกตั้งแต่มาอยู่ที่ค่ายของฉันเลย”

นิโคไลยิ้มตอบเล็กน้อย แต่แววตากลับฉายแววกังวลและไม่มั่นใจ การเดินทางไปต่างถิ่นที่ไกลจากค่ายทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังจะออกจากเซฟโซน อีกทั้งเวลานี้พี่น้องจากบ้านหมายเลข 20 ก็แทบไม่มีใครอยู่บ้านสักคน ทุกคนต่างออกไปทำภารกิจกันหมดซึ่งเป็นเรื่องเข้าใจได้ในฐานะเดมิก็อด ยกเว้น จูลี่ เดรค ลูกพี่ลูกน้องอายุรุ่นราวคราวเดียวกับเขาที่หายตัวไปเมื่อช่วงเกือบสิ้นเดือนก่อนจนตอนนี้ก็ยังไม่ได้ข่าวคราวเพิ่มเติมจนน่าเป็นห่วง

ส่วน แอนดี้ ลูกก็อบลินตัวน้อยสัตว์เลี้ยงของแมคเคนซีที่ฝากให้จูลี่กับเขาช่วยกันดูแลก่อนจะออกไปทำภารกิจ เมื่อจูลี่ไม่อยู่หน้าที่นี้จึงตกอยู่ที่นิโคไลโดยสมบูรณ์ ในตอนแรกแอนดี้ทำท่าว่าอยากจะไปด้วย แต่คราวนี้ต้องนอนกับรูมเมทที่ยังไม่รู้ว่าเป็นใคร อีกฝ่ายอาจไม่ชอบก็ได้ รีชาเลยแนะนำให้เขานำแอนดี้ไปฝากที่คอกม้าซึ่งมีเพกาซัสนามว่า ควีน กับ ไข่ผำ ก็อบลินเชื้อสายอาหรับอายุวัยเดียวกันกับแอนดี้ที่เป็นสัตว์เลี้ยงของดีนอาศัยอยู่ อย่างน้อยก็เบาใจได้ว่าแซเทอร์ดูแลคอกม้าจะช่วยเลี้ยงดูให้เจ้าก็อบลินน้อยได้กินอิ่มนอนหลับและมีเพื่อนเล่นระหว่างที่เขาไม่อยู่

[ดูโรลเพลย์ของรีชาประกอบ]

“……….”

เด็กหนุ่มถึงกับชะงักเมื่อมืออ่อนนุ่มของรีชากุมมือเขาไว้แล้วพาเดินออกจากโซนบ้านพักเพื่อไปขึ้นรถ หลังเหตุการณ์โดนลักพาตัว นิโคไลยังหวาดระแวงอยู่บ้างเวลาคนไม่คุ้นเคยมาถูกเนื้อต้องตัว ทั้งที่ปกติแล้วสามารถสัมผัสคนอื่นรวมถึงกอดคอเล่นหัวกับเพื่อนได้เลยด้วยซ้ำ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังไม่กล้าปฏิเสธเด็กสาวอยู่ดี

[ดูโรลเพลย์ของรีชาประกอบ]

“อะ…อืม…” 

นิโคไลครางรับไม่เต็มเสียงในลำคอเมื่อเห็นจำนวนคนตรงหน้า นี่มันมากเกินไป…เขาไม่นึกว่าจะมีชาวค่ายฮาล์ฟบลัดสนใจไปเทศกาลฟอร์ทูน่ามากขนาดนี้ แต่กระนั้นนอกจากรีชาแล้ว เขาก็ยังไม่ค่อยรู้สึกสนิทชิดเชื้อกับใครสักคนเท่าที่ควร หากไม่ติดว่ามีมือของธิดาโพไซดอนจับมือไว้อยู่ นิโคไลอาจตัดสินใจหันหลังเดินกลับค่ายเปลี่ยนใจไม่ไปแล้วก็เป็นได้

[ดูโรลเพลย์ของรีชาประกอบ]

เสียงทักทายจากด้านหลังช่วยหยุดความคิดอันใจเสาะของนิโคไลไว้ เมื่อหันกลับไปก็พบคนที่ราวกับว่าจะคุ้นหน้าคุ้นตากัน หากจำไม่ผิดน่าจะเป็นบุตรของเทพีแอมฟิไทรต์

“อรุณสวัสดิ์เชมัส”

[ดูโรลเพลย์ของรีชาประกอบ]

เมื่อรีชาชวน เชมัส แคตต์ ให้ร่วมเดินไปขึ้นรถด้วยอีกคน คราวนี้เลยปฏิเสธยากเข้าไปกันใหญ่ สุดท้ายนิโคไลจึงทำใจกล้าเข้าสู้ มุ่งหน้าไปขึ้นรถบัสที่หน้าค่ายกับเพื่อนทั้งสองคน

[ดูโรลเพลย์ของรีชาประกอบ]

หลังจากมาถึงรถบัสและเก็บกระเป๋าเดินทางกันเรียบร้อยแล้ว ทั้งสามคนรวมถึงชาวค่ายฮาล์ฟบลัดคนอื่น ๆ ก็พากันทยอยขึ้นรถ ภายในรถเริ่มมีคนมานั่งบ้างแล้ว ส่วนใหญ่เคยเห็นหน้าแต่ไม่เคยสนทนา บางคนเคยทักทายแนะนำตัวกันไปบ้างแต่ก็ไม่เคยได้ใช้เวลาพูดคุย และบางคนนิโคไลก็ไม่เคยเจอเลยตั้งแต่มาอยู่ที่ค่าย

เดินไปทางหลังตัวรถได้ไม่กี่ก้าว รีชาก็ถูกเด็กสาวฝาแฝดจากบ้านเฮอร์มีสเรียกไว้ แต่นิโคไลจำชื่อพวกเธอไม่ได้ ซึ่งมารู้ทีหลังว่าทั้งสองคนมีชื่อว่า เลย์ลินน์ กับ เลย์ลา เมื่อธิดาแห่งโพไซดอนแนะนำให้พวกเขารู้จักกัน จากนั้นรีชาก็ชวนให้นั่งตรงที่นั่งแถวถัดจากธิดาเฮอร์มีสทั้งสองคน ซึ่งนิโคไลกับเชมัสนั่งฝั่งตรงข้างกับเธอ

"นายเลือกที่นั่งได้เลยนะ ว่าจะนั่งริมทางเดินหรือว่าริมหน้าต่าง"

“งั้นฉันขอนั่งตรงริมหน้าต่างนะ”

เชมัสเปิดโอกาสให้นิโคไลเลือกที่นั่งก่อน เขาจึงเลือกตำแหน่งริมหน้าต่างอย่างไม่ลังเล อย่างน้อยทิวทัศน์ในประเทศอเมริกาน่าจะช่วยให้เขาสงบจิตสงบใจจากอาการตื่นคนได้ไม่มากก็น้อย

เมื่อทุกคนที่จะเดินทางไปนิวโรมขึ้นมานั่งบนรถบัสกันครบแล้ว คุณไครอนผู้ดูแลค่ายก็ขึ้นมากล่าวอะไรนิดหน่อย ส่วนมากจะเป็นกำหนดการต่าง ๆ และข้อปฏิบัติที่นิวโรม จากนั้นก็แนะนำแซเทอร์กับรุ่นพี่ที่ทำหน้าที่ดูแลเหล่าเดมิก็อดรุ่นน้องตลอดการเดินทางในทริปนี้ ซึ่งหนึ่งในนั้นสร้างความตื่นเต้นให้นิโคไลไม่น้อย นั่นคือ แอร์รอน สตาร์ นักฟุตบอลจากสโมสรชื่อดัง ‘แอร์รอนเชียร์’ จากประเทศอังกฤษ ดาวรุ่งพุ่งแรงที่เป็นที่จับตามองในขณะนี้ และแน่นอนว่าตัวแทนนักกีฬาฟุตบอลประจำโรงเรียนอย่างนิโคไลไม่มีทางที่จะไม่รู้จัก แต่ใครจะไปเชื่อล่ะว่าเขาจะมีโอกาสได้เจอแอร์รอนอย่างใกล้ชิดขนาดนี้ แถมอีกฝ่ายยังเป็นเดมิก็อดอีกด้วย หากไปเล่าให้เพื่อนที่แคนาดาฟัง พวกนั้นต้องไม่เชื่อแน่ ๆ การเดินทางครั้งนี้ชักจะน่าสนใจขึ้นมาซะแล้ว

เมื่อทั้งคุณไครอน แซเทอร์และรุ่นพี่ได้แนะนำเรื่องต่าง ๆ จนครบแล้วก็สมควรแก่เวลา รถบัสเริ่มล้อหมุนโดยมีจุดมุ่งหมายสู่นิวโรม

[ดูโรลเพลย์ของรีชาประกอบ]

เทศกาลฟอร์ทูนา

ออกเดินทางสู่นิวโรม

bettyleg

Parida BELIEVER

[เส้นทางเงียบงัน ของ ดวงจันทร์ดวงน้อยๆ]

[Panida Aryapakdeethewarat]

      

      ในช่วงเวลายามค่ำ ของ วันที่ 3 กรกฎาคม เมื่อเด็กหญิงตัวน้อยๆ ริดา ได้ทำการก้าวเรียวขาบาง เดินทางขึ้นมานั่งอยู่ภายใน บริเวณ รถยนต์ ที่คุณแซเทอร์ได้ขับมาทำการจอดไว้ อยู่ที่ตรงบริเวณริมถนนสายเปลี่ยว เธอไม่ได้เอ่ยคำถาม ถามเขาเลยแม้แต่นิด ว่าจะพาเธอเดินทางไปที่ใด เธอไม่มีแม้แต่ข้อสงสัยใดๆ สิ่งที่เด็กหญิงตัวน้อยๆ อย่างริดาทำ ในตอนนี้มีแค่เพียงอย่างเดียว ก็คือ เธอกำลังนั่งหลับตา และ พิงหน้าต่าง ของ รถยนต์ อยู่อย่างเงียบๆ และปล่อยให้ลมหายใจพาตนเองค่อยๆ ล่องลอย ไปกับความเงียบสงบของยามค่ำคืน การเดินทางในครั้งนี้ มีจุดหมายปลายทางมุ่งตรงไปยังบริเวณสนามบินสุวรรณภูมิ รถยนต์ที่เด็กหญิงตัวน้อยๆ ริดา กำลังนั่งโดยสารอยู่ ค่อยๆ ทำการแล่นฝ่าถนนในยามค่ำคืนราตรีนี้ ไร้ซึ่งเสียงเพลง ไร้ซึ่งเสียง ของ การสนทนาพูดคุยใดๆ จะมีก็เพียงแค่เสียง ของ ลมหายใจที่ดังสม่ำเสมอกัน ของเด็กหญิงตัวน้อยๆ อย่าง ริดา ที่ในตอนนี้เธิกำลังนั่งนิ่งเงียบอย่างสงบอยู่ตรงบริเวณเบาะด้านหลัง ของ รถยนต์ และเธอเองก็ไม่รู้ว่าเส้นทาง ของ โชคชะตาที่รอเธออยู่เบื้องหน้า จะนำทางให้เธอเดินไปพบเจอกับอะไรบ้าง 

       ตอนนี้เป็นเวลาประมาณ ตี 4.40 นาฬิกา รถยนต์ที่เด็กหญิงตัวน้อยๆ ริดา กำลังนั่งโดยสารอยู่ได้ขับมาถึงตรงบริเวณสนามบินสุวรรณภูมิอย่างปลอดภัย สายตา ของ เด็กหญิงตัวน้อยๆ กำลังมองไปยังผู้คนมากมายที่เดินสวนกันไป สวนกันมา บางครั้งบางคราก็มีเสียงประกาศดังแทรกกลางขึ้นมา ท่ามกลางความวุ่นวาย และเนื่องจากแสงไฟที่สว่างจ้าไปทั่วทั้งบริเวณสนามบิน ทำให้เด็กหญิงตัวน้อยๆ เริ่มมีอาการกระพริบตาถี่ขึ้น แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังคงไม่มีคำพูดใดๆ พูดเล็ดรอดออกมาจากริมฝีปากบาง สิ่งที่เธอทำก็แค่เพียงยืนแนบเงาตนเอง ข้างๆ คุณแซเทอร์ พร้อมทั้งมือข้างหนึ่งทำการจับสายสะพาย ของ กระเป๋าเอาไว้แน่น ตอนนี้เด็กหญิงตัวน้อยๆ กำลังพยายามไม่ให้ความรู้สึกอึกอัดใจล้นออกมา ในใจตอนนี้ของเธอทำได้แค่เพียงเอ่ยคำพูดหนึ่งออกมาไม่ให้ใครได้ยินว่า

     "คนเยอะจังเลยแฮะ"  แทนที่เด็กหญิงตัวน้อยๆ ริดาจะมีความรู้สึกตื่นเต้น แต่เธอกลับไม่แสดงออกถึงึวามรู้สึกนั้น เลยแม้แต่นิดเดียว ริดารู้สึกถึงความสงบ ... หรืออาจจะเรียกได้ว่าเธอกำลังปล่อยวาง เพราะเธอรู้ว่าจุดประสงค์ ของ การออกเดินทางในครั้งนี้ เธอไม่ได้ไปท่องเที่ยว และไม่ได้เดินทางไปค่ายฤดูร้อนแบบที่เด็กคนอื่นๆ อาจจะกำลังจินตการนึกถึงภาพเหล่านี้กันอยู่ภายในหัวสมอง แต่ว่าการเดินทางในครั้งนี้สำหรับเด็กน้อยอย่างเธอ ก็ไปเพื่อหาคำตอบบางอย่างในสิ่งที่เธอมองเห็น สิ่งที่เธอเงียบไม่พูด หรือเอ่ยถึงให้ใครฟังมาตลอด และ ถึงพูดไปก็คงไม่มีใครเชื่ออยู่ดี

       ภายในบริเวณด้านใน ของ เครื่องบินโดยสาร ในตอนที่เครื่องบินกำลังทะยานขึ้นเหนือเมฆสูง ริดาได้แต่จ้องมองดูท้องฟ้ายามรุ่งสางผ่านทางบริเวณกระจกบานเล็กๆ เส้นของขอบฟ้าในเวลานี้เริ่มแต่งแต้มไปด้วยสีส้มอมทอง เธอค่อยๆ เริ่มทำการเอื้อมมือข้างขวาไปทำการหยิบสมุดหนังสีดำ นำออกมาถือไว้ภายในมืออย่างแผ่วเบา ก่อนที่เธอจะค่อยๆ เริ่มคลี่สมุดเปิดออกไปยังบริเวณหน้าที่กำลังว่างอยู่หน้าหนึ่ง แล้วเริ่มทำการลงมือเขียนถ้อยคำสั้นๆ ด้วยปากกาหมึกสีเงินลงไปในทันทีว่า

      "ห่างไกลสักเพียงไหน ... แต่ว่าหัวใจดวงน้อยๆ ยังคงเป็นห่วงพ่อเสมอ"  เด็กหญิงตัวน้อยๆ ริดารู้ดีว่าพ่อ ของ เธอคงตื่นนอน และ มาเจอจดหมายที่เธอเขียนแล้วถึงแม้ว่าพ่อจะไม่ได้โทรตาม ไม่ได้วุ่นวาย ไม่ได้มาตะโกนตามหา แต่ในฐานะ ของ คนเป็นลูก เธอย่อมรู้ดีว่าความเงียบ ของ ผู้เป็นพ่อย่อมลึกซึ้ง พอๆ กับ ความเงียบของเธอ

     ช่วงนี้เป็นเวลาประมาณ 19.00 นาฬิกา ตามเวาลาในท้องถิ่น เด็กหญิงตัวน้อยๆ ริดาเดินทางมาถึงยังตรงบริเวณสนามบินปลายทาง ของ เมืองอันลึกลับเมืองหนึ่ง ที่ไร้ชื่อบนแผนที่ทั่วไป หลังจากที่เธอค่อยๆ ทำการก้าวเรียวขาบาง เดินทางลงจากบริเวณเครื่องบิน เดินทางเข้าสู่ตรงบริเวณพื้นที่ ที่เด็กน้อยอย่างเธอไม่เคยรู้จัก ทุกอย่างยังคงเงียบสงัดอย่างน่าประหลาดใจ จะมีก็แค่เพียงสายลมเย็นๆ ที่พัดพานำกลิ่นของสมุนไพร และกลิ่นดินหลังฝนปลายฤดูโชยมาให้เด็กหญิงตัวน้อยได้ชื่นใจสักนิด ก่อนที่จะมีรถยนต์คันหนึ่ง เป็นรถตู้สีเทาอมฟ้า มีป้ายทะเบียน HG 4666 ขับมาหยุดจอดสนิทลงตรงหน้า ของเธอ เธอมองปั๊ปก็รู้ในทันทีว่า รถคันนี้มีหน้าที่มารอรับเธอแถมคนขับพอเดินลงมาจากรถ เขาก็ไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ทำหน้าที่เปิดประตูรถ และ พยักหน้าให้เธอช้าๆ เด็กหญิงตัวน้อยๆ อย่างริดา ก็ไม่ได้เอ่ยคำพูดใดๆ ออกไป เธอทำแค่เพียงเดินขึ้นไปนั่งบนรถ ตรงบริเวณข้างกระจกเงียบๆ เหมือนเช่นเคย ระหว่างการเดินทาง ในตอนนี้ท้องฟ้าเริ่มค่อยๆ ทำการเปลี่ยนสีสันไป จากที่เป็นสีฟ้า ตอนนี้กลับกลายเป็นสีม่วง และจากสีม่วง ก็เริ่มที่จะกลับกลายเป็นสีดำ และในที่สุดก็เต็มไปด้วยแสง ของ ดวงดาวพร่างพรายอยู่เต็มท้องฟ้า ตามมาด้วยเสียงของกิ่งไม้ค่อยๆ เริ่มทำการเสียดสีกันเบาๆ ประดุจราว กับ เสียงกระซิบกระซาบ ของ เทียนที่กำลังถูกจุดติดขึ้นมาภายในบริเวณ หัวใจ ของ เด็กผู้หญิงตัวน้อยๆ อีกครั้ง

       ตอนนี้เป็นเวลาประมาณ 22.45 นาฬิกา รถยนต์ที่เธอกำลังนั่งทำการโดยสารมาอยู่ค่อยๆ ทำการขับมาหยุดจอดสนิทลงที่ตรงบริเวณหน้าประตูค่ายฮาล์ฟบลัด เธอสังเกตเห็นว่าประตูค่ายฮาล์ฟบลัดแห่งนี้ เป็นประตูไม้บานใหญ่ที่มีลวดลายสลักเป็นอักษรที่ดูค่อนข้างมีความเก่าแก่โบราณ และ เป็นอักษรบางอย่างที่เธออ่านไม่ออก ริดาค่อยๆ ทำการเดินก้าวเรียวขาบางเดินทางลงมาจากบริเวณรถยนต์อย่างเงียบๆ โดยที่ไม่มีใครพูดหรือบอกสิ่งใด กับ เธอเลยแม้แต่นิดเดียว แต่ทว่าเธอเพียงแค่รู้สึกว่า "ถึงเวลาแล้ว"  หลังจากนั้นเพียงแค่ไม่กี่วินาทีต่อมา ประตูบานใหญ่บานนั้น ก็ค่อยๆ เริ่มทำการเปิดขึ้นเองอย่างช้าๆ เสมือนว่ามันรับรู้ได้ถึงการเดินทางมาถึง ของ เธอ 

       เด็กหญิงตัวน้อยๆ ริดาเริ่มได้กลิ่นของดอกบัวหลวงแห้งลอยโชยมาจางๆ ทำให้เธอค่อยๆ หยุดยืนอยู่นิ่งๆ ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าออกจนเต็มปอดและเริ่มพึมพำคำพูดเบาๆ ออกมาภายในใจว่า

     "หนูเดินทางมาถึงยังบริเวณค่ายฮาล์ฟบลัด อย่างปลอดภัยแล้วนะคะ"  หลังจากที่เด็กหญิงตัวน้อยๆ ได้ทำการก้าวเรียวขาบางเดินทางเข้ามา ได้เพียงแค่ไม่นานนัก เธอก็เริ่มได้ยินเสียงพูดคุยจอแจ ของ เด็กๆ ที่อยู่อาศัยภายในบริเวณค่ายฮาล์ฟบลัดแห่งนี้ดังขึ้นเรื่อยๆ บางคนก็มีเสียงหัวเราะดังแทรกขึ้นมาด้วย ในขณะที่มีบางคนก็จ้องมองดูเธอด้วยความรู้สึกที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ และอีกบางส่วนที่พากันชี้ชวนให้มองมายัง "เด็กใหม่" อย่างเธอ ผู้ที่เป็นคนที่มีอุปนิสัยเงียบงัน และสวมใส่ชุดเรียบง่าย พร้อม กับ กำลังสะพายกระเป๋าใบเล็กๆ อยู่บริเวณข้างๆ ลำตัวแต่ถึงจะถูกมองด้วยสายตานับไม่ถ้วน จากผู้คนทั่วทั้งค่ายฮาล์ฟบลัด เด็กหญิงอย่างริดาก็ยังคงยืนอยู่นิ่งๆ เธอไม่มีทีท่าว่าจะรู้สึกตื่นเต้น หรือมีท่าทีหวั่นไหว สิ่งที่เธอเลือกทำในตอนนี้ก็คือ ยืนอยู่ภายในความเงียบสงบ ของ ตัวเธอเอง พร้อมทั้งมองสำรวจไปรอบๆ ตัวอย่างช้าๆ ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกอ่อนโยนราวกับต้องการทำความเข้าใจ กับ โลกใบใหม่ใบนี้ด้วยสายตา มากกว่าด้วยถ้อยคำ

       แต่ทว่าทันใดนั้นเอง ก็มีหญิงสาววัยรุ่นคนหนึ่งเธอมีดวงตาสีฟ้าสดใส และยังมีใบหน้าที่เต็มไปด้วยความมั่นใจและเป็นมิตร แถมเธอยังไว้ผมสีบลอนด์ทองและถักเปียหลวมๆ ไว้ข้างหนึ่งเธอสวมใส่เสื้อสีส้ม ของ ค่ายฮาล์ฟบลัด พร้อมกระโปรงกางเกงสีขาว เดินทางตรงดิ่งเข้ามาหาริดา พร้อม กับ เอ่ยคำพูดขึ้นมาว่า

      "เธอ คือ ภริดาใช่ไหม เรามีชื่อว่า ลิเลียน่า ไทเลอร์ อยู่บ้านอะธีน่า หมายเลข 06 เดินตามฉันมาสิ ฉันจะพาเธอไปรายงานตัวที่บ้านใหญ่"  หลังจากที่คำพูด ของเด็กน้อยคนดังกล่าว ได้พูดจบลง ริดาค่อยๆ เริ่มทำการพยักหน้าเบาๆ ไม่มีแม้แต่คำพูดใดๆ จะเปล่งเสียงหรือหลุดรอดออกมาจากริมฝีปากบาง ของ เธอ แต่ทว่ามีเพียงแต่ดวงตาของเธอที่กำลังส่องแสงเปล่งประกายเหมือนแสงเทียนในคืนเงียบงัน เด็กหญิงตัวน้อยๆ นามว่า ลิเลียน่า กำลังส่งรอยยิ้มกว้างให้ กับริดาในขณะที่กำลังเดินอยู่เคียงข้างกันและกัน ถึงแม้ว่าริดาจะเป็นผู้หญิงที่ค่อนข้างเงียบงันไปหน่อย แต่สำหรับ ลิเลียน่าแล้ว เธอกลับไม่มีความรู้สึกอึกอัดใจเลยแม้แต่นิดเดียว นั่นก็ เพราะว่า

ในค่ำคืนของวันนี้ เด็กหญิงธรรมดาคนหนึ่ง ที่เคยเงียบอยู่ในโลกใบเก่า กำลังก้าวเดินเข้าสู่โลกใบใหม่ที่มีสิ่งลึกลับรออยู่ และเรื่องราวของเธอเพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น...